MM Memorabele Quotes

Mooi gezegd idd. Ik heb requiem ook al drie keer gekeken met mensen die nog nooit van deze film gehoord hadden. Puur om hun gezichten te zien, vlak nadat ie was afgelopen. En ze liepen inderdaad redelijk wit aan, met opengesperde ogen...

Missie voltooid

Bij mij is het niet gelukt in ieder geval. Ik vond het wel een goede film op zich, maar echt raken deed hij me niet.

...Een bijzonder irritante Zoe Bell die bij elk woord dat ze uitspreekt een grimas trekt alsof ze last heeft van een harde keutel...

Teaser bij Death Proof op 18 oktober '07

Bij 2001: A Space Odyssey:

Film is niet (al te) geschikt als medium om je te laten nadenken *proest*

Ben het er wel mee eens. KIJKEN en LUISTEREN eerst, dan komt het interpreteren vanzelf als de film daartoe aanzet.

Je proest maar.

Maar het blijft opvallend dat zij die het hardst roepen over filosofie en diepdravendheid zich maar al te graag van hun kleinste kant laten zien.

@Onderhond

Een woord als "diepdravendheid" zal ik serieus nooit gebruiken en ik spreek zelden over "filosofie". Alsjeblieft geen woorden hanteren die kant noch wal raken.

En wat betreft "van de kleinste kant laten zien" wie heeft hier nu altijd het laatste woord?

@Phoenix

Wat betreft "eerst luisteren en kijken". Vanzelfsprekend "kijkt" men en "luistert" men tijdens een film. Maar in deze context wordt er gesteld dat een film als medium niet (al) te geschikt zou zijn om een boodschap mee over te brengen, om mensen te laten denken, een gedachten ermee te verspreiden etc.

Propagandafilms en de oneindigheid aan thema's die in films worden behandeld verliezen daarmee volledig de essentie van waar die films voor staan; het overbrengen van een boodschap.

Een pijnlijke misvatting.

Ik zal er "moraal" en "thematiek" aan toevoegen.

Verder is film een zeer geschikt middel om moraal over te brengen / thematiek te belichten / filosofie te verspreiden bij een zeer grote groep mensen. Film is een geweldig indoctrinatie middel.

En nét daarom vind ik het persoonlijk weinig interessant als morele / filosofische / thematische stimulans.

Kom zeg, doe toch niet zo kinderachtig.

Klopt.

Dan moet je voorts niet schrijven dat films als medium niet (al) te geschikt zijn om mensen te laten denken.

Propagandafilms, als indoctrinatie middel, maar zo ook bij films die een specifiek thema behandelen betreft de boodschap, met welk intentie dan ook, een lege huls als de "kijker" daar niet zelf een beeld bij kan vormen.

Resumerend.

Mensen denken "altijd" na tijdens en/of na de voorstelling, bewust en/of onbewust. Dat het je niet kan interesseren is je goed recht maar dat betreft serieus een andere kwestie.

Enfin, het is niet de bedoeling hierover een heel debat hier te gaan voeren dus ik laat het hierbij. Ik vond het een opmerkelijke uitspraak en heb dat bij deze toegelicht.

On topic (na je laatste woord natuurlijk )

Dat doe ik dan ook niet

Blijkbaar ben ik moeilijker te doorgronden dan een Kubrick film.

I rest my case. Ik laat het aan derden over daar een mening over te vormen. Dit is tamelijk vermoeiend.

Hij bedoelt dat ie zelf niet na wenst te denken bij het kijken naar films.

Moet 'ie zelf weten.

Onbewust denkproces uitzetten tijdens het kijken van een film. Dat kan alleen op het witte doek. Dat noemt men sciencefiction.

Maar goed, blijkbaar zijn er lieden die vinden dat films je niet tot denken kunnen aanzetten en/of daar in ieder geval niet (al te) geschikt voor zijn.

Fine by moi, ik had toch altijd al een hekel aan schooltelevisie.

Ik bedoel dat een film voor mij geen al te best medium is om mij over een bepaalde thematiek / moraal / filosofie te laten nadenken inderdaad.

Ik begrijp nog steeds niet wat daar nu zo vreemd aan is.

da's een memorabele quote op zich !

Juist dat vind ik dan weer een pijnlijke misvatting.

