Into the Forest (2015)

Teleurstellend, soms irritant en een overgewaardeerde werkstuk. Maar voor een natuurfilm nog wel boeiend - zeker als je nagaat dat de hele wereld eromheen tot hel en verdoemenis is veroordeeld door de scriptmaker. Was benieuwd hoe ver ik als kijker zou komen want na drie kwartier is de tandpasta ook nog op, heeft pa zich met een kettingzaag dodelijk verwond en komt er opeens een malloot beide zussen opjutten om met hem naar Boston te vluchten. Eén trapt er in en gaat met hem mee maar bedenkt zich gelukkig en gaat terug naar haar zus. Hoopvol springen we een halfjaar vooruit waarin de meiden tot bessen-experts uitgegroeid. En die zijn supergezond en broodnodig! Gelukkig kunnen ze dankzij een half blik brandstof nog wel zaken als popcorn poffen en homevideo's bekijken maar zonder brandstof geen vertier meer. Na een uur word je opeens door een grove verkrachting goed wakker geschud. Grutter Stan is in zijn dorpswinkel gek en geil geworden, vlucht het bos in en viert z'n sexuele driften uit op Eva (terwijl ze toch een bijl in handen had) die hierna haar buik ziet groeien. Helaas kon Stan ontsnappen anders had zus Nell hem ongetwijfeld van z'n vaderschap beroofd. Na acht maanden is hun voedselvoorraad op, na vijftien maanden schiet Nell haar 1e wild zwijn en kan gaan uitbenen. Hard nodig nu de baby in aantocht is en Eva moet aansterken. Uitgerekend als een dakdeel van hun boshuis tijdens een onweersbui instort en we nog maar 10 minuten te gaan hebben, beginnen de weeën en ja hoor, babygehuil houdt me verder wakker, ik red het. En kersverse ma Eva krijgt het nu helemaal op haar heupen want ze wil het boshuis in de fik steken omdat ze zich er niet meer veilig voelt. Nell kan daar niks tegenin brengen en mag zelf het vuur aansteken. Ze hebben nu alleen elkaar nog en bagage en o ja ook nog een baby... Ik heb het dus ook als kijker gered, maar voel me o zo bedrogen.

Was een goede film, ik heb me zeker vermaakt. Als je op zoek bent naar een actiethriller kun je beter wat anders kijken, maar het verhaal heeft me van begin tot eind geboeid. De film komt dichter bij het genre drama dan bij het genre sciencefiction.

Mooifilmerij.

Ik kan op zich het verhaal wel waarderen, in het genre post-apocalyps is het bepaald niet het slechtste en ook wel weer eens verfrissend dat de kommer-en-kwel niet overheerst zoals in nogal veel films. In plaats van flets-blauwe of grauwbruine apocalyptische cinematografie krijgen we hier prachtige beelden van het huis en het omringende bos. Idyllisch haast, afgezien dan van dat het niet precies op eigen initiatief is dat de twee mooie frisse zussen daar rondhangen. En daar begint het een klein beetje mis te gaan al, ze zien er na een jaar los van de beschaving en zonder de gemakken van elektriciteit, stromend water en centrale verwarming nog net zo fris en zuiver uit als daarvoor. Alsof ze een magische voorraad makeup, warm douchewater en waspoeder voor de magische wasmachine hebben. Net zoals het idee van leven van wat het bos oplevert wel wat erg makkelijk gaat. En in de overtreffende trap natuurlijk de geboorte van een perfect schone en frisse baby.

En er zijn nog zo wel wat vraagtekens. Waarom komen de toch best stoere en zelfredzame meiden niet op het idee om het huis een beetje te onderhouden - verder dan een pannetje onder de lekkage komt het niet, lijkt het. Je kan echt ook zonder power tools een dak fixen. Ook het zijdelingse gemak waarmee overbodige bijrollen uit het verhaal verwijderd worden - een sullig ongelukje, een wegloper, en wellicht het toppunt, waarom verdwijnt hun ongewenste bezoeker per auto terwijl er even eerder toch een stevige boomstam over de weg lag, en waarom komt de toch best daadkrachtige Nell niet op het idee om hem met de dubbelloops in de hand achterna te gaan - ze wist tenslotte van die boomstam, dus kans genoeg om hem te achterhalen en eventjes subtiel ter verantwoording te roepen.

