Lievelingsboeken/ -schrijvers

Ik had er ook tot voor kort ook niet zo verschrikkelijk veel mee. Ik had op een erg blauwe maandag wel eens "Ariel" van Sylvia Plath en "De Oostakkerse gedichten" van Hugo Claus gelezen, plus de obligatoire "bestudeergedichten".

Maar het bracht niet echt een tik teweeg in mijn tikker, maar de laatste tijd kan ik precies beter "achter" de woorden doorlezen bij gedichten.

Vraag me niet hoe dat komt, misschien wijd ik weleens een doorwrochte studie aan de evolutie van mijn leesgedrag

Gerrit Kouwenaar, Rutger Kopland, Lucebert, Remco Campert (alhoewel ik Campert zijn gedichten eigenlijk altijd gelezen heb, je kunt niets overslaan bij Campert, vind ik - het zou een doodzonde wezen ), Ilja Leonard Pfeijffer ... stukje bij beetje begin ik hun letterensoepjes beter te smaken. Hell, ik voel zelfs een warme interesse opborrelen voor Guido Gezelle ...

Gezelle, die hier in ons land 500 x opgewarmd werd door de katholieke kerk ( "Hij bad op enen berg" , verdorie, hoe vaak heb ik dat niet gehoord tijdens mijn collegetijd - iedere keer opnieuw vanuit diezelfde dimensie). En toch doet Gezelle me nog altijd veel ... kun je nagaan hoe sterk die kerel uit Kortrijk wel schreef ...

Een poëziebundel is ook op een vreemde manier minder vrijblijvend dan een roman, vind ik - de woorden blijven doormalen in je hoofd, ze verplichten je quasi je eigen invulling te geven. De dichter geeft je de groenten, de kruiden, ... - recht vanuit zijn schemergebied hart/hoofd. Het gerecht dien je zelf klaar te maken, knoeiend met de ingrediënten die je aangereikt kreeg vanuit een "contactgestoord letterenreservoir". Het is uitdagend, vind ik

Terwijl ik bij romans meer als de spreekwoordelijke pletwals doorlees, linguïstische subtiliteiten verpletterend met die drang om perse het totaalplaatje van de roman in het vizier te krijgen. Je staat wel eens stil bij een wisecrack, zinnenprikkelend metafoor of een waarheidsplijtend aforisme ... Maar, de woorden en letters moeten zich zo conformeren aan "het verhaal", dat ze haast kreunen onder het dictoriaal regime van "het idee" achter de roman ...

Ik zelf lees ook meer romans, hoor Maar tegenwoordig bekruipt me het gevoel dat ik woorden meer vrijheid moet geven, de betekenis en klanken van woorden langer laten resoneren ...

Uiteindelijk is een goed gedicht voor mij ééntje waar de woorden functioneren als een zetel van de tijd ... op die manier kan een gedicht gezien worden als een soort Vietnamoorlog tegen Meneer Tijd ... de letters zijn de guerrilla's die zich verschansen in de grond, om toe te slaan wanneer je denkt "Ha, ik besef waar het hier over gaat ..." . Soms is het een slijmerige, vuile oorlog tegen de tijd ... een wanhopige strijd zelfs, denk ik ... maar de sintels schoonheid die uit de verwrongen woorden sijpelen kunnen soms een glisterende pracht bezitten (zo'n beetje als in The Thin Red Line , zo kom ik toch nog bij een film terecht )... bijna (ik zeg wel bijna ) even mooi als een meisje op een witte fiets, die naar de bibliotheek rijdt om een exemplaar van "Pride & Prejudice" van Jane Austen te ontlenen ...

Weeral mooi gesproken

Zeggen dat ik niet veel op heb met poezie is veel gezegd, ik ben groot fan van de gedichten van bijvoorbeeld Toon Tellegen en wij hebben al jaren een poeziekalender op de wc hangen die ik ook regelmatig lees dus. Maar ik heb vaak moeite met de geslotenheid van veel poezie, vaak zo erg dat je door het gewoon te lezen weinig bereikt, behalve een geergerde indruk. Ik vind dat veel Nederlandstalige poezie (andere ken ik niet namelijk) vrij arrogant en neerdunkend (en 'moeilijk', maar dat is een misleidende term) overkomt. Maar dan heb ik het natuurlijk enkel over een bepaalde laag dichters, de uitzonderingen zijn zeker zo talrijk. Bij Toon Tellegen heb ik dat gevoel bijvoorbeeld totaal niet: ik begrijp zijn gedichten misschien niet altijd, maar de sfeer die hij oproept werkt van bij de eerste regel. Zijn gedichten zijn vaak kleine absurde verhaaltjes, zonder dat ze daarvoor aan poetische kracht en emotionele waarde moeten inboeten, en dat vind ik bewonderenswaardig.

