Into the Forest (2015)

De incorporatie van psychologische fenomenen en de nadruk op gevoel en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat Into the Forest overkomt als een literair sfeerstuk (het scenario is gebaseerd op een roman van Jean Hegland), en daardoor misschien een wat atypische film is. Het camerawerk - soms schokkerig, dan weer angstaanjagend dichtbij - lijkt een eigen verhaal te vertellen, de score van Max Richter kruipt onder de huid en zorgt bij vlagen voor kippenvel. Het verdient respect dat Patricia Rozema (When Night is Falling, Mansfield Park) in haar regie het zwaartepunt durfde te leggen op de cinematografie, thematiek en karakterontwikkeling. Een veilige keuze is dat niet, maar Rozema weet de juiste snaar te raken door de ruimte te geven aan authentieke emoties en menselijke dilemma’s. Nog steeds schiet dit post-apocalyptische drama dan tekort op het narratieve vlak, maar de nobele poging los te komen van de bestaande genreconventies is op zichzelf al een geïnteresseerd publiek waard.

Conclusie van mijn volledige recensie: Recensie Into the Forest (2015) - FilmVandaag.nl

Vanaf donderdag in de bioscoop.

Ik verbaas me een beetje over de karige waarderingen.

Waarom verbaas je je daarover John? Het is geen film die alom bejubeld wordt. Hij krijgt aardig wat waardering, maar ook slechte recensies.

Persoonlijk vond ik hem tegenvallen. Niet omdat er weinig gebeurt, dat is voor mij geen vereiste in een film. Maar wel omdat er zo weinig ontwikkeling in zat en het nergens naar toe leek te gaan. De dames speelde het wel goed. Page wel echt een stuk beter dan Wood, vond ik. Maar ik miste de psychologische stress van wat er allemaal gebeurt. Zolang zonder stroom en allleen in het bos, dat doet wat met je en veranderd je. Juist dat aspect trok me aan toen ik besloot deze film te kijken. Maar je ziet er weinig van terug en de hele survival gaat ze wel erg makkelijk af.

Ook vond ik het jammer dat de film is opgenomen in de prachtige Canadese bossen en dat ze daar niks mee doen. Het is achtergrondbehang in een paar scenes die zich bij wijze van spreke ook in de schuur hadden kunnen afspelen. Gemiste kans.

Kortom ik vond het geen topper. De nonchalante sfeer paste niet bij het verhaal en het verhaal had geen richting. Het einde voelde alsof ze er halverwege het filmen maar mee waren opgehouden.

Dus maar 2 sterren.

Denk wel dat het met verwachtingen te maken heeft. Het verhaal trekt wellicht een publiek aan die niet op een drama zit te wachten, terwijl dit wel een dramafilm is. Zie het grote verschil op Rotten Tomatoes in de score tussen filmcritici (77/100) en publiek (42/100).

Ik hoopte er makkelijk vanaf te komen, maar vooruit

OK ,hij wordt niet alom bejubeld, maar het was wel de jury-winnaar van Imagine 2016: De Black Tulip Award voor de beste film. Nou zal dat me weinig uitmaken, en mijn verwachtingen waren na de vele recensies/waarderingen die ik zag dan ook niet erg hoog. En misschien speelt juist dát wel mee.

Ik verwachte een standaard, niet bijzonder goed uitgevoerde 'chicky'-post-apocalpyse. En het was echt meer. Wat Rozema hier voor mij doet is in de eerste instantie het uitlichten van de sibling-problematiek, die door het wegglijden van de beschaving slechts versterkt wordt. En hoe leuk is het dat eens niet de shit in de rondten vliegt, maar mensen simpelweg op zichzelf aangewezen zijn, waarbij de dreiging van buitenaf slechts een incidentele factor is?

Eerlijk, ik mag zowel Page als Evan Rachel Wood graag zien, en dat speelt mee. En ja, mijn 4* is naar boven afgerond en had net zo goed 3,5* kunnen zijn op een andere avond.

But there you have it.

4,0*

Op zich een goed en prima geacteerd drama verhaal.

Intens ook, gezien de ontwikkelingen en de belevenissen die de twee zussen rondom het huis moeten doorstaan. Maar het abrupte slot verziekt eigenlijk alles. Alsof je naar een cliffhanger kijkt van een televisie serie van een vervolg die er nooit gaat komen natuurlijk....