Vandaar dus, mooifilmerij - de ambities lijken wat op te houden bij het tonen van Page en Wood in het bos en daarbij misschien nog ietwat hun onderlinge relatie, de rest is echt overduidelijk onderbelicht gebleven. Nouja, er zijn een heleboel mindere films. Het is overigens wel vooral Page die indruk maakt, Wood vond ik toch wat minder sterk. Hoewel ze net die ene sleutelscene wel erg goed doet.

Aardig.

Geen vervelende film. Setting is mooi, er gebeurt genoeg, ondanks het geen drukke film is volgen de gebeurtenissen zich rap op. Daarmee is het geen typische arthouse post apocalyptische film. Acteurs zijn prima. Ben niet de grootste Page fan, maar slecht doet ze het niet. Bepaalde shots zijn ook vrij sterk en geven de film de nodige sfeer. Enige grote nadeel is dat het verder niet heel veel toevoegt aan soortgelijke films. Echt iets melden doet de film niet, echt lastig is het overleven voor de dames niet. Waardoor de film nooit echt een smoel krijgt en de nodige urgentie mist.

3 sterren.

Overleving in de wildernis door twee verwende jongedames. Realistisch ogende cinema waarin het acteerwerk belangrijk is. Sfeertje is een beetje spannend, een beetje dreigend en een beetje somber.

De dagelijkse gang van zaken, die volgt op de korte explosieve hausse aan overlevingsdriften kort na de onbenoemde ramp, neemt het belangrijkste deel van de film in beslag.

Uit het volgen van de dagelijkse rituelen van de personages komt weinig expliciete spanning voort, maar de dagelijkse gang van zaken in dienst van de overleving, wordt dermate gedetailleerd weergegeven dat de effecten op de psyches van de overlevende personages op subtiele wijze spannend inzichtelijk worden gemaakt. Die impliciete spanning komt op momenten goed over.

Daarentegen zijn er tevens voldoende momenten waarbij nauwelijks sprake is van enigerlei spanning. Veel van de dagelijkse beslommeringen bestaan uit huis-, tuin- en keukengebeurtenisjes. Het vergt soms enige concentratie om bij het volgen daarvan niet weg te dromen. De scheidslijn tussen interessant psychologisch en oninteressant melodramatisch is daar namelijk vrij dun.

Soms grijpt de film daar te veel naar het melodrama. En als dat gebeurt, krijgt de film tegelijkertijd een kabbelende neiging, die overigens steeds net op tijd wordt doorbroken door een heftige gebeurtenis, waardoor je net niet in een permanente staat van vredige en dromerige afwezigheid kunt wegzinken. Steeds net op tijd gebeurt er iets dat de kijker weg trekt uit een heerlijke innerlijke droomwereld, die niets met de film te maken heeft.

Desondanks is dit overlevingsavontuur best kijkenswaardig. Beetje voorspelbaar ook wel, alhoewel het voorspelbare soms op onverwachte momenten gebeurt. Dat is dan wel weer aangenaam verrassend.

De muziek is strontvervelend. Op het zeikerige af. Met name de vocale ellende van Cat Power doen hele nare rillingen over de rug lopen.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspeelsters is prima. Beide actrices overtuigen.

Een vermoeiende film. Aan het acteerwerk ligt het niet, want de actrices doen gewoon hun werk, maar het verhaal boeide me voor geen meter. Er gebeurt gewoon weinig interessants, en als je halverwege denkt dat de film eindelijk een beetje loskomt glijdt het weer terug naar het oorspronkelijke tempo. Deze "post-apocalyptische" film viel me erg tegen, slaapverwekkende boel.

Deze sciencefiction film over de nabije toekomst en hoofdzakelijk gefilmd vanuit een huis binnen een afgelegen bos viel mij zwaar tegen. Hongersnood, eenzaamheid, ziektes en indringers liggen op de loer, maar het verhaal wist het niet krachtig te brengen. De film probeert medeleven voor de zusters uit te beelden, maar de personages werden gewoon onsympathiek neergezet waarbij enige band met hen kansloos werd. Het missen van een sterk uitgewerkt verhaal met karakterloze personages zorgde er bij mij voor dat het niet aangrijpend werd maar eerder een lange en vooral saaie zit. Waarschijnlijk ben ik na het zien van The Survivalist(2015) te verwend geraakt om deze pulp te kunnen appreciëren.

