The Duke of Burgundy (2014)

Ik vond het eigenlijk ook wel erg mooi. Strickland krijgt eigenlijk (voor zover ik het dan weet) niet echt de waardering die hij wat mij betreft zou moeten krijgen. Heeft nu drie zeer aparte en goede films afgeleverd, al vond ik Katalin Varga nog steeds de beste. Deze Duke of Burgundy heeft als manco dat het na verloop van tijd iets te veel van hetzelfde wordt, maar de hele sfeer, labiele relatie en de surrealistische scenes maken het tot een fraai geheel. Het deed me regelmatig denken aan Persona.

Het is weer bijzonder sterk in beeld gebracht met veel reflecties, het camerawerk is zeer verzorgd, en vooral qua editing vond ik het van zeer hoog niveau. Daarnaast was ook wederom het geluid een belangrijke factor voor de sfeer. Bij Strickland's vorige was dat veel meer onderdeel van de film, hier is het een stille kracht.

eigenlijk goed voor een 7,5, maar aangezien de scores dit festival voor mij niet al te hoog waren gun ik deze een 4*.

Heerlijke film, het was niet mijn persoonlijke keuze om erheen te gaan maar uiteindelijk de beste die ik op IFFR had gezien. Het verhaal heeft op papier weinig om het lijf; het draait om de rollen die de twee vrouwen spelen en de omgekeerde machtsverhouding die tot een paar komische tafereeltjes leidt. Het is met name de aankleding waar ik van genoten heb. Geweldige geluidsband (vooral de editing van de intermezzo met knerpende motten/vlinders), mooie decors, zachte stemmen en Chiara D'Anna heeft bakken uitstraling.

Mooie lieve film over twee nette dames met een wat ongebruikelijke verhouding, en hoe die zich ontwikkelt als de dames niet precies dezelfde verlangens najagen. Erg sterke sfeer, mooi en subtiel in beeld gebracht. Mooie rustieke locaties, ietwat stoffige en mottige vlinderverzamelingen, qua cinematografie misschien wat klassiek maar wel erg mooi gedaan. Een paar scenes zijn heerlijk absurd, het bezoek van de meubelmaakmevrouw bijvoorbeeld.

Wel veel herhaling, zoals al vaker genoemd. Nou is dat op zich wel functioneel in het verhaal, maar minder saai wordt het er niet echt van - hoewel je er nou ook weer geen Pinastri! voor hoeft te roepen. Een film om rustig naar te kijken, niet iets voor als je eigenlijk een actiefilm wou zien.

Arty-farty erotisch drama, een soort sprookje over een wereld waarin geen mannen voorkomen en de vrouwen samenleven in SM-achtige situaties. Klinkt een stuk spannender dan het is helaas, ondanks de aanwezigheid van de mooie Sidse Babett Knudsen. De film is vooral heel vaag en traag. De personages blijven volstrekt onduidelijk en we worden gaandeweg ook niets wijzer. O ja, er wordt ook veel gepraat over vlinders. Het zal. Regisseur Peter Strickland imponeert wel op visueel gebied (met veel verwijzingen naar de italiaanse exploitatie-cinema) en de soundtrack is ook indrukwekkend, net als bij zijn vorige film Berberian Sound Studio. Die was echter ook al zo saai.

Net zo spannend of opwindend als de verzameling vlinders (en insekten) die in de film zitten!

Redelijke film over de machtsverhouding tussen twee vrouwen die samen wonen. De relatie tussen deze twee vrouwen levert een aantal interessante momenten op, maar wordt al heel snel eentonig (dat sommige momenten herhaald worden, helpt hier ook niet echt bij). Wel prachtig in beeld gebracht met een mooie aankleding en een aantal sensuele scenes. Een beetje vaag allemaal, maar nog net 3.0 sterren.

Na een teleurstellende Berberian Sound Studio toch stiekem wel benieuwd naar de nieuwste Strickland en deze maal viel het gelukkig niet tegen: wat een zintuigelijk spektakel!

Montorsi noemde de ijzersterke montage, het fraaie camerawerk en de fascinerende geluidsband (inclusief mooie soundtrack van Cat's Eyes) al, maar het kan geen kwaad om er nog even wat extra aandacht aan te besteden. Alles bij elkaar, en samen met de intrigerende setting (waar en wanneer speelt dit zich nu precies af? Waar zijn alle mannen? Wat doen die poppen tussen het publiek?) en het dito verhaal, maakt van The Duke of Burgundy een schitterend, magisch realistisch kunstwerkje.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen dan kan ik stellen dat het in de laatste akte wat teveel van hetzelfde begon te worden, maar gelukkig tovert Strickland daar dan weer een wonderschone scène uit zijn mouw (even tussen de benen van Knudsen door) waardoor je weer even verder kan.

