Algemeen sporttopic (geen voetbal) #2

Als je kijkt naar de status van een Tim Declercq bijvoorbeeld, is het al lang geen probleem meer om als "knecht" rond te rijden.

Maar inderdaad, Mauri is meer iemand die finales kleurt en het ook af en toe, zelfs bergop, kan afmaken.

Knechtenwerk doen is al heel lang geen probleem natuurlijk, als je het maar goed doet, en dat is wel zwaar. Het probleem is dat hun belangrijke rol door de kijkers vaak niet wordt gezien, die letten vooral op de toppers (ik ook hoor). Maar de goede knechten worden door hun kopmannen gewoon heel goed gewaardeerd (tenzij zo'n kopman een asshole is natuurlijk).

Mensen zoals Tankink, die SB noemde, zijn een soort van superknechten: ze hebben een extra rol in het tijdens de koers begeleiden van de renners, en ze adviseren. Het zijn mensen met een goed koersinzicht (dat is tenminste te hopen) en worden daarom ook wel "wegkapiteinen" genoemd. Ook dit is een belangrijke rol in een ploeg.

Ik weet er minder van dan velen, maar iets van de organisatie van een ploeg (niet de hele ploeg, maar de sectie die aan een koers meedoet) snap ik wel. Maakt het kijken van een ronde vaak ook net even iets interessanter dan alleen kijken wie als eerste over de meet komt.

Interessante man in dit opzicht is Henk Lubberding. Die leek af te gaan op grote dingen (o.a witte trui tour) , maar blokkeerde volledig als hij als kopman met druk reed. Een rol als wegkapitein bleek hem veel beter te passen en heeft hij bijna zijn hele carrière gehad. Verschil met Tankink is dat hij nog weleens won. Maar Tankink zat ook in de rol die hem het best lag. Hij heeft ooit gezegd dat hij in zijn toptijd bij de eerste 30 in de Tour had kunnen rijden als hij volledig voor eigen kans was gegaan. Dat zou goed kunnen, maar voor top 30 koop je ook niet veel. Het verschil tussen 28e en 54e in de tour is in beleving van veel fans ongeveer 0.

Ook een belangrijk figuur bij Rabobank was Grischa Niermann. Die werd jarenlang bijna elke tour geselecteerd en er waren Nederlandse fans die niet snapten waarom. Hij kwam zelden dicht bij winnen. Viel nooit op (zelfs niet in een knechtenrol) en reed zelden in beeld. Maar naar wat ik begreep was hij een essentiële schakel in dat team. Zowel psychologisch als strategisch als in de begeleiding van jonge renners. Hij is inmiddels al jaren ploegleider bij Jumbo Visma,

Fabio Aru stopt na de Vuelta op zijn 31e (al) en ik denk dat ik een patroon begin te zien en ik ben niet de enige. Net als Aru die door lichamelijk ongemak al jaren niet op niveau was. Maar het lijkt dat de toprenners niet alleen eerder doorbreken maar ook wat eerder uit lijken te bloeien. Niet allemaal, maar waar veel renners van rond de 30 "horen" te pieken, er zijn er aardig wat de afgelopen jaren waar de piek eerder lijkt te hebben gelegen. Ik noem een Quintana, een Sagan, een Bardet, een Barguil, een Pinot. Ik heb lang in vooral Bardet geloofd en ik sluit bij hem nog niks uit, maar zie de rest eigenlijk niet meer in de buurt van eerder gehaald niveau komen. Ondertussen komen Pidcock (22) en Ayuso (bijna 19! en het grootste Spaanse talent in jaren) er bijna aan. Gaan de de vroeg doorbrekende renners van nu (zie ook vooral Pogacar en Bernal) ook vroeg weer op hun retour? Ik heb al eerder het idee gehad dat daar een verband zat (remember een Cunego en in zekere zin ook renners als Merckx en Hinault) maar ik ben wel nieuwsgierig of dit uitkomt. Maar ik ga toch voorspellen. Bernal en Pogacar zijn voor hun 30e duidelijk op hun retour.

Maar vroeger had je toch ook wel van die renners? Laurent Fignon, Erik Breukink, Stephen Roche, Peter Winnen.. schieten me zo te binnen. Hebben na hun 30ste toch ook niet veel meer laten zien.

Hlnault had geloof ik al vroeg in zijn carrière besloten op zijn 32ste verjaardag te stoppen. Dat was in november '86. Tot die tijd is hij gewoon prestaties blijven leveren.