Omdat ik in een gulle bui ben, drie sterren. Had hier wat meer van verwacht, maar het is een vrij droge bedoeling geworden, zonder al te veel verrassingen. Mooi geschoten beelden, dat zeker, en de dames(met name Page) acteren heel behoorlijk, maar na het zien vraag je je vooral af: what's the point?....Het oogt allemaal zo doelloos.

Film heeft toch wel een feministisch tintje misschien? De twee zussen hebben, onder deze moeilijke omstandigheden, een voorbeeldig karakter meegekregen van de regiseusse. De jongemannen komen er een stuk bekaaider vanaf. Het is dat Rennie in zijn korte vaderrol één en al goeigheid uitstraalt, anders hadden we moeten concluderen dat Rozema een gematigde versie van Marleen Gorris is.

Ach, uiteindelijk is het allemaal te onbeduidend om je hier druk over te maken. Into the Forest is vooral een film met de apocalyps als uitgangspunt die wat mij betreft de fakkel kan overnemen van Seeking a Friend for the End of the World, als zijnde de meest tamme prent die over dit onderwerp is gemaakt. Als we onze ondergang zo tegemoet gaan klopt er toch iets niet, dan kijk in nog liever een keer naar iets infantiels als Independence day.

Een film met jonge dames in de hoofdrol wekt meestal wel mijn interesse op. Daarom deze film maar eens bekeken maar oh wat viel dat tegen. Het veel te ver gezochte verhaal sprak mij op een gegeven moment helemaal niet meer aan en met de op zicht niet onaantrekkelijke jongedames had ik het op den duur ook wel gehad. Het was het laatste half uur voortdurend kijken op de klok van; hoelang gaat dit nog duren. Deze film was dus duidelijk niet aan mij besteed. Ik ben blij trouwens dat ik voor deze film dit jaar niet naar Imagine ben gegaan want dat was ik eerst wel van plan.

2.0*

Sterk acteer werk met name van Page in een prachtige 'walking dead zonder zombies' setting.

De spanning wordt prima opgebouwd wanneer de zussen steeds langer in en kwetsbaar huis bivakkeren en het goed voor elkaar hebben door hun vindingrijkheid en discipline terwijl de wereld om hen hen juist steeds verder afglijdt. Het survival element wordt steeds belangrijker en mensen die eerst hulp konden bieden blijken nu de vijand en het bos steeds meer de redding.

De invulling, toelichting op wat er gebeurd is en overige praktische zaken worden zoals eerder aangegeven in voorgaande berichten op een heel handige manier achterwege gelaten... we kennen het genre en de achtergronden van apocalyptische settings voldoende... het gaat om de dynamiek die daarop volgt en dit geeft de film wat mij betreft een extra dimensie.

Ellen Page blijkt onlangs op een lgtb-conferentie e.e.a. bekend gemaakt te hebben en dat lijkt wel haast herkenbaar in de rol van stoere meid die ze hier neerzet inclusief buggy jeans met een bijl in de handen. De sfeerimpressies en manier van filmen zoals het dansen van Wood, de close up's van de zussen natuurlijk prachtige Canadese setting maken het geheel tot een topper.

Ik had eerlijk gezegd gehoopt op een boeiende en spannende Drama / Sciencefiction film, maar dat valt uiteindelijk zwaar tegen. Maar ondanks dat wist deze film me toch nog wel te vermaken en het verhaal zit eigenlijk ook nog niet eens zo slecht in elkaar en vond ik eigenlijk zelfs redelijk realistisch overkomen. Wat een drama moet dat zijn als de elektriciteit uitvalt en je voor lange tijd (misschien nooit meer) niet meer kunt internetten

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en draait om de twee jonge zussen Nell (Ellen Page) en Eva (Evan Rachel Wood) die samen met hun vader (Callum Keith Rennie), hun moeder is al overleden door ziekte, in een afgelegen bos wonen. Dan valt er opeens in de hele streek overal de elektriciteit uit en moeten ze op primitieve wijze zich zien te beschermen tegen indringers, ziekten, eenzaamheid en uithongering en zeker als hun vader al vrij snel door een tragisch ongeval middels een kettingzaag komt te overlijden en de twee onervaren jonge zussen op zichzelf zijn aangewezen.