Dikke punt aftrek hierom, ik voelde mij na afloop bekocht.

3*

Het viel mij ook wel op, maar zo onbegrijpelijk vind ik het niet. Nadruk ligt op het acteerwerk, karakterontwikkeling en zelfs een psychologische insteek is Rozema niet vreemd. Daarmee misschien tegengesteld aan wat mensen verwachten. Een rechtlijniger verhaal, misschien wat meer thriller-of actie-elementen en uiteraard een wat concretere invulling van het sci-fi gedeelte. Genre-aanduiding op imdb werkt ook niet mee (voor wie ernaar kijkt). Ik vond het een prachtige 'kleine' film, alhoewel verre van perfect. Maargoed, dan kan ik beter naar m'n uitgebreide recensie van hierboven verwijzen. Belangrijk is hier vooral dat ik de fijnproevers en met name de drama-liefhebbers wil aanmoedigen deze film een kans te geven

Ik zie dit ook zeker als een kleinschalige dramafilm, waar ik erg van kan genieten. Maar naar mijn mening ontbrak de daarvoor gewenste karakterontwikkeling juist volledig. De dames waren aan het eind weinig anders dan aan het begin.

Nou, dat sloeg echt helemaal nergens op. De 2 schone dames redden het nog ietwat met hun degelijk acteerwerk, maar scripttechnisch en uitvoering...kolder.

edit: ik wilde eerst nog 2 sterren geven, tot er aan het eind volgens mij getracht wordt een mooi shot te maken door in het bos een bouwlamp op de scène te zetten. Geen idee wat voor natuurlijk licht dat moest voorstellen (zie de maan schijnt door de bomen) en het was ook te fel om nog van een mooi sfeerbeeld te kunnen spreken. Dat liet aan het eind nog even zo'n filmisch onkunde van de makers zien (regisseuse en de cinematograaf, de producers hadden ook beter moeten opletten) dat ik het er echt helemaal mee gehad had.

Nogmaals; leuke goed acterende meiden, ontzettend slechte film.

Dit is vooral een heel veilige film, die nergens de randen van het voor de hand liggende opzoekt. Het enige waarin Into the forest zich werkelijk onderscheidt van genrebroeders is dat er nauwelijks iets gebeurd, terwijl je als kijker eigenlijk zit te wachten op een schrikmoment. Dat zou een goeie keuze kunnen zijn, als de film vervolgens psychologisch interessant was, of bijzonder vormgegeven. Daarvan is echter geen sprake. Het beste voorbeeld zijn de halfbakken emoties rondom het overlijden van pa: op geen enkel moment voelt dit geloofwaardig, de zussen zijn helemaal niet ontwricht maar houden vrolijk vast aan hun oude leventje. In de vorm valt vooral de gezapige muziek op waaraan alles wat kan schuren ontbreekt. Dat men er niet in is geslaagd een fatsoenlijk einde te creëren is tekenend voor Into the forest. Matig.

Into the Forest is zo'n film die nergens echt in excelleert, maar toch voor een prettige kijkervaring zorgt. En op enkele bedenkelijke gebeurtenissen na zat ik er volkomen in. Fijne sfeer, een niet heel origineel maar fascinerend gegeven en een toplocatie. Mooie - maar ook ietwat cliche - muziek ook.

De trailer geeft wel een totaal andere indruk van de film en is misleidend. Er zitten zeker thriller-aspecten in het verhaal maar verwacht geen (schiet)gevechten op leven en dood. Dit is gewoon een goed stukje drama.

Wat mij vooral verraste, is dat ondanks de langzame opbouw het verhaal nergens inzakt of langdradig wordt. Is altijd een risico bij dit genre omdat er vlug een sleur kan insluipen (beeld je maar in dat je elke dag besjes gaat zoeken of hout kappen). Ook hier wordt met de grenzen gespeeld en het geduld van de kijker een beetje op de proef gesteld maar het pakt goed uit.