Ha - Toon Tellegen:

Arme ik

arme arme ik

o arme ik

o armere steeds maar armere en armere ik

armelijke ik...

o arme armoedige armlastige armzalige armtierige armhartige ik

erbarmelijke ik

allerallerarmste ik

o doodarme straatarme zielsarme ik

in- en inarme ik

o arme arme árme ik

Ik geloof dat ik ook wel van Toon Tellegen hou

Heb lang volgend gedichtje van hem als screensaver gehad:

De vrede tussen jou en mij

is als een libel

rakelings scherend

over het dwaze water

tussen jou en mij

Heb het oorspronkelijk genomen omdat het het enige was dat kort genoeg was, maar na de twintigste keer lezen ben ik er helemaal voor gevallen, en zelfs nu ik het waarschijnlijk al meer dan driehonderd keer gelezen heb (op de duur liet ik mijn computer speciaal aanstaan om het te kunnen lezen) vind ik het prachtig. Maar het is slechts een van de vele natuurlijk.

Ja, wat betreft de gedichten van Toon Tellegen heb je alvast een medestander op de komende boekenmeter

Aan zijn verhalen ben ik nog niet toegekomen. Ik ben ooit mateloos gefascineerd geweest door de titel van zijn verzamelbundel De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne , dacht bij mezelf: "moet ik eens lezen", maar vervolgens kwam het er niet van

Ben er wél zeker van dat ik al die verhalen van Tellegen ooit zal lezen

Dát boek heb ik nu toevallig ook niet gelezen (een van de weinige), maar ik raad iedereen wel Dora aan, dat is een absoluut prachtig boek, onwaarschijnlijk humoristisch en op zijn manier even geniaal als

Ulysses Waarom zeg ik niet want dat zou de pret vergallen. Maar zeker lezen, je bent er trouwens op een avond door want stoppen is onmogelijk.

Ik ben pas halverwege, maar voorlopig toch met stip binnen in mijn top 10 (niet dat ik die heb...): Written on the body van Jeanette Winterson. Bekend bij iemand? Het boek sleurt je letterlijk mee, zo krachtig en poetisch is het.

Ben alvast erg benieuwd naar meer boeken van haar!

Ken ik niet, ik zit met het vooroordeel dat Jeanette Winterson enkel voor vrouwen schrijft, lesbische feministe als ze is

Ik ben met 100 Jaar Eenzaamheid bezig, dat had ik al eens gelezen maar ontdek nu pas dat het een van de beste boeken ooit is Alles waar ik verzot op ben zit erin, bovendien leest het als een trein en zit er heel wat meer in dan het lijkt.

Wat De Trein naar Pavlovsk en Oostvoorne betreft, heb gezien dat Toon Tellegen daar volgend seizoen een voorstelling van heeft gemaakt, in die zin dat hij samen met een concert een tournee doet waar hij uit het boek gaat voorlezen. En Toon Tellegen die voorleest, dat is prachtig

Een boek dat ik telkens weer uit de kast pak om even wat hoofdstukken terug te lezen, zodat ik nooit uit die sprookjesachtige sfeer zal geraken. Onwaarschijnlijk mooi.

Marquez = goddelijk.

Winterson was me aanbevolen door enkele hetero mannen, dus je kan het best eens wagen. Ik wist niks van dat lesbische feminisme toen ik erin begon, en het is ook geen thema in het boek (dat is de Liefde), al is het wel een beetje onduidelijk of de hoofdpersoon nou een man of een vrouw is (valt voornamelijk op vrouwen in elk geval).

Honderd jaar eenzaamheid is mooi ja, al vond ik het niet zo makkelijk lezen. Bleef, ondanks de stamboom in het begin van het boek, al die Aureliano's door elkaar halen.

Ja, dat wordt algemeen gezegd, er zijn ook maar twee namen die telkens terugkomen

Winterson is vast niet zo radicaal hoor, was maar een gerucht dat ik over haar had opgevangen

Anne de Vries - Reis door de Nacht

Carry Slee - Pijnstillers

Leon Uris - Milla 18

Willem van der Veer - Verraad bij ochtendgloren

Stephen E. Ambrose - Band of Brothers

Klaas Norel - Varen en vechten, Engelandvaarders, vliegers in het vuur

Pffff, knap, maar vat je dan wel alles op? Als ik een boek lees, dan lees ik elk woord netjes af totdat ik mezelf het signaal geef dat ik het begrepen heb. Vaak genoeg geprobeerd om over de woorden heen te razen (zoals jij het dus ongetwijfeld doet), maar dan mis ik gewoon de essentie en de kracht van de woorden.

wat een onzin. De een leest sneller dan de ander. Als ik een nieuw boek lees dan zit ik ook gauw op 50/60 pagina's per uur als het een engels boek is, maar ik lees echt wel alle woorden.