Hoewel het verhaal nergens echt spannend werd, wist het verhaal me toch nog wel aardig te boeien en te vermaken en dat komt omdat je wilt weten hoe het met de twee jonge onervaren zussen zal aflopen. Het verhaal om de twee zussen zit opzicht best mooi elkaar en het is leuk om te zien hoe ze proberen te overleven (vooral aan voedsel komen) en dat vooral de initiatieven komen van zus Nell, die een passie heeft voor leren, terwijl zus Eva zich vooral bezig houdt met dansen. Echt veel gebeurt er eigenlijk niet met de zussen, m.u.v. het clichematige dat één van de zussen, te weten Eva die qua uiterlijk ook de meest logische keuze was, verkracht wordt door een zekere Stan (Michael Eklund) en naderhand ook zal bevallen van een kind, terwijl de andere zus in het bos opzoek is naar voedsel.

Hoewel dat natuurlijk al erg genoeg is, gebeurt er met de twee zussen verder niets bijzonders en hebben ze alleen soms wat onenigheid (o.a. over het gebruik van brandstof voor het noodgagegraat en over het vriendje Eli, gespeeld door Max Minghella, van Nell, die wilt vertrekken naar aanleiding van een gerucht dat er ergens anders wel elektriciteit is) met elkaar. Wat dat betreft is het verhaal eigenlijk ook wat saai en mede ook omdat het verhaal zich vrijwel continue afspeelt op één locatie, namelijk in en rond het huis van de twee zussen. Saai is zeker ook het einde, want er is eigenlijk geen einde, waar je ziet alleen de twee zussen hun inmiddels zeer vervallen (we zijn dan ook al bijna twee jaar verder) huis in brand steken (zodat anderen hopelijk denken dat ze zijn omgekomen door brand en ze dus met rust laten), waarna ze met zijn drieën (de twee zussen en de baby) naar een kleine boshut in het bos vertrekken. Daarna is het verhaal ook letterlijk en figuurlijk afgelopen.

Visueel (zeker m.b.t. het bosrijke gebied waar het verhaal zich afspeelt) gezien werd alles best mooi in beeld gebracht en daarbij zijn ook de borstjes van Ellen Page en Evan Rachel Wood van toepassing Ondanks dat er dus eigenlijk maar weinig gebeurt in het verhaal, kijkt deze film zich nog wel lekker weg en dat komt ook omdat het verhaal maar iets van 100 minuten duurt (hoewel circa 80 minuten misschien wel meer dan voldoende was geweest). De cast in deze film is zeer beperkt en het draait daarbij om de hoofdrolspelers Ellen Page en Evan Rachel Wood, die het best aardig deden. Omdat ze in werkelijkheid al beiden 29 jaar oud zijn, is het wel een beetje raar dat ze gekozen zijn voor de hoofdrollen van de circa 20 jarige zussen.

Hoewel dit zeker geen hoogstaande Drama / Sciencefiction film is die eigenlijk ook nergens spannend is, heb ik me er nog best aardig mee vermaakt. Oftewel leuk om eens gezien te hebben en meer ook niet.

Mooie film, mits je beseft dat dit vooral een post-apocalyptisch drama is. Scifi en thriller vind ik nogal vergezocht. De film gaat over een plotselinge stroomuitval en volgt een vader en zijn twee dochters die proberen te overleven. Aanvankelijk gaat het leven gewoon door, maar langzaamaan begint alles op te raken en besluiten ze om zich terug te trekken in hun huis in de bossen. Het is een rustige film die focust op hoe het drietal omgaat met deze apocalyptische gebeurtenis en de druk die dit legt op hun onderlinge relaties. Naarmate de tijd vordert raakt hun bestaan ook verder verwijderd van de maatschappij die we kennen.

Dit is dus geen bloedstollende thriller of scifi maar een rustig verlopende en realistisch ogende survival/familiedrama. Prima film in die categorie, deed me wat denken aan Fin | The End (2012). 3,5*

ingetogen en sober drama.