Maar minder. In 1985 had hij handel nodig om niet in gevaar te komen in de tour en reed Luis Herrera op cruciale momenten voor hem en moest hij op Lemond inpraten om niet voor eigen kans te gaan. Hij had ze hard nodig en in 1986 kon hij de tour niet voor de zesde keer winnen, anders had hij het gedaan ondanks alle beloftes. Hinault was heel zelfbewust over zijn teruggang en wist dat zijn knieën een issue waren. En na 1982 was het beste er ook bij hem af. Hij was nog steeds een van de beste ronderenners ter wereld, maar nooit meer zo dominant als ervoor. Ik denk dat er iemand een uitgebreid wetenschappelijk onderzoek zou moeten doen hiernaar. Is er een samenhang tussen wanneer je doorbreekt en wanneer je slijt? Fignon, Breukink en Winnen zijn ook "vroegpiekers" Roche had vooral een extreem goed seizoen en er is weleens gesuggereerd dat hij toen zo diep is gegaan dat hij er nooit meer in de buurt komen kon, maar ook voor 1987 was het nooit zo goed.

Wat Hinault betreft ben ik het toch niet met je eens hoor.

In 1985 won hij natuurlijk (van mijn part met handel) de Tour, maar twee maanden daarvoor won hij óók de Giro.

En in 1986 werd hij nog tweede in de Tour achter een oppermachtige Lemond, dat is geen schande. Zeker niet als je dan ook nog drie etappes erbij pakt, en de bollen. Hij kan het niet allemáál cadeau gekregen hebben die laatste jaren.

(Hoewel ik wel van mening ben dat Lemond in 1986 Hinault de overwinning op Alpe D'Huez 'gunde', en dat had Lemond nooit moeten doen. Niemand werd daar blij van, zeker Hinault zelf niet denk ik.)

Nee, maar dat betoog ik dat hij het cadeau kreeg. Maar Hinault was na 1982 niet meer zo extreem goed als ervoor. Als je van een van de hoogste punten in het wielrennen ooit afkomt waar je met een matige ploeg kan winnen waar je wil dan is dat al een teken dat hij over zijn hoogtepunt is. Hij bleef vrijwel onaantastbaar in de tijdrit maar in de bergen was hij minder en had hij anderen nodig. Zeker in 1979 was hij extreem dominant en Joop (die was waarschijnlijk ook nooit beter dan dat jaar) kon in zijn schaduw rijden, buiten hem reed hij iedereen op een half uur (!). Ik vermoed heel sterk dat Hinault stopte omdat hij er zeker van was dat hij nooit meer de Tour zou winnen. Ik heb trouwens juist altijd gedacht dat hij zelf zorgde dat zijn wiel net wat eerder over de streep was op Alpe D'Huez en ik ben er vrij zeker van dat het vriendschappelijke gedoe voor de buhne was. Hinault (net als Anquetil en Merckx) was volgens mij een typische sportman die erg gedreven werd door eerzucht. Bij Indurain heb ik bijna het idee dat hij een werknemer was die gewoon zijn baan zo goed mogelijk wilde doen, Bij Pogacar zie die eerzucht ook en dat vind ik leuk. Hij verbergt het soms achter een jongensachtige glimlach, maar hij geniet volop van iedereen op een hoopje rijden.

Wel grappig dat wat jij over Indurain zegt, dat ik dat over Peter Winnen denk. De eerste twee jaar vond hij het nog wel leuk, maar daarna begon volgens mij het professionele wielrennen hem tegen te staan en beschouwde hij het als een baan. Het verbaast me ook niets dat hij na zijn carrière de artistieke kant op is gegaan.

Wielrennen was mooi voor hem, maar het profwereldje was hem denk ik gewoon toch te banaal.

Waar Federer noodgedwongen moet afzeggen is dat een geluk voor Griekspoor. Hij is rechtstreeks toegelaten tot de US open

Die oude Taramaee. Die nooit werd wat er van hem ooit verwacht werd, wint in zijn nadagen gewoon nog etappe en leiderstrui en bollen. Tweede fraaie etappezege voor dat kleine intermarche in een grote ronde. Die zijn daar heel blij mee en hebben toch ook weer rendement met een renner die niemand meer wilde. Dan doe je toch iets goed.

Carapaz vorm lijkt over en alle jumbo Visma knechten vielen vandaag tegen.

Federer is het schoolvoorbeeld van de sporter die te lang is doorgegaan. Ergens begrijpelijk, 15 jaar geleden dacht ie als goat de geschiedenisboeken in te gaan, terwijl inmiddels duidelijk is (ook voor hemzelf) dat ie brons heeft. Begrijpelijkerwijs valt dat tegen, desalniettemin had ie die pil beter een paar jaar eerder kunnen slikken, want nu oogt het zielig.

