Into the Forest (2015)

Klinkt goed, ben benieuwd.

release date in de USA is pas juli 2016...

nieuwsgierig!

De jury-winnaar van Imagine 2016: De Black Tulip Award voor de beste film. Uit het juryrapport:

Verbaast me oprecht. Van de vier Imagine-films die ik zag vond ik dit nou juist de minste.

De zwakheden in het scenario (toevalligheden, mechanismen om het verhaal gaande te houden) vond ik ook niet zo sterk werken. Ik wijt die maar even aan het boek: Rozema wilde ze een plek geven, maar in het boek zijn die beter in het verhaal te verweven dan in een film van 100 minuten. Maar daartussen - daar is het einde wel een voorbeeld van - toch veel meer een sfeerbeeld dan een narratieve film en dat opzicht zeker geslaagd door de actrices, de omgeving, de muziek etc.

Dit soort films zie ik normaal gesproken toch wel graag, mits het natuurlijk geen zwakke B-films zijn. Maar m'n gevoel zegt dat het met deze wel goed zit. We zullen zien.

Teleurstellend, soms irritant en een overgewaardeerde werkstuk. Maar voor een natuurfilm nog wel boeiend - zeker als je nagaat dat de hele wereld eromheen tot hel en verdoemenis is veroordeeld door de scriptmaker. Was benieuwd hoe ver ik als kijker zou komen want na drie kwartier is de tandpasta ook nog op, heeft pa zich met een kettingzaag dodelijk verwond en komt er opeens een malloot beide zussen opjutten om met hem naar Boston te vluchten. Eén trapt er in en gaat met hem mee maar bedenkt zich gelukkig en gaat terug naar haar zus. Hoopvol springen we een halfjaar vooruit waarin de meiden tot bessen-experts uitgegroeid. En die zijn supergezond en broodnodig! Gelukkig kunnen ze dankzij een half blik brandstof nog wel zaken als popcorn poffen en homevideo's bekijken maar zonder brandstof geen vertier meer. Na een uur word je opeens door een grove verkrachting goed wakker geschud. Grutter Stan is in zijn dorpswinkel gek en geil geworden, vlucht het bos in en viert z'n sexuele driften uit op Eva (terwijl ze toch een bijl in handen had) die hierna haar buik ziet groeien. Helaas kon Stan ontsnappen anders had zus Nell hem ongetwijfeld van z'n vaderschap beroofd. Na acht maanden is hun voedselvoorraad op, na vijftien maanden schiet Nell haar 1e wild zwijn en kan gaan uitbenen. Hard nodig nu de baby in aantocht is en Eva moet aansterken. Uitgerekend als een dakdeel van hun boshuis tijdens een onweersbui instort en we nog maar 10 minuten te gaan hebben, beginnen de weeën en ja hoor, babygehuil houdt me verder wakker, ik red het. En kersverse ma Eva krijgt het nu helemaal op haar heupen want ze wil het boshuis in de fik steken omdat ze zich er niet meer veilig voelt. Nell kan daar niks tegenin brengen en mag zelf het vuur aansteken. Ze hebben nu alleen elkaar nog en bagage en o ja ook nog een baby... Ik heb het dus ook als kijker gered, maar voel me o zo bedrogen.

Raar thema voor een "vrouwenfilm", wat dat betreft is het wel gewaagd. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen even blij is met elke plot wending.

Was een goede film, ik heb me zeker vermaakt. Als je op zoek bent naar een actiethriller kun je beter wat anders kijken, maar het verhaal heeft me van begin tot eind geboeid. De film komt dichter bij het genre drama dan bij het genre sciencefiction.

Mooifilmerij.

Ik kan op zich het verhaal wel waarderen, in het genre post-apocalyps is het bepaald niet het slechtste en ook wel weer eens verfrissend dat de kommer-en-kwel niet overheerst zoals in nogal veel films. In plaats van flets-blauwe of grauwbruine apocalyptische cinematografie krijgen we hier prachtige beelden van het huis en het omringende bos. Idyllisch haast, afgezien dan van dat het niet precies op eigen initiatief is dat de twee mooie frisse zussen daar rondhangen. En daar begint het een klein beetje mis te gaan al, ze zien er na een jaar los van de beschaving en zonder de gemakken van elektriciteit, stromend water en centrale verwarming nog net zo fris en zuiver uit als daarvoor. Alsof ze een magische voorraad makeup, warm douchewater en waspoeder voor de magische wasmachine hebben. Net zoals het idee van leven van wat het bos oplevert wel wat erg makkelijk gaat. En in de overtreffende trap natuurlijk de geboorte van een perfect schone en frisse baby.