Die een eenvoudige inkijk geeft in het post apocalyptische wereldje van twee zussen.

De muziek staat zoals vaak in de wat ïndie"achtige films niet op de voorgrond.

De sfeer en het spel moeten een sfeer impressie geven.

En dat lukt grotendeels .

Eigenlijk is de rode draad : Twee zussen,en hoe zij omgaan met deze heftige situatie in een zeer rustige omgeving.

Ellen Page is erg goed,maar veel doet evan wood er niet aan onder.

Dit kun je helemaal niks vinden omdat het traag is ( wat niet valt te ontkennen)

Maar het is mooi neergezet.en als je dat in voor ogen houd, zal het een mooie kijk ervaring opleveren.

Ruime voldoende.

Goeie film over twee zussen die afgelegen in de bossen wonen en op zichzelf zijn aangewezen bij een stroomuitval. Een apocalyptische film op micro-niveau. Misschien niet overal even geloofwaardig, maar dat is niet waar het hier om draait. Mooi en sfeervol in beeld gebracht en twee prima rollen van Ellen Page en Evan Rachel Wood die als de zusjes een nieuw leven moeten opbouwen.

Kabbelt twee uur lang maar een beetje voort, zonder dat ooit duidelijk wordt welke kant de film nu op wil. De paar kaar dat er toch wat cruciaals gebeurt, voelt het direct geforceerd. Als minimalistisch drama over zusterliefde vind ik Into the Forest nog wel geslaagd, maar als geheel schiet de film te kort. Ondanks het intense spel van Wood en Page

De incorporatie van psychologische fenomenen en de nadruk op gevoel en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat Into the Forest overkomt als een literair sfeerstuk (het scenario is gebaseerd op een roman van Jean Hegland), en daardoor misschien een wat atypische film is. Het camerawerk - soms schokkerig, dan weer angstaanjagend dichtbij - lijkt een eigen verhaal te vertellen, de score van Max Richter kruipt onder de huid en zorgt bij vlagen voor kippenvel. Het verdient respect dat Patricia Rozema (When Night is Falling, Mansfield Park) in haar regie het zwaartepunt durfde te leggen op de cinematografie, thematiek en karakterontwikkeling. Een veilige keuze is dat niet, maar Rozema weet de juiste snaar te raken door de ruimte te geven aan authentieke emoties en menselijke dilemma’s. Nog steeds schiet dit post-apocalyptische drama dan tekort op het narratieve vlak, maar de nobele poging los te komen van de bestaande genreconventies is op zichzelf al een geïnteresseerd publiek waard.

Conclusie van mijn volledige recensie: Recensie Into the Forest (2015) - FilmVandaag.nl

Vanaf donderdag in de bioscoop.

Waarom verbaas je je daarover John? Het is geen film die alom bejubeld wordt. Hij krijgt aardig wat waardering, maar ook slechte recensies.

Persoonlijk vond ik hem tegenvallen. Niet omdat er weinig gebeurt, dat is voor mij geen vereiste in een film. Maar wel omdat er zo weinig ontwikkeling in zat en het nergens naar toe leek te gaan. De dames speelde het wel goed. Page wel echt een stuk beter dan Wood, vond ik. Maar ik miste de psychologische stress van wat er allemaal gebeurt. Zolang zonder stroom en allleen in het bos, dat doet wat met je en veranderd je. Juist dat aspect trok me aan toen ik besloot deze film te kijken. Maar je ziet er weinig van terug en de hele survival gaat ze wel erg makkelijk af.

Ook vond ik het jammer dat de film is opgenomen in de prachtige Canadese bossen en dat ze daar niks mee doen. Het is achtergrondbehang in een paar scenes die zich bij wijze van spreke ook in de schuur hadden kunnen afspelen. Gemiste kans.

Kortom ik vond het geen topper. De nonchalante sfeer paste niet bij het verhaal en het verhaal had geen richting. Het einde voelde alsof ze er halverwege het filmen maar mee waren opgehouden.

Dus maar 2 sterren.