OK, Jakobsen is dus gewoon helemaal terug. Deze telt echt. Een zege in een Grote Ronde. Geweldig.

Mooi voor Jakobsen! Dik gegund na wat een erg lastig jaar moet geweest zijn.

Als je het één weggeven noemt, dan het ander ook. Dit was gewoon een weggegeven overwinning. Niet erg, zo is wielrennen, maar benoem het hoe het is.

Dat was het ook in zekere zin, Jumbo wilde van de trui af, maar dat is wel wat een nogal bescheiden ploeg als intermarché dagelijks probeert en ik vind het wel grappig dat dat afgeschreven mislukte talent (om het wat bot uit te drukken) dat door hen nog een kansje kreeg dat dan wint. Van Taaramae werden grote dingen verwacht, maar hij bleek te pieken op het moment dat die dingen verwacht werden. (elfde in de tour van 2011 toen hij 24 was, nooit meer in de buurt gekomen van dat niveau, twee jaar later was de man 102e en hij wint ook zelden)

Vandaag niet live gezien maar ik zie dat hij (en Bardet) onderuit zijn gegaan. Hij viel gisteren ook al. Dus veel geluk heeft twee dagen trui hem niet gegeven.

Philipsen wint de sprint vandaag.

Ben trouwens een tof boek over de Tour aan het lezen: De beste tour aller tijden. Het meeste ken ik, maar eigenlijk dat verhaal van Zaaf nog niet. Dat is echt krankzinnig hoorl

Zowel Griekspoor als van de Zandschulp overleven keurig de eerste ronde. Griekspoor zelfs een knappe overwinning op Struff. Griekspoor mag nu tegen Djokovic en Botic tegen Ruud. Lijken me beide vrij kansloos. Voor Griekspoor wel een mooie pot.

Knappe overwinning van Taco! Dat is toch die gekke Nederlander die met zijn campertje in het verlof rondtrekt van de ene mythische wielerplaats naar de andere?

Kelderman moet Benelux Tour verlaten na harde val in finale derde etappe.

Je verwacht het niet van hem.

Bernal met een ferme aanval in de Vuelta, Roglic mee en dan toch Bernal die een flinke inzinking krijgt. Roglic heeft vandaag de puntjes op de i gezet lijkt me. Mooie etappe. Morgen is echter nog zwaarder.

Kuss wordt ook nog eens tweede voor Jumbo Visma.

Je zal maar Sloveen zijn, en al 40 jaar wielerliefhebber, en dan de laatste jaren meemaken. Je wordt toch helemaal gek hoor. Als Nederlander geniet ik al van de successen van de laatste jaren (hoewel die in de jaren 60/70/80 nog veel groter waren), maar wat de Slovenen overkomt...

Ja en zelfs in de slipstream na de grote twee zijn er nog best vaak etappezeges. Van renners als Mohoric, Polanc en Tratnik. Nog niet zo lang geleden had ik moeten nadenken als iemand de vraag had gesteld of er profwielrenners waren in Slovenië.

Doe er Bole en Mezgec nog bij en dat was het zo wat. De kleppers Roglic en Pogacar doet me terugdenken aan de nostalgische tennistijd met Henin en Clijsters. Komt nooit meer terug. Geniet er maar van Slovenië, zou ik zeggen voor zolang het duurt!

Zandschulp!!

Verslaat de als achtste geplaatste Noor Ruud, en bereikt, als eerste Nederlander in acht jaar, de derde ronde van een Grand Slam.

Held.

Echt weer ook zo een naam waar die buitenlanders de tanden op stuk bijten. Die kunnen ze dus echt niet uitspreken, haha.

Kübler en Koblet, om nog iets verder terug te gaan in de tijd.

Nice inderdaad. Bagnis is geen zware tegenstander. Bij een overwinning komt hij ruim de top 100 in. Daarna Anderson/Schwarzmann wellicht. Ook geen onmogelijke opgave.

Overigens die laatste NLer in de derde ronde was nog Sijsling ook. Kun je nagaan hoe marginaal Haase bezig was op de GS. 2011 was zijn laatste derde ronde. Daarin haalde hij 2x de derde ronde. Zijn enige keren, dat hij verder dan ronde 2 kwam.

Jeroen en Karsten hebben vaak van die heerlijke doodbloedende gesprekken.

Zo. Griekspoor is geitenkaas. Who's next?