Lievelingsboeken/ -schrijvers

Dat is hem idd.

Ik lees buitenlandse boeken altijd eerst in vertaling, voordat ik het origineel ter hand neem.

En bij deze aanschaf speelde ook nog eens dat de NL versie vele malen goedkoper was [toen ik hem kocht tenminste, weet niet hoe het nu is].

15 Pond bij Play.com

In House of leaves moest ik ook eens gaan beginnen. Ik heb 'm wel al eens kado gedaan aan iemand anders.

Ik wil trouwens nog wel even een grote vlag uithangen voor Franny & Zooey van Salinger. Ik had 'm al eens gelezen, maar omdat het zo'n heerlijk boek is dat je bovendien zo in je binnenzak kunt steken (en dus altijd bij je kunt hebben), had ik 'm meegenomen naar Seattle om de dodelijk saaie vliegreizen mee te kraken. Eén van mijn favoriete boeken.

Je maakt me me benieuwd Wat voor een boek is het dan? Wat voor genre, hoe loopt het plot ongeveer, nog ergens mee te vergelijken misschien etc.?

De plot is naar mijn gevoel verwaarloosbaar (maar als ik het moet samenvatten: "hoe vind je je eigen stekje in een samenleving waar je eigenlijk niet inpast?" ), het is eerder de schrijfstijl van Salinger die het 'em doet - denk ik. Salinger schrijft met enorm veel empathie over zijn personages, vind ik.

Je kunt hem qua "gevoelswereld" vergelijken met Charles Dickens (ik denk dan vooral aan zijn The Pickwick Papers - aanrader ). Nogal sentimenteel, dus

Salinger schrijft met veel terzijdes (lees maar eens Raise High the Roofbeam and Seymour: an introduction ), maar die vormen nu net de kracht van de werken van Salinger.

Ik heb het reeds geschreven en ik schrijf het nog maar eens: zoveel empathie in boekvorm had ik nog nooit gelezen en heb ik sindsdien niet meer gelezen

Heb trouwens net de lectuur van Malone sterft van Samuel Beckett achter de rug: verval, een stok, vage jeugdherinneringen ... en een potlood ... vraag me niet om een samenvatting van dit werk, ik zou het niet kunnen geven

Maar die Beckett ... ik kan er toch ook veel mee aanvangen

Tolkien:

The Lord of the Rings

The Silmarillion

The Hobbit

Kai Meyer:

De Stromende Koningin

The Stenen Licht

Het Glazen Woord

Jonathan Stroud:

De Amulet van Samarkand

Simone van der Vlught:

De Amulet

Jehanne

Monica Furlong:

Juniper

Heksenkind

Ik wil hier even de aandacht vestigen op de genialiteit van de kinderboeken van Joke Van Leeuwen. Deesje vind ik nog altijd een van de beste boeken die ik ken: prachtig getekend, mooi verhaal, vindingrijk en fris, spannend en erg grappig. En het bevat ook de legendarische zin: Ik dacht dat jij dacht dat ik was wie ik was en jij dacht dat ik dacht dat jij was wie jij was maar ik denk dat ik niet ben die jij denkt dat ik ben en ik denk dat jij dat nu ook denkt, denk je niet? (Om te zeggen als iemand verkeerd verbonden is aan de telefoon: ik heb de zin speciaal daarvoor van buiten geleerd, maar nog nooit écht gezegd)

Hetzelfde geldt trouwens voor Een huis met zeven kamers (Met daarin de verhalen over Piesie, het meisje dat altijd op de tafels gaat zitten en na elke zin poe ja zegt, en het verhaal van mevrouw van Voren-Achterkant die boerewoer met zoetekauw wilt eten in een restaurant (dat gedicht heb ik ook van buiten geleerd lang geleden, en tot wanhoop van iedereen op de meest onmogelijke momenten gedeclameerd ) En het verhaal van de Traploper en het Raamkonijn, dat heel de nacht moet opletten dat de maan de goede kant opgaat omdat er anders botsingen komen in het heelal. Het is gewoon erg dat er kinderen zijn die dat niét voorgelezen hebben gekregen vroeger )

En Iep is ook erg mooi (zeker als Joke Van Leeuwen het zelf voorleest) en De wereld is krom maar mijn tanden staan recht, dat is levensfilosofie van de bovenste plank met een aantal hilarische momenten.

Haar gedichten zijn trouwens meestal ook schitterend en bezitten een eenvoudige weemoed die in kinderpoezie naar mijn mening ongeevenaard is.

Dat wou ik alleen even zeggen

En dan vergeet ik nog dat boekje over dat meisje dat in een bakfiets woont, met een moeder die tekeningen maakt op wc-papier die niemand wilt kopen omdat ze op wc-papier zijn getekend zodat ze geen geld heeft om papier te kopen en dus wel op wc-papier moét tekenen, en een vader die oude takken bewerkt zodat ze op een oude man lijken, zodat mensen die dan later door het bos lopen die zien liggen en denken 'tiens, die tak lijkt precies op een oude man'.

