Deadly Blessing (1981)

Film die de hele speelduur neigt naar 2,5*, veel bijzonders zien we namelijk niet, maar het laatste shot zorgt toch wel voor een extra halve ster. Heerlijk zo'n twisted draai aan de gecreëerde verwachtingen.

3*

Ik vond het een erg gedlaagde spannende en sfeervolle horrorthriller. Heb me er goed mee vermaakt. Leuk ook om te ontdekken dat Craven zijn beroemde badkuipscene uit Elmstreet van zichzelf gepikt heeft.

Kleine 4

Leuk plotje. Zet drie lekkere en vrijgevochten dames in een boerderij midden in een gebied dat wordt bevolkt door de ascetisch levende geloofsgemeenschap der Hittieten en je hebt de poppen aan het dansen. Een prima setting in deze horrorfilm die het vooral van sfeer en enkele heftige scènes moet hebben.

Wes Craven regisseert en houdt de heftige scènes hier minder bruut en bloederig dan in later werk. Toch maken ze indruk door goede timing en een benauwende opbouw naar de climax. Er komen een paar fijn verontrustende scènes in de film voor.

Met de fijne setting en het voor de hand liggende conflict wordt wel iets gedaan maar niet genoeg. De negativiteit die er tussen de ouderwetse geloofsfanaten en de drie modernistische vrouwelijke personages natuurlijk is, wordt te weinig benut. Slechts af en toe komen de afschuw en het onbegrip over die duivelse vrouwen die zoveel immoraliteit ten toon spreiden fel naar boven in een preek of in een afwijzend buren bezoekje. Dergelijke scènes zorgen voor spanning en onrust. Maar ja, vervolgens volgt er na zo’n uitbarsting weinig tot niets. En dat is jammer. Jammer dat die momenten niet worden uitgebouwd tot een dreiging die in alle hoeken en gaten van de film is te vinden en te voelen. De scènes zijn gewoon te los en afgezonderd door het verhaal geweven om dat te kunnen bewerkstelligen

Wes Craven vindt het eigenlijk ook al gauw goed met die Hittieten en hun afschuw en richt zich liever prominent op de drie leuke hoofdrollen. En dat werkt goed. De dames zijn ook zonder inmenging van de religieuzen snel ontdaan, geraken om niets in paniek en (niet onbelangrijk) ontdoen zich gemakkelijk van vervelende kledingstukken.

Uit de angst en de paniek komen enkele memorabele scènes voort. Genoeg te genieten en te huiveren. Heerlijk zo’n jaren 80 film.

Oh ja. Sharon Stone en Ernest Borgnine doen ook mee. Beide niet indrukwekkend.

Wes Craven-flop inclusief Razzie voor Ernest Borgnine, maar de tijd is mild, het is zowaar een sterke film. Geen full out horror de hele tijd, maar de horrorscènes zijn mooi subtiel in de film gezet inclusief de scène die Craven later nog eens een keer deed in A Nightmare on Elm Street. Je kan horror ook gewoon mengen met goed drama. Schijnbaar dachten de critici daar begin jaren 80 toch anders over. Een jonge Sharon Stone zit er ook nog in en die man met dat hele hoge voorhoofd uit The Hills Have Eyes.

Vage film van Craven. Soms zijn zijn films top, maar dit is een flop wat mij betreft. Een slasher met wat bovennatuurlijke elementen, die plaatsvindt op het platteland en in de nabijheid van een fanatieke geloofsgemeenschap, de Hittites. Zij geloven in de aanwezigheid van een incubus, die de gelovigen doet afdwalen.

Veel vond ik er niet aan. Eerste helft best saai zelfs en niet sterk verteld. Met een nog zeer jonge Sharon Stone in haar eerste lead. De badscène was één van de betere scènes, en de vrijscène in de auto waarna een zwart gehulde figuur de man met een mes vermoord deed me direct aan Scream denken. Uiteindelijk zit er nog een verrassing op het einde. Met enige toegeeflijkheid een 2,5*

Een jonge weduwe wordt na de mysterieuze dood van haar man bedreigd door een fanatieke religieuze gemeenschap naast haar boerderij. Wanneer haar twee vriendinnen langskomen, loopt de spanning snel op door intimidatie, dodelijke “ongelukken” en een steeds onheilspellender sfeer.

Wes Craven mengt hier psychologische horror, landelijke paranoia en slasher-elementen tot een onrustige, eigenzinnige film. "Deadly Blessing" is minder strak opgebouwd dan Cravens bekendere werk, maar juist die onregelmatigheid maakt hem interessant. De sfeer is sterk, met schrille beelden, beklemmende landschappen en een constante dreiging die goed wordt opgebouwd. Ernest Borgnine speelt heerlijk overdreven, terwijl de knappe actrices Maren Jensen, Sharon Stone en Susan Buckner overtuigend zijn. Het einde overtuigt niet volledig, maar de film heeft genoeg spanning, rare wendingen en morele wrijving om te blijven hangen. Bij het herbekijken kon ik de prent meer waarderen. 3,5/5