Song One (2014)

Een trage maar wel erg mooie film met wat foutjes.

Wat ik wat jammer vind is de wat obligate ophanging van het verhaal, het ongeluk en het daarop volgende gebeuren met de broer van Franny en de te flauwe manier waarop dat verloopt. Trekt de aandacht teveel weg van de kracht van de film, en dat is het zich vrijwel perfect naturel ontspinnende verhaal van Franny en James. Ook jammer is dat Mary Steenburgen een aantal scenes best zwak speelt. Gelukkig maar een kleine rol.

Eigenlijk de eerste film ooit waar ik niet fataal in wordt afgeleid door Anne Hathaway. Ik heb het al eens eerder gezegd, er is iets aan haar gezicht en ogen dat me onweerstaanbaar aan een bassethond doet denken, en da's geen compliment bij mij. Maar het kortere haar helpt daar erg bij, het staat haar veel beter - en ook dat is een vrij uitzonderlijk iets voor me. Daarmee de uiterlijkheden afgedaan, ze speelt zeker erg goed, zit bijzonder goed in haar rol - naturel, weifelachtig, emotioneel - precies wat gevraagd wordt voor de rol.

Johnny Flynn is zo mogelijk nog beter als een nogal kwetsbare, breekbare gitarist die ondanks de schare fans die achter hem aan lopen op zoek is naar de liefde - en die natuurlijk bij Anne vindt. Gelukkig valt de film niet in de valkuil precies uit te leggen waarom dat klikt, maar dat doet het zeker, en op een heel natuurlijke en vanzelfsprekende manier.

Erg sterke muziek in de soundtrack - Johhny Flynn zelf, natuurlijk. Vooral 'Little Yellow Dress' vind ik erg mooi. Jammer dat de versie die op de OST staat lang niet zo sterk is, precies de emotie die het in de filmversie zo sterk maakt ontbreekt.

Een zwijmel filmpje. Anna is altijd leuk om naar te kijken. Dit is geen hoogvlieger. Toch geeft de film een prettig gevoel. Heb je hem niet gezien. Dan mis je ook niet veel.

Franny [Anne Hathaway] heeft het contact met haar familie al enige tijd verbroken. Ze keert terug wanneer haar moeder [Mary Steenburgen] haar laat weten dat Franny’s broer Henry [Ben Rosenfield] in coma ligt. Franny probeert iets van de band met haar muzikaal begaafde broer terug te winnen door de plekken te bezoeken waar hij volgens zijn dagboek graag kwam. Daarbij komt ze de populaire singer/songwriter James Forester [Johnny Flynn], van wie Henry een groot fan is, tegen. Stemmig drama vol melancholieke, vaak deprimerende liedjes die wat teveel op elkaar lijken maar in ieder geval een poging doen om de speelduur te rechtvaardigen. Meer een karakterstudie dan een goed verhaal, maar dat is nog steeds geen aanbeveling. Steenburgen slaagt er zo nu en dan in om de malaise te doorbreken met enkele luchtige momenten maar de getalenteerde Hathaway en Flynn verdienen een veel beter vehikel dan dit.

Laatst was deze op tv en ik viel er in na de opening. Hoewel ik niet direct gegrepen was, merkte ik dat ik wel bleef kijken. De film heeft een bijna hypnotiserende feel: een langzaam tempo, rustige gesprekken over leven en dood, gevoelige gitaarmuziek, mooie beelden en fijne belichting.

De film kabbelt ontspannen voort, maar het verhaal greep me nauwelijks. Te geforceerd, en te voorspelbaar op cruciale momenten. Ook vond ik het naar het eind toe teveel een herhaling van scenes worden.

Maar hij bleef me wel bij, en sommige beelden en dialogen kan ik me weken later nog goed voor de geest halen. Ergens heeft de film dus toch iets bij me geraakt.

3*