Dit is vooral een heel veilige film, die nergens de randen van het voor de hand liggende opzoekt. Het enige waarin Into the forest zich werkelijk onderscheidt van genrebroeders is dat er nauwelijks iets gebeurd, terwijl je als kijker eigenlijk zit te wachten op een schrikmoment. Dat zou een goeie keuze kunnen zijn, als de film vervolgens psychologisch interessant was, of bijzonder vormgegeven. Daarvan is echter geen sprake. Het beste voorbeeld zijn de halfbakken emoties rondom het overlijden van pa: op geen enkel moment voelt dit geloofwaardig, de zussen zijn helemaal niet ontwricht maar houden vrolijk vast aan hun oude leventje. In de vorm valt vooral de gezapige muziek op waaraan alles wat kan schuren ontbreekt. Dat men er niet in is geslaagd een fatsoenlijk einde te creëren is tekenend voor Into the forest. Matig.

De trailer geeft wel een totaal andere indruk van de film en is misleidend. Er zitten zeker thriller-aspecten in het verhaal maar verwacht geen (schiet)gevechten op leven en dood. Dit is gewoon een goed stukje drama.

Wat mij vooral verraste, is dat ondanks de langzame opbouw het verhaal nergens inzakt of langdradig wordt. Is altijd een risico bij dit genre omdat er vlug een sleur kan insluipen (beeld je maar in dat je elke dag besjes gaat zoeken of hout kappen). Ook hier wordt met de grenzen gespeeld en het geduld van de kijker een beetje op de proef gesteld maar het pakt goed uit.

Het bos is een mooie setting, er hadden gerust meer sfeerbeelden mogen inzitten. Want dit blijft een prachtige en noodzakelijke omgeving in dergelijke tijden. We gaan terug naar de roots. Misschien een onderhuids verlangen van de regisseuse en wellicht nog een aantal onder ons, maar het maakt het zeker aantrekkelijk. Subtiele beelden van het vervallen huis. Geen verwoeste landschappen. Een schuilplek in een boom, wilde zwijntjes… De apocalyps wordt niet zo vaak van zo'n mooie kant getoond. De gelatenheid die we zien in huis, staat in contrast met wat zich enkele kilometers verderop afspeelt. Toch wordt er weinig nieuwsgierigheid uitgelokt bij de kijker om de stedelijke kant (totale chaos) te ontdekken.

Maar wanneer alles in de plooien lijkt te vallen na de dood van de vader, gebeurt er iets dat opnieuw toont hoe rauw de film ook is. De oudste zus Eva (Wood) wordt verkracht. De spanningsopbouw in deze scène was sterk. Nu is het niet de eerste keer dat Wood in haar rollen (ook persoonlijk gaf ze toe in interviews) met dergelijk geweld wordt geconfronteerd. Ik las dat de scène in één take werd opgenomen. De terreur kon in elk geval niet veel geloofwaardiger overkomen, het komt zo dichtbij dat je er precies middenin zit. Zo volgen er nog een aantal scènes die best ongemakkelijk zijn om naar te kijken.

Beide vrouwen acteren op een authentieke manier waardoor de film overeind blijft. De vader is zeer likeable, jammer dat hij bruusk komt te overlijden maar het is een voorspelbare wending. Verder ben ik blij om Ellen Page eens te zien in dergelijke rol. Ze is geknipt om zo'n sterk, onafhankelijk personage te spelen. Over het psychologische is al veel gezegd maar wat ik wel wat miste was het verzet van de zussen tegenover hun nieuwe realiteit. Die frustratie-uitbarstingen zien we zelden, je zou toch niet verwachten dat ze zo snel en makkelijk berusten in die nieuwe wereld.

Het einde toont hoe de zussen afscheid nemen van alle materiële bezittingen en verder leven ‘into the forest’. Een stap die ik op dat moment minder logisch vond gezien de oudste zus zopas is bevallen en met moeite op haar benen zou kunnen staan met dat pasgeboren babytje. We krijgen niet te zien hoe dit hen vergaat.

Mooie film.

Beetje mutserig postapocalyptisch drama, zweverig en aan de saaie kant, alhoewel je wel blijft kijken. Dit is vooral te danken aan de altijd leuke Ellen Page en Evan Rachel Wood, al heeft die laatste hier wel een beetje een zeikrol. Het sfeertje is verder goed getroffen en de film heeft zo zijn momenten, maar uiteindelijk blijft alles gewoonweg te vaag en onbestendig.