Mijns inziens is de essentie van film niet (het overbrengen van) de boodschap, maar de verpakking ervan. Een boodschap overbrengen kan ook via een boek of staand op een tonnetje. De meerwaarde van film is juist de audiovisuele stijl en vorm. Daar moet je je dus eerst op richten, en vervolgens kun je aan de hand daarvan kijken wat voor betekenis of boodschappen je eruit haalt. Doe je het andersom dan ben je al gekleurd en raakt het unieke aspect, de combinatie en interactie van beeld en geluid, buiten zicht.

Praat nu lekker Bordwell na, maar ben het dan ook meestal roerend met hem eens.

Ter informatie: http://www.reutel.nl/residents/theorie2.html

Heb je dan werkelijk nog nooit een Dogma film hebt gezien of Italiaanse neo-realisme?!?

Kort gezegd, je "moet" als regisseur noch als toeschouwer he-le-maal niets (!)

Er zijn geluidloze films die nog steeds een enorme indruk achterlaten of een film die de inhoud laat bepalen door het moment, zonder belichting en/of door ingestudeerde dialogen. Is dat alles ook een vorm? Natuurlijk! Net als dat er films bestaan die funderen op geluid of op het visuele aspect of beide.

Natuurlijk is er altijd sprake van een "type" vorm waar een regisseur voor kiest, maar ongeacht de keuze valt of staat een film met een "verhaal". Men kan een film nog zo "mooi" oppoetsen, als het script niet deugt valt alles in elkaar. En ja, ik ben de eerste die stelt dat ook dat subjectief is.

Punt is, er zijn geen(!!!) vastomlijnde regels met betrekking tot hoe een film gemaakt zou moeten worden. Als die regels wel zouden bestaan zou de helft van mijn filmcollectie per direct in het luchtledige oplossen alsof het een scene uit de twilight-zone zou betreffen.

Een verhaal kan je aanspreken of niet, maar te stellen dat je in eerste instantie alleen maar op de "vorm" moet letten zal een hoop scheve gezichten, bij gerenommeerde regisseurs, opleveren kan ik je vertellen. En terecht.

Niet schrikken, een film is altijd(!!) gekleurd. Er bestaat geen film op deze planeet die niet gekleurd is. Zelfs letterlijk niet, want zo ook de "stomme" films zijn in deze context gekleurd. Is dat erg? Nee, maar wel een vaststaand gegeven.

Documentaires komen het "dichtst" in de buurt wanneer men spreekt over laten we stellen "pure cinema" maar ook daar geldt dat zodra er geknipt wordt de vermeende "puurheid" al verloren gaat. Filmpuristen zouden stellen dat zelfs de keuze waar de camera op gericht wordt de inhoud van de film al bepaald. Strikt genomen klopt dat ook deels maar ik noem dat muggenzifterij.

Sorry, maar er is geen ruimte voor enig eufemisme wanneer iemand stelt dat er "vastomlijnde" regels zouden bestaan of hoe de "meerwaarde" van een film bepaald kan worden binnen een vastgestelde kader. Vastomlijnde regels bestaan namelijk simpelweg niet, men kan zulke theorieën c.q. regels in het leven roepen om binnen een bepaald kader een film te produceren maar dat is een keuze die niet de norm "hoeft"(!!) te bepalen. De diverse stromingen beamen dit. En gelukkig maar want anders waren bepaalde stromingen binnen de film nooit ontstaan.

Maar goed, daar ging de discussie ook niet over en waar het wel over ging is allang en breed besproken.

Jawel, maar nooit afgekeken omdat ik er niets mee kon. Vind het lelijk.

Nee, natuurlijk niet! Ik zeg ook niet dat er beperkingen zijn, ik gaf alleen MIJN visie op hoe een toeschouwer MIJNS inziens een film moet benaderen. Hij/zij moet dus niet gelijk diep gaan graven naar mogelijke betekenissen maar eerst kijken naar vorm en stijl en vervolgens de functies en effecten (en nu praat ik echt Bordwelliaans) ervan plaatsen en ten slotte interpreteren. Moeten klinkt in deze dan misschien dwingend, maar hoe overtuig je anders iemand van je gelijk.

