The Duke of Burgundy (2014)

Tsja. Een aparte film is het zeker. Prachtig verfilmd, acteerwerk is prima, maar zo af en toe wel heel erg maf. Ik verwacht niet dat deze film bij veel mensen zal aanslaan.

Ik vond het eigenlijk ook wel erg mooi. Strickland krijgt eigenlijk (voor zover ik het dan weet) niet echt de waardering die hij wat mij betreft zou moeten krijgen. Heeft nu drie zeer aparte en goede films afgeleverd, al vond ik Katalin Varga nog steeds de beste. Deze Duke of Burgundy heeft als manco dat het na verloop van tijd iets te veel van hetzelfde wordt, maar de hele sfeer, labiele relatie en de surrealistische scenes maken het tot een fraai geheel. Het deed me regelmatig denken aan Persona.

Het is weer bijzonder sterk in beeld gebracht met veel reflecties, het camerawerk is zeer verzorgd, en vooral qua editing vond ik het van zeer hoog niveau. Daarnaast was ook wederom het geluid een belangrijke factor voor de sfeer. Bij Strickland's vorige was dat veel meer onderdeel van de film, hier is het een stille kracht.

eigenlijk goed voor een 7,5, maar aangezien de scores dit festival voor mij niet al te hoog waren gun ik deze een 4*.

118e in de Publieksscore IFFR 2015!

Veel zin om de film te zien, gelet op de ervaring met Berberian Sound Studio (2012) & onderstaande comments!

Aangekocht door Cinemien. Release: t.b.a.

Op het eerste gezicht lijkt het pure trash (“Twee lesbische insectologen hebben een stormachtige sadomasochistische relatie.”), maar het zou een artistiek geslaagde erotische film moeten zijn.

Het is inderdaad een ode aan de erotische trash van de jaren 70/80.

Heerlijke film, het was niet mijn persoonlijke keuze om erheen te gaan maar uiteindelijk de beste die ik op IFFR had gezien. Het verhaal heeft op papier weinig om het lijf; het draait om de rollen die de twee vrouwen spelen en de omgekeerde machtsverhouding die tot een paar komische tafereeltjes leidt. Het is met name de aankleding waar ik van genoten heb. Geweldige geluidsband (vooral de editing van de intermezzo met knerpende motten/vlinders), mooie decors, zachte stemmen en Chiara D'Anna heeft bakken uitstraling.

Soms dacht ik dat ik zat te kijken naar een bizarre surrealistische softporno productie, maar het was een vreemd stemmig psychologisch portret van een SM-verhouding tussen twee vrouwen, waarin seksuele obsessie en duistere begeertes de boventoon voerden en de onderlinge hiërarchie wisselde. Meer verhaallijn was mij welkom geweest. In deze film waren geen mannelijke spelers, alhoewel de regisseur wonderlijk genoeg wel een man was.

Erg fijne cinematografie! Eindelijk weer eens een film, die als boek voor geen meter zou werken. Alles hangt op sfeer, beeld, muziek en acteren. Het viel me op dat Strickland erg veel aandacht heeft voor ogen in deze film, schiet me zo buiten het zwart witte "a girl walks home alone" niet direct een moderne kleurfilm te binnen waar dit zo fraai gedaan is. Wat dat betreft zit er ook nog wel een ode aan klassiek Hollywood in, als je dat er graag in wilt zien .

Valt toch een beetje tegen. De eerste helft van de film is best interessant, de spanning is redelijk voelbaar. Helaas wordt het daarna een constante herhaling van de rituelen die de dames uitvoeren en zitten er een hoop saaie momenten in. Qua verhaal stelt het eigenlijk niet veel voor en het acteerwerk is twijfelachtig.

Mooie lieve film over twee nette dames met een wat ongebruikelijke verhouding, en hoe die zich ontwikkelt als de dames niet precies dezelfde verlangens najagen. Erg sterke sfeer, mooi en subtiel in beeld gebracht. Mooie rustieke locaties, ietwat stoffige en mottige vlinderverzamelingen, qua cinematografie misschien wat klassiek maar wel erg mooi gedaan. Een paar scenes zijn heerlijk absurd, het bezoek van de meubelmaakmevrouw bijvoorbeeld.