Een sfeervolle apocalyptische film die kiest om niet over de top te gaan, maar net personages op de voorgrond te zetten. Niet voor niets begint de film met een setting woonst die weliswaar afgelegen is, maar waar alle technologie (tablet, internet, muziek, licht, ...) op een herkenbare manier aanwezig is. De film volgt het menselijk handelen van mensen die in deze situatie zouden zitten. Eerst is dat lastig, maar niemand die het ergste denkt. Het is gewoon de energie die weggevallen is. De reden is dan ook niet belangrijk, het gezin kent dit trouwens ook niet.

Gaandeweg zie je de verschillende stappen. Het is avontuurlijk, vervelend, het einde van de wereld of gewoon een situatie waar ze eenmaal mee zitten en mee moeten leven om verder te kunnen. Het resultaat is aangenaam te zien. De film is mooi gemaakt en de twee hoofdrolspeelsters zijn best wel goed. Alleen wordt het nergens memorabel en is het verhaal ook niet meer dan dat. Een klein pareltje dus dat schittert in de eenvoud, maar daarmee ook het gemiddelde maar net overstijgt en niet de ambitie lijkt te hebben om meer te zijn. Maar soms moet dat niet en het is beter uitgevallen dan verwacht.

Erg sterke kleine Science Fictionfilm...

De samenloop is simpel... Een vader woont met zijn twee dochters in een blokhut in het bos. Okee... De blokhut is gevuld met vele futuristische uitvindingen waarbij er toch nog wel wordt gelonkt naar de stereotype SF-film. Dan ineens valt de stroom uit... Er is iets aan de hand... Een catastrofe... Maar aangezien het gezin zo diep in de bossen woont, zullen ze daar maar weinig hoogde van krijgen. En laat tot overmaat van ramp ook nog eens de benzine op zijn en het eerst volgende benzinestation een paar honderd kilometer verderop ligt.

Wat er precies is gebeurd dat lijkt de regisseur niet zo belangrijk te vinden... Het overlevingsthema staat hier vooraan... Al het resterende voedsel verzamelen.... Alternatieven bedenken met niet gebruikelijke voorwerpen... en uiteindelijk... dat de zusters het met zijn tweeën moeten zien te redden, nadat vader een ongeluk had gekregen.

Ondanks het abstract blijft gebeurd er toch nog wel erg veel in deze film... Tussen neus en lippen door een korte liefdesvertelling tussen Nell... De typische puberdingetjes tussendoor... gekken, stropers, mede overlevers... en uiteindelijk een zwangerschap.

Het acteerwerk van Page en Wood zijn onvergetelijk mooi. De rebelsheid en roekeloosheid die ze ineens moeten vervangen door hoop en doorzetten. Niet dat het op de automatische piloot gaat... Het is slechts de overlevingskracht.

Zeker een van de betere apocalyspe-thema's.

4,0*

Into the Forest

Sfeervolle film die door het acteerspel en de onderhuidse spanning lange tijd meer dan onderhoudend is. Alle elektriciteit valt uit en Rachel Wood en Page moeten samen zien te overleven in deze nieuwe en primitieve omstandigheden. Interessante materie, en lange tijd is Into the Forest een beklemmende en vooral psychologische dramafilm.

Maar dan komt er een twist in het verhaal (het verkrachting/zwangerschap plot) en slaat de film voor mij een verkeerde richting in. Het gaat niet meer om hoe te overleven, maar of je een kind ter wereld moet brengen in deze postapocalyptische setting en hoe je het moet opvoeden. Niet perse slecht, maar dat speciale tintje dat de film had verdween voor mij. Het open einde kan ik dan wel weer waarderen.