En er zijn nog zo wel wat vraagtekens. Waarom komen de toch best stoere en zelfredzame meiden niet op het idee om het huis een beetje te onderhouden - verder dan een pannetje onder de lekkage komt het niet, lijkt het. Je kan echt ook zonder power tools een dak fixen. Ook het zijdelingse gemak waarmee overbodige bijrollen uit het verhaal verwijderd worden - een sullig ongelukje, een wegloper, en wellicht het toppunt, waarom verdwijnt hun ongewenste bezoeker per auto terwijl er even eerder toch een stevige boomstam over de weg lag, en waarom komt de toch best daadkrachtige Nell niet op het idee om hem met de dubbelloops in de hand achterna te gaan - ze wist tenslotte van die boomstam, dus kans genoeg om hem te achterhalen en eventjes subtiel ter verantwoording te roepen.

Vandaar dus, mooifilmerij - de ambities lijken wat op te houden bij het tonen van Page en Wood in het bos en daarbij misschien nog ietwat hun onderlinge relatie, de rest is echt overduidelijk onderbelicht gebleven. Nouja, er zijn een heleboel mindere films. Het is overigens wel vooral Page die indruk maakt, Wood vond ik toch wat minder sterk. Hoewel ze net die ene sleutelscene wel erg goed doet.

Aardig.

Geen vervelende film. Setting is mooi, er gebeurt genoeg, ondanks het geen drukke film is volgen de gebeurtenissen zich rap op. Daarmee is het geen typische arthouse post apocalyptische film. Acteurs zijn prima. Ben niet de grootste Page fan, maar slecht doet ze het niet. Bepaalde shots zijn ook vrij sterk en geven de film de nodige sfeer. Enige grote nadeel is dat het verder niet heel veel toevoegt aan soortgelijke films. Echt iets melden doet de film niet, echt lastig is het overleven voor de dames niet. Waardoor de film nooit echt een smoel krijgt en de nodige urgentie mist.

3 sterren.

Overleving in de wildernis door twee verwende jongedames. Realistisch ogende cinema waarin het acteerwerk belangrijk is. Sfeertje is een beetje spannend, een beetje dreigend en een beetje somber.

De dagelijkse gang van zaken, die volgt op de korte explosieve hausse aan overlevingsdriften kort na de onbenoemde ramp, neemt het belangrijkste deel van de film in beslag.

Uit het volgen van de dagelijkse rituelen van de personages komt weinig expliciete spanning voort, maar de dagelijkse gang van zaken in dienst van de overleving, wordt dermate gedetailleerd weergegeven dat de effecten op de psyches van de overlevende personages op subtiele wijze spannend inzichtelijk worden gemaakt. Die impliciete spanning komt op momenten goed over.

Daarentegen zijn er tevens voldoende momenten waarbij nauwelijks sprake is van enigerlei spanning. Veel van de dagelijkse beslommeringen bestaan uit huis-, tuin- en keukengebeurtenisjes. Het vergt soms enige concentratie om bij het volgen daarvan niet weg te dromen. De scheidslijn tussen interessant psychologisch en oninteressant melodramatisch is daar namelijk vrij dun.

Soms grijpt de film daar te veel naar het melodrama. En als dat gebeurt, krijgt de film tegelijkertijd een kabbelende neiging, die overigens steeds net op tijd wordt doorbroken door een heftige gebeurtenis, waardoor je net niet in een permanente staat van vredige en dromerige afwezigheid kunt wegzinken. Steeds net op tijd gebeurt er iets dat de kijker weg trekt uit een heerlijke innerlijke droomwereld, die niets met de film te maken heeft.

Desondanks is dit overlevingsavontuur best kijkenswaardig. Beetje voorspelbaar ook wel, alhoewel het voorspelbare soms op onverwachte momenten gebeurt. Dat is dan wel weer aangenaam verrassend.

De muziek is strontvervelend. Op het zeikerige af. Met name de vocale ellende van Cat Power doen hele nare rillingen over de rug lopen.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspeelsters is prima. Beide actrices overtuigen.

Een vermoeiende film. Aan het acteerwerk ligt het niet, want de actrices doen gewoon hun werk, maar het verhaal boeide me voor geen meter. Er gebeurt gewoon weinig interessants, en als je halverwege denkt dat de film eindelijk een beetje loskomt glijdt het weer terug naar het oorspronkelijke tempo. Deze "post-apocalyptische" film viel me erg tegen, slaapverwekkende boel.