Het bos is een mooie setting, er hadden gerust meer sfeerbeelden mogen inzitten. Want dit blijft een prachtige en noodzakelijke omgeving in dergelijke tijden. We gaan terug naar de roots. Misschien een onderhuids verlangen van de regisseuse en wellicht nog een aantal onder ons, maar het maakt het zeker aantrekkelijk. Subtiele beelden van het vervallen huis. Geen verwoeste landschappen. Een schuilplek in een boom, wilde zwijntjes… De apocalyps wordt niet zo vaak van zo'n mooie kant getoond. De gelatenheid die we zien in huis, staat in contrast met wat zich enkele kilometers verderop afspeelt. Toch wordt er weinig nieuwsgierigheid uitgelokt bij de kijker om de stedelijke kant (totale chaos) te ontdekken.

Maar wanneer alles in de plooien lijkt te vallen na de dood van de vader, gebeurt er iets dat opnieuw toont hoe rauw de film ook is. De oudste zus Eva (Wood) wordt verkracht. De spanningsopbouw in deze scène was sterk. Nu is het niet de eerste keer dat Wood in haar rollen (ook persoonlijk gaf ze toe in interviews) met dergelijk geweld wordt geconfronteerd. Ik las dat de scène in één take werd opgenomen. De terreur kon in elk geval niet veel geloofwaardiger overkomen, het komt zo dichtbij dat je er precies middenin zit. Zo volgen er nog een aantal scènes die best ongemakkelijk zijn om naar te kijken.

Beide vrouwen acteren op een authentieke manier waardoor de film overeind blijft. De vader is zeer likeable, jammer dat hij bruusk komt te overlijden maar het is een voorspelbare wending. Verder ben ik blij om Ellen Page eens te zien in dergelijke rol. Ze is geknipt om zo'n sterk, onafhankelijk personage te spelen. Over het psychologische is al veel gezegd maar wat ik wel wat miste was het verzet van de zussen tegenover hun nieuwe realiteit. Die frustratie-uitbarstingen zien we zelden, je zou toch niet verwachten dat ze zo snel en makkelijk berusten in die nieuwe wereld.

Het einde toont hoe de zussen afscheid nemen van alle materiële bezittingen en verder leven ‘into the forest’. Een stap die ik op dat moment minder logisch vond gezien de oudste zus zopas is bevallen en met moeite op haar benen zou kunnen staan met dat pasgeboren babytje. We krijgen niet te zien hoe dit hen vergaat.

Mooie film.

Goeie film met goed acteerwerk, een mooi verhaal dat goed verfilmd is, echt drama met een vleugje thriller.

Ik heb een goede film gezien.

Beetje mutserig postapocalyptisch drama, zweverig en aan de saaie kant, alhoewel je wel blijft kijken. Dit is vooral te danken aan de altijd leuke Ellen Page en Evan Rachel Wood, al heeft die laatste hier wel een beetje een zeikrol. Het sfeertje is verder goed getroffen en de film heeft zo zijn momenten, maar uiteindelijk blijft alles gewoonweg te vaag en onbestendig.

Een sfeervolle apocalyptische film die kiest om niet over de top te gaan, maar net personages op de voorgrond te zetten. Niet voor niets begint de film met een setting woonst die weliswaar afgelegen is, maar waar alle technologie (tablet, internet, muziek, licht, ...) op een herkenbare manier aanwezig is. De film volgt het menselijk handelen van mensen die in deze situatie zouden zitten. Eerst is dat lastig, maar niemand die het ergste denkt. Het is gewoon de energie die weggevallen is. De reden is dan ook niet belangrijk, het gezin kent dit trouwens ook niet.

Gaandeweg zie je de verschillende stappen. Het is avontuurlijk, vervelend, het einde van de wereld of gewoon een situatie waar ze eenmaal mee zitten en mee moeten leven om verder te kunnen. Het resultaat is aangenaam te zien. De film is mooi gemaakt en de twee hoofdrolspeelsters zijn best wel goed. Alleen wordt het nergens memorabel en is het verhaal ook niet meer dan dat. Een klein pareltje dus dat schittert in de eenvoud, maar daarmee ook het gemiddelde maar net overstijgt en niet de ambitie lijkt te hebben om meer te zijn. Maar soms moet dat niet en het is beter uitgevallen dan verwacht.

Prachtige film en echt niet mutserig zoals iemand hier stelt. Een boeiend geheel waar we jammer genoeg niet eerder aan zijn begonnen omdat ook wij dachten dat het niet goed genoeg en mutserig was.

Mooie film!