Volmondig eens. Dat ís ook een vorm, en een stijl. Of het er eentje is die ik persoonlijk aanmoedig is een tweede, aangezien je daarbij mijns inziens voorbij gaat aan de unieke kenmerken van film die ik eerder al noemde.

Ik begrijp niet helemaal waarom je vorm en verhaal hier nu scheidt. Verhaal en het daaruit volgende narratief behoren ook tot vorm en stijl. De uiteindelijke, diepere boodschap niet.

Zelfs de zwart-witte zijn gekleurd . Waar zeg ik dat films niet gekleurd zijn? Ik heb het over toeschouwers die zich meteen op de boodschap storten, vaak in combinatie met allerlei veronderstellingen over wat de regisseur bedoelt. Regisseurs filmen ook wel eens dingen omdat ze het mooi vinden, niet omdat het per sé iets moet vertellen. Dat is ook Bordwell's (en ik ga daarin met hem mee) bezwaar: dat er telkens maar weer gezocht wordt naar achterliggende gedachtes, en maar wordt geïnterpreteerd terwijl film juist een medium is dat boodschappen op een unieke manier verpákt zoals geen ander medium dat kan! Waarom dan telkens maar weer naar de boodschap speuren?

Leer mij documentaires kennen. "Creative treatment of actuality" enz. Ik ben bekend met alle haken en ogen die er aan dat "genre" (klopt ook niet eigenlijk) hangen. Overigens vind ik dat geen muggenzifterij. Zeer interessante materie juist.

Ik ben misschien stellig geweest maar die pretentie (het geven van regels) heb ik nooit gehad. Maak films zoals je wilt! Alleen ik vind dat je vervolgens als toeschouwer (of criticus, zo je wilt) de kenmerken moet bekijken die film zo uniek maken. En dat is, voor mij (nu ga ik het voorzichter brengen), in de eerste plaats de verpakking en in de tweede plaats de boodschap.

En uiteindelijk is dat de reden dat ik me Onderhond's quote voor kan stellen. Maakt hem niet minder memorabel, wel minder belachelijk.

Inderdaad, wellicht een ander topicje oid.

Dat is je goed recht!

Ikzelf kies niet specifiek voor één specifieke volgorde. Soms grijpt de "verpakking" mij aan, soms eerder het verhaal en soms ook beide aspecten. Hangt ook erg van mijn emotionele bui af waar je verder geen theatraal verhaal achter moet zoeken

Volgens "mijn" optiek kan in deze context het één eerlijk gezegd niet direct zonder het ander. Flauw gesteld, zelfs een "dogma" film, hoe ruw geschoten dan ook betreft immers een "verpakking".

Het is voor mij eerder de verscheidenheid aan aspecten die een film kwalificeert als meesterlijk, goed, gemiddeld, slecht of als ronduit belabberd.

Altijd welkom. Ik ga een goede discussie nimmer uit de weg.

Nou ja, meer dat een mod het bovenstaande dan even verplaatst.

Trouwens, je blijft het verhaal maar los zien van de verpakking. Ik begrijp dat niet.

Daarnaast kun je niet ontkennen dat het altijd de verpakking zal zijn die je inzicht geeft in de thematiek en/of achterliggende betekenis . In principe kom je die dus het eerste tegen als je een film bekijkt. Tegengesteld kan een film dan ook prima zonder bedoelde boodschap. Uiteindelijk zullen de toeschouwers toch wel betekenis uit de beelden halen. En de regisseur lacht zich scheel.

Dat doe ik niet, ik ben alleen wat minder dogmatisch met vermeende theorieën hoe een film gemaakt zou moeten worden. Dat neemt niet weg dat er vast zat lieden bestaan die hier boeiend over kunnen schrijven.

Daarnaast kun je niet ontkennen dat het altijd de verpakking zal zijn die je inzicht geeft in de thematiek en/of achterliggende betekenis

Als filmbeeld als metafoor geld voor de verpakking kan ik dat niet ontkennen nee. Maar mijns inziens onderschat je de kracht van de toeval en/of het moment. Je vindt Italiaanse neo-realisme geen pretje, doch wordt daar, voor een deel, geprobeerd die "verpakking" zo oprecht mogelijk te houden zonder al te veel bemoeienis zoals voorop gestelde decors of door gebruik te maken van louter professionele acteurs/actrices.