Eén van de meer intrigerende films van dit jaar.

Vreemde, maar intrigerende opeenvolging van dromerige en feeërieke beelden, waarin de relatie tussen de twee dames (en hoofdpersonen) wordt uitgebeeld. Goed gefilmd. Juiste setting. Relatief weinig verhaal, wat het voor sommigen misschien niet aantrekkelijk maakt.

Elke relatie kent ups en downs. Tegen het eind van de film wordt in dat verband een vergelijking gemaakt tussen de relatie van de hoofdpersonen en de levenscyclus van vlinders (of insecten). Dat maakt weer een verklaring voor de gekozen filmtitel mogelijk.

Naar mijn mening scoort deze film ruim voldoende.

De muziek van Cat's Eyes past er wel bij, maar de zangpartijen deden soms een beetje aan die van Enya denken. Een bewuste keuze van de filmmakers?

Strickland heeft met Berberian Sound Studio (2012) - MovieMeter.nl een prachtige pastiche op de Italiaanse misdaadmysteriefilm uit de jaren ’70 (giallo) gemaakt. The Duke of Burgundy is een vergelijkbare pastiche op de goedkope Europese sexploitationfilm uit de jaren ’70 waarin vaak op een weinig overtuigende wijze SM-spelletjes werden geacteerd. Om te beginnen is de stijl dezelfde als in Berberian Sound Studio en daarmee zijn de beelden en het geluid weer fantastisch. Maar het verhaal kon helaas veel minder boeien, al is dat waarschijnlijk bewust gedaan. Het gaat namelijk over twee lesbische vrouwen die een SM-relatie hebben maar al snel blijkt dat psychologisch de rollen precies zijn omgekeerd: de vrouw die wil worden vernederd en gestraft is degene met een sterke wil en schrijft de andere vrouw precies voor hoe die haar moet domineren. De vrouw die de dominante rol moet spelen lijkt erg ongelukkig met haar rol maar ze speelt hem toch omdat ze bang is anders de ander te verliezen. Deze omkering – de vernederde heeft de dominante partij in haar macht – is interessant en het benadrukt ook dat de SM-relatie slechts een rollenspel is waarbij de ‘dominante’ vrouw graag van dit rollenspel lijkt af te willen omdat het echte intimiteit in de weg staat. Alleen bij een ruzie lijkt men het rollenpatroon te kunnen doorbreken en echt contact met elkaar te hebben. Maar ze heeft geen keus: waar de vernederde haar kwelling kan stoppen door het stopwoord te zeggen heeft de dominante partij geen stopwoord om haar kwelling te stoppen… Er gebeurt niet veel in de film, want de (dominante) vernederde partij laat de dominante partij elke dag precies hetzelfde script spelen. De film is zo wel een getrouwe imitatie van de goedkope softporno uit de jaren ’70 die uiteraard ook niet veel van een plot hadden; seks zelf heeft doorgaans ook niet veel plot anders dan een eindeloze herhaling van dezelfde rituelen. Je hoopt op een climax of ommekeer maar die komt niet echt: telkens als er iets lijkt te gaan gebeuren gebeurt het toch niet. De vrouwen lijken gevangen in hun onecht rollenspel, alsof ze in een goedkope jaren ’70-softpornofilm zitten waar ze nooit meer uit kunnen.

De film is daarmee wel interessant maar heeft geen boeiend verhaal. De film zit ook nog vol met insecten maar de betekenis daarvan, ervan uitgaande dat het een metafoor betreft, heb ik niet kunnen doorgronden. Wellicht betreft het een vergelijkbare passie van de vrouwen die echter eveneens lijkt doodgeslagen door een uiterst droge taxonomische benadering.

Ik heb het idee dat, in tegenstelling tot de motjes en de vlindertjes, én de personages, de film zelf zich niet zo makkelijk laat vastpinnen. En dat geldt ook voor Berberian Sound Studio.

Het is een merkwaardig spel met conventies en perceptie dat Strickland speelt; een ontleding, zou je haast zeggen. Het komt allemaal wel zeer zelfbewust over, en daarom ook wat artificieel. Maar dat lijkt ook het karakter te zijn van de wereld die hij laat zien. Echt leven, en sterven, is voorbehouden aan de vlinders, en, in zijn vorige, de tjiftjafs. Maar daar kun je ook een gezellige natuurdocumentaire over maken. Of een lezing over houden.