Gho, dat bedoelen ze dus met jeugdsentiment

Ja, Joke van Leeuwen is goed Haar schrijfstijl is zo geweldig.

Uit welk boek komt ook weer iets als: 'kom om vier uur en neem een half wantje mee?' Het geweldige is dat er ook echt halve wantjes bestaan (handschoenen zonder vingers met een flapje dat je over je vingers kan doen en dan heb je een want). Mijn halve wantjes zijn helaas kapot

En ach, Deesje (en Geesje), met halftante en meneer Paprika (die papiertjesprikker is) en het Wieweetwatwaarboek. Fledder-mie-baf!

'Ben je nou helemáál om weg te lopen! Er had je ik-weet-niet-wát kunnen overkomen! Je had ik-weet-niet-wáár terecht kunnen komen! Het is ik-weet-niet-hóé gevaarlijk 's nachts!'

'Ik weet het ook niet,' fluisterde Deesje.

'Hallo,' zei een stem.

'Ik ben het.' zei Deesje.

'Ben jij het?' zei de stem.

'Ja,' zei Deesje, 'bent u het ook?'

'Ja ik ben het,' zei de stem, 'waar ben je?'

'Ik ben hier,' zei Deesje.

'O,' zei de stem, 'ben je daar? Ik dacht dat je hier zou komen'

'Dat wil ik ook,' zei Deesje, 'maar ik kon u niet vinden.'

'Ben jij het wel?' vroeg de stem, 'ben jij niet iemand anders?'

'Nee, zei Deesje, 'ik ben het zelf. Ik ben Deesje.'

'Deesje?' zei de stem, 'die ken ik niet. Ik dacht dat jij dacht dat ik was wie... enz.

En er is ook nog een kinderboekenweekgeschenk van haar, 'Het weer en de tijd', waarin iemand een weekendje weg wint met een kleurwedstrijd door de kleurplaat in te kleuren met jam. En dat ze dan heel veel kleren meenemen omdat je nooit weet of het niet zo'n dag wordt dat je net zin hebt in je groene trui. En waarin prachtige tekeningen staan van zuchten.

Gho, dat bedoelen ze dus met jeugdsentiment

Ik wil even van de gelegenheid gebruik maken om alle tipgevers hier te bedanken. Zeker de laatste tien boeken die ik las, heb ik gekozen aan de hand van tips hier. 'Less than zero' heb ik net uit (zwaarmoedig maar schit-te-rend!), nu ben ik begonnen in 'A heartbreaking work of staggering genius'. Na het lezen van de allereerste regels wist ik al ik een prachtboek in handen moest hebben.

First of all:

I am tired.

I am true of heart!

And also:

You are tired.

You are true of heart!

Een boek dat ik ook echt fan-tas-tisch vind is 'De 13 1/2 levens van kap'tein Blauwbeer' van de Duitser Walter Moers. Dat lijkt een kinderboek, maar het is zoveel meer dan dat. Het is een schitterend verhaal dat bulkt van de fantasie (echt waar, ik heb nog nooit een verhaal gelezen dat zo ongelooflijk bomvol zit met de meest geniale en schitterende vondsten ) Het is spannend, grappig, ontroerend, to-taal onvoorspelbaar en het blijft maar duren omdat het ook nog eens behoorlijk dik is. Tel daar dan nog een hoopje prachtige tekeningen bij (de schrijver is oorspronkelijk striptekenaar, o a van het pareltje 'Adolf: Ach ich bin wieder da' over hoe Dolf niet goed kan wennen aan de moderne tijd) en je hebt een van de boeken die ik met het meeste plezier gelezen heb. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht nogal vrijblijvend, maar het zit, hoe eenvoudig het ook lijkt, vol met verwijzingen naar literatuur, filosofie en theologie. Maar als je daar geen zin in hebt kun je je daar gewoon niks van aantrekken, en dan heb je nog altijd een van de leukste boeken ooit gelezen. Doen allemaal dus!

Kwam zojuist deze bespreking tegen, wat maar eens bewijst hoe ik gelijk heb

Dit is een roman vol fantasie en humor, onvoorstelbaar boeiend door zijn onvoorspelbaarheid. Telkens opnieuw verzint de auteur de meest waanzinnige personages of situaties, en telkens opnieuw slaat onze Blauwbeer zich door een nieuw en onverwacht leven. Elke keer dat je denkt iets te herkennen, verzint de auteur iets helemaal anders. De fantasie van de auteur lijkt eindeloos en het is een plezier om je op die fantasie te laten meedrijven. Soms beschrijft hij erg uitvoerig een personage of een gebeurtenis en net als je denkt dat het langdradig wordt, zie je juist de sterkte van die beschrijvingen. Er zitten ook een massa knipogen naar de theologie, de filosofie, de mythologie en de wetenschap in verwerkt. Ongewoon gedetailleerd, deze levensverhalen van Blauwbeer. En onvoorstelbaar grappig. Uren leesplezier beleef je met dit boek, 557 pagina’s lang. En dat is nog maar de helft van Blauwbeers leven...