Wel veel herhaling, zoals al vaker genoemd. Nou is dat op zich wel functioneel in het verhaal, maar minder saai wordt het er niet echt van - hoewel je er nou ook weer geen Pinastri! voor hoeft te roepen. Een film om rustig naar te kijken, niet iets voor als je eigenlijk een actiefilm wou zien.

Arty-farty erotisch drama, een soort sprookje over een wereld waarin geen mannen voorkomen en de vrouwen samenleven in SM-achtige situaties. Klinkt een stuk spannender dan het is helaas, ondanks de aanwezigheid van de mooie Sidse Babett Knudsen. De film is vooral heel vaag en traag. De personages blijven volstrekt onduidelijk en we worden gaandeweg ook niets wijzer. O ja, er wordt ook veel gepraat over vlinders. Het zal. Regisseur Peter Strickland imponeert wel op visueel gebied (met veel verwijzingen naar de italiaanse exploitatie-cinema) en de soundtrack is ook indrukwekkend, net als bij zijn vorige film Berberian Sound Studio. Die was echter ook al zo saai.

Net zo spannend of opwindend als de verzameling vlinders (en insekten) die in de film zitten!

Redelijke film over de machtsverhouding tussen twee vrouwen die samen wonen. De relatie tussen deze twee vrouwen levert een aantal interessante momenten op, maar wordt al heel snel eentonig (dat sommige momenten herhaald worden, helpt hier ook niet echt bij). Wel prachtig in beeld gebracht met een mooie aankleding en een aantal sensuele scenes. Een beetje vaag allemaal, maar nog net 3.0 sterren.

Ode aan Jesús Franco, Jean Rollin, Luis Buñuel en daar is-ie weer Stan Brakhage.

Op visueel vlak soms best mooi - en dan heb ik het voornamelijk over de vlinders - maar de afschuwelijk geklede en lelijke dames konden mij totaal niet bekoren. Na een half uur hield ik het dan ook voor gezien.

Niet afgekeken, dus niet gestemd.

Oei, wat houd ik van de stijl van Peter Strickland. Natuurlijk visueel, maar net als in zijn vorige films speelt ook het geluid weer een mooie rol, hier ook in de vorm van een schitterende soundtrack.

Knudsen en de voor mij tot zover onbekende d'Anna zijn perfect gecast en spelen het liefde- en machtsspel prachtig.

Kortom, alweer een parel van Strickland, misschien wel de interessantste auteur/regisseur van het moment.

Edit: d'Anna debuteerde blijkbaar in Berberian Sound Studio, had ik niet in de gaten.

Na een teleurstellende Berberian Sound Studio toch stiekem wel benieuwd naar de nieuwste Strickland en deze maal viel het gelukkig niet tegen: wat een zintuigelijk spektakel!

Montorsi noemde de ijzersterke montage, het fraaie camerawerk en de fascinerende geluidsband (inclusief mooie soundtrack van Cat's Eyes) al, maar het kan geen kwaad om er nog even wat extra aandacht aan te besteden. Alles bij elkaar, en samen met de intrigerende setting (waar en wanneer speelt dit zich nu precies af? Waar zijn alle mannen? Wat doen die poppen tussen het publiek?) en het dito verhaal, maakt van The Duke of Burgundy een schitterend, magisch realistisch kunstwerkje.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen dan kan ik stellen dat het in de laatste akte wat teveel van hetzelfde begon te worden, maar gelukkig tovert Strickland daar dan weer een wonderschone scène uit zijn mouw (even tussen de benen van Knudsen door) waardoor je weer even verder kan.

Eén van de meer intrigerende films van dit jaar.