Ik vond het maar een wazige film, met een raar einde, want hoe gaat het nu verder nadat ze hun eigen huis in de brand hadden gestoken. Ook die verkrachtingsscene met een daaruit voortkomende baby ???, heel vreemd allemaal. Niet mijn type of kind movies.

Deze sciencefiction film over de nabije toekomst en hoofdzakelijk gefilmd vanuit een huis binnen een afgelegen bos viel mij zwaar tegen. Hongersnood, eenzaamheid, ziektes en indringers liggen op de loer, maar het verhaal wist het niet krachtig te brengen. De film probeert medeleven voor de zusters uit te beelden, maar de personages werden gewoon onsympathiek neergezet waarbij enige band met hen kansloos werd. Het missen van een sterk uitgewerkt verhaal met karakterloze personages zorgde er bij mij voor dat het niet aangrijpend werd maar eerder een lange en vooral saaie zit. Waarschijnlijk ben ik na het zien van The Survivalist(2015) te verwend geraakt om deze pulp te kunnen appreciëren.

Nou weinig SciFi aan..... het enige goeie aan de film was de opbouw, maar het einde was weer ruk.

Helaas, na het lezen van de tekst had ik er meer van verwacht. Jammer

2,5*

Omdat ik in een gulle bui ben, drie sterren. Had hier wat meer van verwacht, maar het is een vrij droge bedoeling geworden, zonder al te veel verrassingen. Mooi geschoten beelden, dat zeker, en de dames(met name Page) acteren heel behoorlijk, maar na het zien vraag je je vooral af: what's the point?....Het oogt allemaal zo doelloos.

Film heeft toch wel een feministisch tintje misschien? De twee zussen hebben, onder deze moeilijke omstandigheden, een voorbeeldig karakter meegekregen van de regiseusse. De jongemannen komen er een stuk bekaaider vanaf. Het is dat Rennie in zijn korte vaderrol één en al goeigheid uitstraalt, anders hadden we moeten concluderen dat Rozema een gematigde versie van Marleen Gorris is.

Ach, uiteindelijk is het allemaal te onbeduidend om je hier druk over te maken. Into the Forest is vooral een film met de apocalyps als uitgangspunt die wat mij betreft de fakkel kan overnemen van Seeking a Friend for the End of the World, als zijnde de meest tamme prent die over dit onderwerp is gemaakt. Als we onze ondergang zo tegemoet gaan klopt er toch iets niet, dan kijk in nog liever een keer naar iets infantiels als Independence day.

Wat is dit?

De zoveelste mislukte poging om een feministische film te maken?

Werkelijk: Wat een bagger.

Elke motivatie tot handelen ontbreekt bij de twee vrouwelijke protagonisten

Dialogen die totaal van de pot gerukte zijn en die nergens toe leiden.

Eva: Dus terwijl ik dans op een metronoom eet jij chocolade? Om het maar niet te hebben over de belachelijke geboortescène, waarin een schoon en fris gewassen kind ter wereld komt. En opeens is de film afgelopen en heb je dus naar niets zitten kijken, want een beetje coherent verhaal was waarschijnlijk te veel van het goede . Dus ook Ellen Page kan zich wel eens vergissen in haar scenario keuze.

Een film met jonge dames in de hoofdrol wekt meestal wel mijn interesse op. Daarom deze film maar eens bekeken maar oh wat viel dat tegen. Het veel te ver gezochte verhaal sprak mij op een gegeven moment helemaal niet meer aan en met de op zicht niet onaantrekkelijke jongedames had ik het op den duur ook wel gehad. Het was het laatste half uur voortdurend kijken op de klok van; hoelang gaat dit nog duren. Deze film was dus duidelijk niet aan mij besteed. Ik ben blij trouwens dat ik voor deze film dit jaar niet naar Imagine ben gegaan want dat was ik eerst wel van plan.

2.0*

Jammer, hier had veel meer ingezeten. Film lijkt op sommige momenten iets gehaast en min of meer aan elkaar gelijmd, op het ene moment komt het vriendje langs, vervolgens is het vriendje weer weg, een verkrachting en op het einde staat ineens het huis op instorten (he? heb ik ergens 30 minuten van de film gemist?). Ellen Page zet hier een hele goede rol neer. Over Rvan Rachel Wood ben ik minder enthousiast.

Sterk acteer werk met name van Page in een prachtige 'walking dead zonder zombies' setting.