Aan te raden om voor te lezen en zelf te lezen, zeker ook door volwassenen.

Juist wat ik dus ook al zei

Ben laatst ook maar op de Da Vinci "bandwagon" gesprongen. Snap de hype niet. Een grappig theorie over Jezus/het Christendom verpakt in een saaie thriller met een teleurstellend einde.

Nu maar weer 's met een Discworldje bezig

literatuurmeter.nl, herfst 2005

Lullaby (Chuck Palahniuk) - 4*

Beetje de Fight Club filosofie geherkauwd, maar stampvol leuke gedachtenkronkels die het de moeite meer dan waard maken. Ontspoort richting het einde echter behoorlijk, da's weer jammer dan.

Ik word ook voor rotte vis uitgemaakt door zo'n beetje iedereen die ik ken, omdat ik niet onmiddellijk in de Da Vinci Code ben begonnen. Boek heeft een lage prioriteit. In tegenstelling tot dat gaat Walter Moers wel gelijk op de lijst, bedankt Freud!

Ik ben altijd huiverig als een boek via allerlei soortige media aangeprijst dient te worden. Gewoon vaak een teken dat bagger moet verkopen.

Echte tips komen van lezers onderling zoals hier. Daar heb je wat aan. House of Leaves haunt me nog steeds, hoewel het mijn genre niet is, maar ben wel een typografiegek

Speciale dankvlaggetjes hang ik uit voor de mensen die me Jonathan Coe hebben aangeraden. En misschien als wederdienst: het vervolg op 'The Rotter's Club' zou nu in de winkels moeten liggen. Titel is 'The Closed Circle'.

Te gek! The rotter's club was een erg leuk boek in ieder geval. Ben benieuwd.

Dan wil ik degene bedanken die Paul Mennes hebben aangereden. Heb 'Toast' gelezen (een verzameling van Tox, Soap en Web) en vond het fantastisch. Alle drie hadden ze wel hun sterke punten, maar Tox is m'n favoriet. Hillarisch, afschuwelijk en totaal geschift. Dat laatste geldt voor alle drie eigenlijk.

Ik hoop dat je aangeraden bedoeld

LOL!

Was ik dat niet?

Anyway, ik ben eind jaren negentig lang bezig geweest met een verfilming van Soap.

Dat waren jij en Zachery Glass ja.

Maar?

Men viel over ons heen met morele bezwaren. Nog voor het scenario af was. Lang mee geklooid, totdat ik voelde dat het momentum voorbij was. Soap was een echt jaren negentig-verhaal. Op en top fin du siecle. Nu is het te laat.

Doodzonde zeg. Belachelijk trouwens, dat van die morele bezwaren.

ik ben dol op de donald duck albums van carl barks

probeer de hele serie compleet te krijgen,dus als iemand nog een of meerdere van de hieronder opgesomde nummers ter overname heeft...

nummers die ik nog mis:2, 4, 9, 10, 13, 15, 24, 26, 27, 31, 32, 39, 43, 45, 46, 52, 56, 58, 61, 67, 76, 78, 80, 83, 88, 89. 90, 92, 93, 94, 98, 101 en 106.

De man die je dient te danken is gimli f

Ik heb dat vervolg trouwens reeds in huis

Aanrader in die richting: Jonathan Lethem met het boek De burcht van eenzaamheid . Korte samenvatting van dat boek (alhoewel samenvattingen altijd een boek gruwelijk te kort doen, we blijven W.F. Hermans indachtig ): via een aankomend rockjournalist word je ondergedompeld in een tableau vivant vol crack, comics en tags. Lethem lijkt zo een monument voor het vervallen Arcadië uit zijn jeugd (uw jeugd? ) te bouwen.

Ander super-de-luxe boek (kan je minstens drie keer opnieuw lezen, denk ik): Richard Powers met Het zingen van de tijd : een familiekroniek over hoe liefde en muziek de knagende tanden van de tijd een hak kunnen zetten

Nieuwe Paul Mennes in zicht: het boek luistert naar de naam Kamermuziek. In wat zou dat resulteren? Een vleugje Débussy gemixt met twee delen vitriool?

Net De Joodse Bruid uitgelezen en dat is ook een erg mooi boek! Aangrijpend verhaal over een Joodse vrouw die een valse identiteit aanneemt om te overleven. (autobiografisch boek)

Ik heb de zeventien bladzijden niet doorgelezen, maar wie van de ietwat weemoedige sfeer houdt van Lost in Translation of geschifte vertelstructuren zoals Lynch, kan ik het volledige oeuvre van Haruki Murakami (vooral The Wind-up Bird Chronicle) en David Mitchell aanraden.

Opgelet, het zijn boeken die je leven kunnen veranderen.