Een spel met verwachtingen ook. Echte horror, echte erotiek. Die dus allebei van conventies aan elkaar hangen. Strickland schendt de 'afspraak' met de kijker om het dáár niet over te hebben.

Scènes die steeds weer over moeten. Het haalt je ontzettend uit de film

Dit is goed, maar die vorige was beter geloof ik. Ga ik t.z.t. nog eens bekijken.

3½ jaar geleden geprobeerd deze film te bekijken maar gaf ik er na een half uur de brui aan. Nu weer geprobeerd maar nu wel afgekeken. En ... het viel mij allemaal 100% mee moet ik zeggen. Kijk, van dat sm gedoe tussen die twee dames, daar moest deze film het van mij zeker niet hebben. Dat vond ik maar boring. Maar... het camerawerk daarentegen vond ik toch wel zeer geslaagd. Die opgezette vlinders en motten werden zeer mooi in beeld gebracht. Ook de scènes die zich buitenshuis afspeelden - o.a. het dagelijkse fietstochtje van Evelyn naar de villa - vond ik bijzonder fraai. Dus, toch nog een ruime voldoende van dit toch wel bijzondere filmpje.

3,0*

Alle credits voor de twee hoofdrolspelers en het fraaie camerawerk. Best sfeervolle prent, maar qua inhoud stelt het allemaal niet veel voor. Het verhaal is zelfs aan de saaie kant en heeft veel dezelfde soort scènes. Erotisch getint, maar daar blijft het ook bij. Ook daar weet de film niet echt mee te scoren. Bijzonder filmpje maar als geheel niet echt geslaagd. 4/10

Een erg mooie film. Visueel prachtig. Het verhaal bevat veel herhalingen en er gebeurt niet heel veel, maar dat stoorde mij niet. Ik waardeer het zelfs bij deze film. Ook de insecten hebben wat mij betreft iets moois en ze voegen iets toe aan de aparte, sinistere sfeer. Goed acteerwerk. Een (artistieke) stijl waar ik erg van houd! 4*

Filmisch mooi geschoten. Hoe 2 vrouwen van spel naar werkelijkheid bewegen en uiteindelijk de werkelijke onderdrukking in hun eigen psyche aanwezig is. De bevrijding daarvan zou uit innerlijk proceswerk en wederzijdse acceptatie kunnen komen in pure liefde in henzelf en naar elkaar, zodat er plek is voor volledige overgave aan elkaar. In plaats daarvan blijft Evelyn in een killing loop van rollenspel terwijl Cynthia steeds meer de echte liefde vanuit gevoel wil ervaren. Aan het eind van de film komt dit goed naar voren als Evelyn zegt: ik hou van je, zeg me wat ik moet doen om t te bewijzen, terwijl ze er eigenlijk alleen maar gewoon hoeft te zijn. Dan gaat de "kist" naar buiten en ontstaat er een moment van acceptatie. Doch het eindshot is veelzeggend... Goed acteerwerk van Knudsen en d'Anna. Gezien de psychologische elementen zou ik deze film eerder leeftijd 14 meegeven.

Arthouse op zijn slechtst met een bijrol voor Monica Swinn (als Lorna) die vooral bekend is van de softcoreprulletjes uit de jaren 70. Daar sluit dit aardig bij aan. Cynthia [Sidse Babett Kndusen] haalt Evelyn [Chiara D’Anna] in huis voor schoonmaakwerkzaamheden en andere vormen van dienstverlening. Het is een SM-rollenspel met Evelyn als onderdaan en wie een beetje kennis heeft van SM zal niet opkijken van de inhoud van de spelletjes of van de softseksscènes. Bevat één van de meest smakeloze/afschuwelijke dissolves die je maar bedenken. Laat dat vooral géén reden zeden om deze pretentieuze prent tot je te nemen. Strickland voegt er zelfs wat gelul over vlinders aan toe. Sodemieter toch een eind op!

Een lesbisch erotisch drama over een meesteres en haar slavin. Toch is het ook zeker geen seksfilm. Er is weinig te zien. Het gaat meer om de suggestie en de sfeer. En dat maakt het lastig voor me om de film te begrijpen. Ik kan me maar moeilijk in de doelgroep inleven. En dat maakt de film toch wel behoorlijk saai voor me. Maar de beelden, de muziek en de sfeer zijn wel mooi. Ook de locatie van een mooi oud huis dat helemaal begroeid is met planten en de verzameling opgezette vlinders en kevers dragen zeker bij tot een bijzondere sfeer. Die me ergens ook wel doet denken aan de films van Peter Greenaway. Hoewel die nog veel verder gaat in zijn stijlisme.