De spanning wordt prima opgebouwd wanneer de zussen steeds langer in en kwetsbaar huis bivakkeren en het goed voor elkaar hebben door hun vindingrijkheid en discipline terwijl de wereld om hen hen juist steeds verder afglijdt. Het survival element wordt steeds belangrijker en mensen die eerst hulp konden bieden blijken nu de vijand en het bos steeds meer de redding.

De invulling, toelichting op wat er gebeurd is en overige praktische zaken worden zoals eerder aangegeven in voorgaande berichten op een heel handige manier achterwege gelaten... we kennen het genre en de achtergronden van apocalyptische settings voldoende... het gaat om de dynamiek die daarop volgt en dit geeft de film wat mij betreft een extra dimensie.

Ellen Page blijkt onlangs op een lgtb-conferentie e.e.a. bekend gemaakt te hebben en dat lijkt wel haast herkenbaar in de rol van stoere meid die ze hier neerzet inclusief buggy jeans met een bijl in de handen. De sfeerimpressies en manier van filmen zoals het dansen van Wood, de close up's van de zussen natuurlijk prachtige Canadese setting maken het geheel tot een topper.

Haha ... het middenstuk van je relaas geeftaan dat je goed opgelet hebt; het lijkt wel een logboek.

Maar misschien is je daardoor de sfeer ontgaan en 1 is meer een statement lijkt mij?

Ik had eerlijk gezegd gehoopt op een boeiende en spannende Drama / Sciencefiction film, maar dat valt uiteindelijk zwaar tegen. Maar ondanks dat wist deze film me toch nog wel te vermaken en het verhaal zit eigenlijk ook nog niet eens zo slecht in elkaar en vond ik eigenlijk zelfs redelijk realistisch overkomen. Wat een drama moet dat zijn als de elektriciteit uitvalt en je voor lange tijd (misschien nooit meer) niet meer kunt internetten

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en draait om de twee jonge zussen Nell (Ellen Page) en Eva (Evan Rachel Wood) die samen met hun vader (Callum Keith Rennie), hun moeder is al overleden door ziekte, in een afgelegen bos wonen. Dan valt er opeens in de hele streek overal de elektriciteit uit en moeten ze op primitieve wijze zich zien te beschermen tegen indringers, ziekten, eenzaamheid en uithongering en zeker als hun vader al vrij snel door een tragisch ongeval middels een kettingzaag komt te overlijden en de twee onervaren jonge zussen op zichzelf zijn aangewezen.

Hoewel het verhaal nergens echt spannend werd, wist het verhaal me toch nog wel aardig te boeien en te vermaken en dat komt omdat je wilt weten hoe het met de twee jonge onervaren zussen zal aflopen. Het verhaal om de twee zussen zit opzicht best mooi elkaar en het is leuk om te zien hoe ze proberen te overleven (vooral aan voedsel komen) en dat vooral de initiatieven komen van zus Nell, die een passie heeft voor leren, terwijl zus Eva zich vooral bezig houdt met dansen. Echt veel gebeurt er eigenlijk niet met de zussen, m.u.v. het clichematige dat één van de zussen, te weten Eva die qua uiterlijk ook de meest logische keuze was, verkracht wordt door een zekere Stan (Michael Eklund) en naderhand ook zal bevallen van een kind, terwijl de andere zus in het bos opzoek is naar voedsel.

Hoewel dat natuurlijk al erg genoeg is, gebeurt er met de twee zussen verder niets bijzonders en hebben ze alleen soms wat onenigheid (o.a. over het gebruik van brandstof voor het noodgagegraat en over het vriendje Eli, gespeeld door Max Minghella, van Nell, die wilt vertrekken naar aanleiding van een gerucht dat er ergens anders wel elektriciteit is) met elkaar. Wat dat betreft is het verhaal eigenlijk ook wat saai en mede ook omdat het verhaal zich vrijwel continue afspeelt op één locatie, namelijk in en rond het huis van de twee zussen. Saai is zeker ook het einde, want er is eigenlijk geen einde, waar je ziet alleen de twee zussen hun inmiddels zeer vervallen (we zijn dan ook al bijna twee jaar verder) huis in brand steken (zodat anderen hopelijk denken dat ze zijn omgekomen door brand en ze dus met rust laten), waarna ze met zijn drieën (de twee zussen en de baby) naar een kleine boshut in het bos vertrekken. Daarna is het verhaal ook letterlijk en figuurlijk afgelopen.