Heb heel veel gelezen toen ik 8-9-10 was en vanaf dat moment lees ik gewoon erg snel.

Sorry, maar ik geloof hier heel weinig van.

dan niet, maar als ik vervolgens op mijn tentamen hele delen letterlijk kan citeren zal het toch echt wel.

Dan heb je een fotografisch geheugen ofzo, want een gemiddeld iemand kan niet 'hele delen' letterlijk citeren na één keer lezen. Ook niet als iemand 30 blz per uur leest bijvoorbeeld.

Tja, ik roep het niet zomaar aegron. Het leek me al onvoorstelbaar, maar heb het net ook getest. Als jij 50/60 pagina's in een uur kan lezen, is het dus ongeveer 1 pagina per minuut. Das Boot erbij gehaald (Nederlandsch, dus voor mij makkelijker te lezen) en met een stopwatch een minuut tijd gegeven om een hele pagina te lezen. Ik raasde door de woorden heen, zonder ook maar wat goed opgevat te hebben, en ik haalde het zelfs niet eens.

Maar als je beweert dat jij het wel kan, dan heb ik weinig redenen om daarvan overtuigd te zijn, maar het is uitermate onvoorstelbaar, en het lijkt mij alsnog dat je veel minder opvat.

Zoals al eerder gezegd is, U-96, leest iedereen op zijn eigen tempo en de een veel sneller dan de ander, dus die test van jouw slaat natuurlijk nergens op als je wilt aantonen dan aegron niet zo snel kan lezen. Er blijkt namelijk alleen maar uit dat jij het niet kunt en dat zegt dus niks over anderen.

inderdaad en het ligt aan het niveau van het boek. Het ging over Harry Potter, nou dat leest toch vrij makkelijk weg.

qua moeilijkheidsgraad is dat thea beckman maar dan in het engels. (niks te nadele van beckman )

Dat leest sneller weg dan bijvoorbeeld umberto eco (om maar iets te noemen)

Is dat mijn doel van die test geweest dan?

Iedereen kan snel lezen, als ik wil kan ik zelfs 4 pagina's in een minuut lezen, maar het gaat erom dat ik ervan nogal van overtuigd ben dat men op giga-snelheid minder opvat dan op langzamere snelheid.

Misschien is een cursus Speedreading iets voor de wat minder snelle lezers onder ons. Je leert heel snel lezen en ook nog alles goed in je op nemen.

Waarom haal je het dan aan in relatie tot wat aegron zei over zijn manier van lezen?

Dat je minder opvat, geldt voor jou. Iedereen heeft zijn eigen leessnelheid en de een neemt meer op als hij snel leest en de ader heeft meer tijd nodig. Deze discussie slaat dus nergens op, want het is zo subjectief als wat.

Je kunt wel twijfelen aan iemands bewering, het lijkt mij ook erg stug namelijk. Maargoed het is ook niet van belang natuurlijk hoe snel iemand leest.

Ik lees dan in verhouding langzaam, maar ik vind het ook leuk om tussen het lezen door wat na te denken over wat dan ook (m.b.t. het verhaal), of zelf wat te fantaseren als het boek me hiertoe prikkelt. Zo geniet ik veel meer van een boek.

Het maakt me absoluut niet uit hoe snel iemand leest. Het enige wat ik wou zeggen was dat hoe snel je leest niet direct in verband hoeft te staan met hoeveel je oppikt uit wat je leest.

Zolang je er maar van geniet daar gaat het toch om?

Ik onthoud juist meer als ik sneller lees, omdat ik dan minder afgeleid wordt en me dan beter kan concentreren.

Ik weet nog goed hoe gefrustreerd ik vroeger kon worden, als ik samen met mijn zusje een boek las (op ons buik op de grond naast elkaar), dat zij altijd sneller las en het dan ook nog beter wist dan ik. En dan was ze ook nog eens zes jaar jonger dan ik.

En mijn ervaring is ook dat als je je best doet om snel te lezen, dat dit dan juist niet lukt (of dat het wel snel gaat, maar dat je werkelijk geen idee hebt van wat je leest). Maar als je met een rood hoofd helemaal in een spannend boek gedoken zit, wil het wel hoor. Gaat vanzelf dan.