Evelyn en Cynthia zijn verwikkeld in een SM-relatie die niet altijd over rozen gaat. Meer valt er echt niet te vertellen over dit het zitvlees teisterende pseudo-psychologische drama. Elke dag spelen ze hetzelfde scenario en hier en daar zit er wel eens een kink in de kabel, maar van enige karakterontwikkeling is geen sprake. Strickland probeert krampachtig de boel op te leuken met zinloze slomo's en geluidseffecten. Mooi gefilmd, heel behoorlijk geacteerd, maar het is niet meer dan een hoop gebakken lucht.

Geheel mee eens. Ik heb de film twee dagen laten bezinken maar ga nu voor 4*

Prima gespeeld, zeer mooi gefilmd.

Maar verder wat mij betreft nogal boring suggestieve tralala.

Helemaal mee eens, ik hield het na 20 minuten voor gezien. Een hoop geniks rond twee mooie dames had ik nog wel uitgehouden, maar helaas.

Ook geen score van mij.

Berberian Sound Studio vind ik ook doodsaai, dus het zal waarschijnlijk gewoon m'n regisseur niet zijn.

Vreemde, maar intrigerende opeenvolging van dromerige en feeërieke beelden, waarin de relatie tussen de twee dames (en hoofdpersonen) wordt uitgebeeld. Goed gefilmd. Juiste setting. Relatief weinig verhaal, wat het voor sommigen misschien niet aantrekkelijk maakt.

Elke relatie kent ups en downs. Tegen het eind van de film wordt in dat verband een vergelijking gemaakt tussen de relatie van de hoofdpersonen en de levenscyclus van vlinders (of insecten). Dat maakt weer een verklaring voor de gekozen filmtitel mogelijk.

Naar mijn mening scoort deze film ruim voldoende.

De muziek van Cat's Eyes past er wel bij, maar de zangpartijen deden soms een beetje aan die van Enya denken. Een bewuste keuze van de filmmakers?

Tsja, weet niet zo.... Op zich zeker een intrigerende film. Mooi gemaakt en uitstekend geacteerd. Met absurdistische trekjes. Mag dat wel. Zoals die lezingen van het insectengezelschap en die dame van het 'meubelbedrijf' (had best die levende wc willen zien...) Maar er zit ook wel veel herhaling in (steeds weer opnieuw inzoomen op die kist). Dan gebeurt er eigenlijk niet zo veel meer. Dat zie je ook aan het slot. Had het bv. wel leuk gevonden als Cynthia die kist op slot gedaan had met Evelyn erin en vervolgens het huis had afgesloten voor de winter, zoals ook met de bibliotheek gebeurt. Zo'n slot was logischer geweest. Nu gaat de film uit als een nachtkaars.

Strickland heeft met Berberian Sound Studio (2012) - MovieMeter.nl een prachtige pastiche op de Italiaanse misdaadmysteriefilm uit de jaren ’70 (giallo) gemaakt. The Duke of Burgundy is een vergelijkbare pastiche op de goedkope Europese sexploitationfilm uit de jaren ’70 waarin vaak op een weinig overtuigende wijze SM-spelletjes werden geacteerd. Om te beginnen is de stijl dezelfde als in Berberian Sound Studio en daarmee zijn de beelden en het geluid weer fantastisch. Maar het verhaal kon helaas veel minder boeien, al is dat waarschijnlijk bewust gedaan. Het gaat namelijk over twee lesbische vrouwen die een SM-relatie hebben maar al snel blijkt dat psychologisch de rollen precies zijn omgekeerd: de vrouw die wil worden vernederd en gestraft is degene met een sterke wil en schrijft de andere vrouw precies voor hoe die haar moet domineren. De vrouw die de dominante rol moet spelen lijkt erg ongelukkig met haar rol maar ze speelt hem toch omdat ze bang is anders de ander te verliezen. Deze omkering – de vernederde heeft de dominante partij in haar macht – is interessant en het benadrukt ook dat de SM-relatie slechts een rollenspel is waarbij de ‘dominante’ vrouw graag van dit rollenspel lijkt af te willen omdat het echte intimiteit in de weg staat. Alleen bij een ruzie lijkt men het rollenpatroon te kunnen doorbreken en echt contact met elkaar te hebben. Maar ze heeft geen keus: waar de vernederde haar kwelling kan stoppen door het stopwoord te zeggen heeft de dominante partij geen stopwoord om haar kwelling te stoppen… Er gebeurt niet veel in de film, want de (dominante) vernederde partij laat de dominante partij elke dag precies hetzelfde script spelen. De film is zo wel een getrouwe imitatie van de goedkope softporno uit de jaren ’70 die uiteraard ook niet veel van een plot hadden; seks zelf heeft doorgaans ook niet veel plot anders dan een eindeloze herhaling van dezelfde rituelen. Je hoopt op een climax of ommekeer maar die komt niet echt: telkens als er iets lijkt te gaan gebeuren gebeurt het toch niet. De vrouwen lijken gevangen in hun onecht rollenspel, alsof ze in een goedkope jaren ’70-softpornofilm zitten waar ze nooit meer uit kunnen.