Visueel (zeker m.b.t. het bosrijke gebied waar het verhaal zich afspeelt) gezien werd alles best mooi in beeld gebracht en daarbij zijn ook de borstjes van Ellen Page en Evan Rachel Wood van toepassing Ondanks dat er dus eigenlijk maar weinig gebeurt in het verhaal, kijkt deze film zich nog wel lekker weg en dat komt ook omdat het verhaal maar iets van 100 minuten duurt (hoewel circa 80 minuten misschien wel meer dan voldoende was geweest). De cast in deze film is zeer beperkt en het draait daarbij om de hoofdrolspelers Ellen Page en Evan Rachel Wood, die het best aardig deden. Omdat ze in werkelijkheid al beiden 29 jaar oud zijn, is het wel een beetje raar dat ze gekozen zijn voor de hoofdrollen van de circa 20 jarige zussen.

Hoewel dit zeker geen hoogstaande Drama / Sciencefiction film is die eigenlijk ook nergens spannend is, heb ik me er nog best aardig mee vermaakt. Oftewel leuk om eens gezien te hebben en meer ook niet.

Mooie film, mits je beseft dat dit vooral een post-apocalyptisch drama is. Scifi en thriller vind ik nogal vergezocht. De film gaat over een plotselinge stroomuitval en volgt een vader en zijn twee dochters die proberen te overleven. Aanvankelijk gaat het leven gewoon door, maar langzaamaan begint alles op te raken en besluiten ze om zich terug te trekken in hun huis in de bossen. Het is een rustige film die focust op hoe het drietal omgaat met deze apocalyptische gebeurtenis en de druk die dit legt op hun onderlinge relaties. Naarmate de tijd vordert raakt hun bestaan ook verder verwijderd van de maatschappij die we kennen.

Dit is dus geen bloedstollende thriller of scifi maar een rustig verlopende en realistisch ogende survival/familiedrama. Prima film in die categorie, deed me wat denken aan Fin | The End (2012). 3,5*

ingetogen en sober drama.

Die een eenvoudige inkijk geeft in het post apocalyptische wereldje van twee zussen.

De muziek staat zoals vaak in de wat ïndie"achtige films niet op de voorgrond.

De sfeer en het spel moeten een sfeer impressie geven.

En dat lukt grotendeels .

Eigenlijk is de rode draad : Twee zussen,en hoe zij omgaan met deze heftige situatie in een zeer rustige omgeving.

Ellen Page is erg goed,maar veel doet evan wood er niet aan onder.

Dit kun je helemaal niks vinden omdat het traag is ( wat niet valt te ontkennen)

Maar het is mooi neergezet.en als je dat in voor ogen houd, zal het een mooie kijk ervaring opleveren.

Ruime voldoende.

Goeie film over twee zussen die afgelegen in de bossen wonen en op zichzelf zijn aangewezen bij een stroomuitval. Een apocalyptische film op micro-niveau. Misschien niet overal even geloofwaardig, maar dat is niet waar het hier om draait. Mooi en sfeervol in beeld gebracht en twee prima rollen van Ellen Page en Evan Rachel Wood die als de zusjes een nieuw leven moeten opbouwen.

Into The Forest: Winnaar Imagine Film Festival 19 januari in de bios - denachtvlinders.nl

Ijzersterk spannend en sfeervol begin maar helaas zakt de film daarna wat in en word het allemaal wat langdradig.

Het verhaal had beter uitgewerkt kunnen worden, had wat meer spanning en tempo in gemogen maar verder toch nog goed weten te vermaken door het prima acteerwerk.

Ellen Page zet een mooie rol neer en haar acteerprestaties zijn bijna altijd wel overtuigend en zeker niet vervelend om naar te kijken.

Toch moet ik zeggen dat ik er ietsjes meer van had verwacht maar slecht was de film zeker niet.

2,5*

Niet mijn ding, deze dramafilm. Het verhaal is op zich best aardig, maar veel te traag in de uitvoering. Op momenten zo erg, dat het haast slaapverwekkend word. Verder word er wel met overtuiging geacteerd door de cast, en is het geheel prima in beeld gebracht. 2 Sterren.

Kabbelt twee uur lang maar een beetje voort, zonder dat ooit duidelijk wordt welke kant de film nu op wil. De paar kaar dat er toch wat cruciaals gebeurt, voelt het direct geforceerd. Als minimalistisch drama over zusterliefde vind ik Into the Forest nog wel geslaagd, maar als geheel schiet de film te kort. Ondanks het intense spel van Wood en Page