Robert [Callum Keith Rennie], een weduwe, woont met zijn twee van elkaar vervreemde dochters Eva [Evan Rachel Wood] en Nell [Ellen Page] in een woning diep in het bos. Eva is een ambitieuze danseres en Nell volgt een zware studie, maar hun plannen vallen in duigen wanneer ogenschijnlijk het hele land getroffen wordt door een langdurige black-out. Wanneer Robert dodelijk gewond raakt bij een ongeluk, zijn de twee zussen volledig op elkaar aangewezen om te overleven.
Een fantastisch acteerduel tussen twee van de meest getalenteerde actrices van hun generatie in een film die probleemloos laveert tussen familiedrama en thriller, daarbij geholpen door een sfeervolle geluidsband en de stemmige score van Max Richter. Regisseur/scenarist Patricia Rozema, die haar scenario baseerde op de gelijknamige roman van Jean Hegland, heeft interessante dingen te zeggen over het belang van communicatie (muziek speelt een sleutelrol en de scène waarin de zusjes familiefilmpjes kijken is een dramatisch hoogtepunt), maar werkt vooral als familiedrama over twee zussen die door een samenloop van omstandigheden gedwongen zijn hun gezamenlijke verdriet onder ogen te komen en te verwerken om vervolgens samen door te gaan. De verkrachtingsscène is één van de meest effectieve in zijn soort.

Geforceerd post-apocalpyse drama die kant nog wal slaat.

Matige karakterverdieping en onlogische verloop van gebeurtenissen zorgden er voor dat ik niet in het verhaal kon komen.

Het trage tempo is voor mij geen probleem, maar de film slaat qua sfeer en setting wat mij betreft de plank mis. *2.0

Koffietijd in het bos.

Een quasi sisterpower overlevingsfilm die maar doormoddert met een zijige muziekscore erbij.

Ik heb me bijna verveeld. De drie momenten waarbij er even contact is met andere mensen, mannen, zorgt voor enige spanning maar is van vrij korte duur en vervalt dan weer in zijige koffietijdmomenten.

Nee, dit was vrij saai.

Matig.

Beetje moe van dit soort dramatjes. Ze plegen net iets te graag roofbouw op genrefilms, maar weten zelden wat toe te voegen. Integendeel zelfs, beide aspecten werken elkaar vaak gewoon tegen. Daar heeft deze film ook serieus onder te lijden.

Zo'n cruciaal moment is bijv. wanneer Page met haar vriendje besluit te vertrekken. Elke post-apocalyptische film heeft dat moment dat de overlevers naar één of andere veilige plek proberen vluchten, maar Page besluit na luttele minuten al terug te keren. Cliché afgewend, maar naderhand wordt wel goed duidelijk waarom dat soort clichés in films zitten. In plaats van een spannende reis krijg je nu besjes die besjes plukken.

Het is allemaal niet zo erg moest het drama ook daadwerkelijk de moeite zijn maar dat is het gewoon niet. Ondanks aardig acteerwerk zijn de personages suf, net als hun acties of de hindernissen die hen voor de voeten geworpen worden. Rozema kan verder ook niet zo heel veel toevoegen. Mooifilmerij las ik hier ergens, maar ook dat is maar matig. De soundtrack is al helemaal melig, te nadrukkelijk sentimenteel.

En zo dobbert de film maar een beetje in het rond. Begon best aardig, maar na een tijdje had ik het wel gezien. Zonder genre elementen én zonder solide drama boeit het gewoon niet zo.

2.5*

Into the wild

Het sterkste punt van dit drama was voor mij beslist het acteerspel van Ellen Page en Evan Rachel Wood, die Into the Forest samen naar een voldoende toetrekken. Dit bleef ik in gedachten houden en in mijn oordeel meewegen toen het personage van Wood aan het einde van de film een volstrekt belachelijke keuze maakte en het verhaal op een compleet random moment eindigde.

Ik heb geen bezwaar tegen een open einde maar dit voelde onvoldoende afgerond aan. Gedurende de film bouwde ik langzaam een band met de twee zussen op en dan is het teleurstellend als deze, als het ware, in het luchtledige achtergelaten wordt. Het geeft het idee alsof de rest van het verhaal niet echt nut meer heeft, maar boven alles ben ik van mening dat het sterke acteerspel van de twee hoofdrolspeelsters een script met meer focus had verdiend.

2,5*

Ondanks een leuk duo is deze film een lange, saaie zit. Het eerste stuk valt nog mee, maar gaandeweg stijgt de eentonigheid waarbij er rare ontmoetingen en ontwikkelingen volgen die ook rare kronkels maken in de gedachten van beide dames. En wat te zeggen van het nietszeggend slot. 4/10