De film is daarmee wel interessant maar heeft geen boeiend verhaal. De film zit ook nog vol met insecten maar de betekenis daarvan, ervan uitgaande dat het een metafoor betreft, heb ik niet kunnen doorgronden. Wellicht betreft het een vergelijkbare passie van de vrouwen die echter eveneens lijkt doodgeslagen door een uiterst droge taxonomische benadering.

Ik heb het idee dat, in tegenstelling tot de motjes en de vlindertjes, én de personages, de film zelf zich niet zo makkelijk laat vastpinnen. En dat geldt ook voor Berberian Sound Studio.

Het is een merkwaardig spel met conventies en perceptie dat Strickland speelt; een ontleding, zou je haast zeggen. Het komt allemaal wel zeer zelfbewust over, en daarom ook wat artificieel. Maar dat lijkt ook het karakter te zijn van de wereld die hij laat zien. Echt leven, en sterven, is voorbehouden aan de vlinders, en, in zijn vorige, de tjiftjafs. Maar daar kun je ook een gezellige natuurdocumentaire over maken. Of een lezing over houden.

Een spel met verwachtingen ook. Echte horror, echte erotiek. Die dus allebei van conventies aan elkaar hangen. Strickland schendt de 'afspraak' met de kijker om het dáár niet over te hebben.

Scènes die steeds weer over moeten. Het haalt je ontzettend uit de film

Dit is goed, maar die vorige was beter geloof ik. Ga ik t.z.t. nog eens bekijken.

Ik heb de film een paar jaar terug gezien voor het eerst in de Roze Filmweek in Amsterdam. Ik vind de film zeer intrigerend. Het blijft ook echt hangen. Ik vind het zeer bijzonder gemaakt. En de gehele film heeft een heel aparte sfeer.

3½ jaar geleden geprobeerd deze film te bekijken maar gaf ik er na een half uur de brui aan. Nu weer geprobeerd maar nu wel afgekeken. En ... het viel mij allemaal 100% mee moet ik zeggen. Kijk, van dat sm gedoe tussen die twee dames, daar moest deze film het van mij zeker niet hebben. Dat vond ik maar boring. Maar... het camerawerk daarentegen vond ik toch wel zeer geslaagd. Die opgezette vlinders en motten werden zeer mooi in beeld gebracht. Ook de scènes die zich buitenshuis afspeelden - o.a. het dagelijkse fietstochtje van Evelyn naar de villa - vond ik bijzonder fraai. Dus, toch nog een ruime voldoende van dit toch wel bijzondere filmpje.

3,0*

Alle credits voor de twee hoofdrolspelers en het fraaie camerawerk. Best sfeervolle prent, maar qua inhoud stelt het allemaal niet veel voor. Het verhaal is zelfs aan de saaie kant en heeft veel dezelfde soort scènes. Erotisch getint, maar daar blijft het ook bij. Ook daar weet de film niet echt mee te scoren. Bijzonder filmpje maar als geheel niet echt geslaagd. 4/10

Mooie fotografie en sfeervol werkje. Helaas is het vooral een herhaling van zetten en is het drama wat aan de magere kant.

Ruime 3