Het levert sprankelende films op. Ik kan je ze serieus aanbevelen er toch eens naar te kijken. Idem voor de dogma films. Festen is een waar meesterwerk in mijn ogen.

Kan. Maar wat is je punt in deze? De rede dat ik moest lachen om die ene bewuste zin is niet omdat een film altijd een boodschap zou bevatten maar omdat er gesteld werd dat een film als medium niet geschikt zou zijn voor het brengen van een boodschap. Dat Onderhond voorts het anders bedoelde bleek later. Ik haalde dat uit die ene zin op en ik ben een andere mening toegedaan. Laten we die discussie dus niet weer voeren

Tot slot, vergis je niet, ik bezig mijzelf niet louter met het dood analyseren van een film en/of het zoeken naar een "filosofische" betekenis zoals sommige beweren. Dat is namelijk pertinent onjuist.

Nou ja, je zegt dat soms de verpakking je aangrijpt, maar soms het verhaal. Alsof het verhaal dus geen onderdeel uitmaakt van de verpakking.

Mja, dan kom je inderdaad bij de ethische discussie over enscenering en fingering in documentaire/speelfilm en hoever een regisseur dat door mag/kan voeren. Als je het mij vraagt probeert een neo-realistische regisseur een verhaal te vertellen, en daarmee een boodschap over te brengen, met in zijn ogen realistische middelen. Dat is een nobel maar ook een in zekere zin wat zinloos streven aangezien een regisseur altijd (bewust dan wel onbewust) blijft sturen en altijd invloed uitoefend op de wereld om zich heen, de wereld die op het celluloid geimplementeerd wordt. Dat zie jij dan als muggeziften, maar voor mij wordt het uiteindelijk een soort "vlees noch vis"-situatie, niet echt maar ook niet extreem fictief, hoewel ik moet toegeven dat ik me in Neo-Realisme nog niet heel erg verdiept heb. Maar dat komt de score van films van Visconti, Rosselini en De Sica vast ten goede .

Haha, Festen is de enige film die ik ooit helemaal heb afgezien. Dat was op de middelbare school, dus mijn oordeel over die film is wellicht wat gedateerd.

Dat een regisseur die een film maakt niet zonder verpakking kan, maar wel zonder boodschap. Op de boodschap dat hij de beelden die hij schiet esthetisch verantwoord vindt na dan.

De rede dat ik moest lachen om die ene bewuste zin is niet omdat een film altijd een boodschap zou bevatten maar omdat er gesteld werd dat een film als medium niet geschikt zou zijn voor het brengen van een boodschap. Dat Onderhond voorts het anders bedoelde bleek later. Ik haalde dat uit die ene zin op en ik ben een andere mening toegedaan. Laten we die discussie dus niet weer voeren

Akkoord.

Het dood analyseren van een film is ook helemaal geen zonde. Integendeel, hoe nauwkeuriger een film belicht wordt, ook vanuit meerdere perspectieven, hoe completer en waarheidsgetrouwer het beeld van de film wordt. Waar Bordwell echter voor pleit, en ik ben het daarin wel met hem eens, is een filmkritiek die niet de interpretatie van een film als belangrijkste element acht, een trend die Bordwell ziet in de tijd dat psychoanalyse en dergelijke hoge ogen gooide in de filmtheorie (figuren als Lacan en Slavoj Zizek liggen ook voortdurend met Bordwell overhoop). In plaats daarvan zou het zijn aandacht moeten richten op de verpakking, dus de stijl, vorm en constructie en de functies en effecten die deze verpakking vertoont. De ambigue boodschappen die de film in zich heeft zijn dan onderdeel van de zintuiglijke waarneming van het audiovisuele.

Overigens, mocht je dit allemaal in de originele bron willen lezen: het gaat hier vooral om het hoofdstuk "Why not to read a film" in Making Meaning: Inference and Rhetoric in the Interpretation of Cinema.

Mag deze hele discussie naar een ander topic? Ik zoek leuke quotes...

LOL.

Hij is al oud, maar ik vind dit wel een erg leuke quote, ook al ben ik het niet met de schrijver eens.

Bij Duck Soup:

Vooral die '4' straalt totale verbittering uit

Waar is dat geplaatst dan? Als ik vragen mag?

http://www.moviemeter.nl/film/1477/info/0#28

Dank

Stond Duck Soup, las ik overheen