Toegegeven... Het kabbelt voort en is het en der wat traag, maar al met al een prima film. Sfeervol, goed acteerwerk van Wood en Page en een mooie setting.

Erg sterke kleine Science Fictionfilm...

De samenloop is simpel... Een vader woont met zijn twee dochters in een blokhut in het bos. Okee... De blokhut is gevuld met vele futuristische uitvindingen waarbij er toch nog wel wordt gelonkt naar de stereotype SF-film. Dan ineens valt de stroom uit... Er is iets aan de hand... Een catastrofe... Maar aangezien het gezin zo diep in de bossen woont, zullen ze daar maar weinig hoogde van krijgen. En laat tot overmaat van ramp ook nog eens de benzine op zijn en het eerst volgende benzinestation een paar honderd kilometer verderop ligt.

Wat er precies is gebeurd dat lijkt de regisseur niet zo belangrijk te vinden... Het overlevingsthema staat hier vooraan... Al het resterende voedsel verzamelen.... Alternatieven bedenken met niet gebruikelijke voorwerpen... en uiteindelijk... dat de zusters het met zijn tweeën moeten zien te redden, nadat vader een ongeluk had gekregen.

Ondanks het abstract blijft gebeurd er toch nog wel erg veel in deze film... Tussen neus en lippen door een korte liefdesvertelling tussen Nell... De typische puberdingetjes tussendoor... gekken, stropers, mede overlevers... en uiteindelijk een zwangerschap.

Het acteerwerk van Page en Wood zijn onvergetelijk mooi. De rebelsheid en roekeloosheid die ze ineens moeten vervangen door hoop en doorzetten. Niet dat het op de automatische piloot gaat... Het is slechts de overlevingskracht.

Zeker een van de betere apocalyspe-thema's.

4,0*

Into the Forest

Sfeervolle film die door het acteerspel en de onderhuidse spanning lange tijd meer dan onderhoudend is. Alle elektriciteit valt uit en Rachel Wood en Page moeten samen zien te overleven in deze nieuwe en primitieve omstandigheden. Interessante materie, en lange tijd is Into the Forest een beklemmende en vooral psychologische dramafilm.

Maar dan komt er een twist in het verhaal (het verkrachting/zwangerschap plot) en slaat de film voor mij een verkeerde richting in. Het gaat niet meer om hoe te overleven, maar of je een kind ter wereld moet brengen in deze postapocalyptische setting en hoe je het moet opvoeden. Niet perse slecht, maar dat speciale tintje dat de film had verdween voor mij. Het open einde kan ik dan wel weer waarderen.

Ik hoop niet dat mijn doorsnee rijtjeshuis binnen 15 maanden instort.

Robert [Callum Keith Rennie], een weduwe, woont met zijn twee van elkaar vervreemde dochters Eva [Evan Rachel Wood] en Nell [Ellen Page] in een woning diep in het bos. Eva is een ambitieuze danseres en Nell volgt een zware studie, maar hun plannen vallen in duigen wanneer ogenschijnlijk het hele land getroffen wordt door een langdurige black-out. Wanneer Robert dodelijk gewond raakt bij een ongeluk, zijn de twee zussen volledig op elkaar aangewezen om te overleven.
Een fantastisch acteerduel tussen twee van de meest getalenteerde actrices van hun generatie in een film die probleemloos laveert tussen familiedrama en thriller, daarbij geholpen door een sfeervolle geluidsband en de stemmige score van Max Richter. Regisseur/scenarist Patricia Rozema, die haar scenario baseerde op de gelijknamige roman van Jean Hegland, heeft interessante dingen te zeggen over het belang van communicatie (muziek speelt een sleutelrol en de scène waarin de zusjes familiefilmpjes kijken is een dramatisch hoogtepunt), maar werkt vooral als familiedrama over twee zussen die door een samenloop van omstandigheden gedwongen zijn hun gezamenlijke verdriet onder ogen te komen en te verwerken om vervolgens samen door te gaan. De verkrachtingsscène is één van de meest effectieve in zijn soort.

Wat ik zo van de trailer zie lijkt dit me helemaal zo slecht nog niet. Vanavond even checken op Netflix.

Geforceerd post-apocalpyse drama die kant nog wal slaat.

Matige karakterverdieping en onlogische verloop van gebeurtenissen zorgden er voor dat ik niet in het verhaal kon komen.

Het trage tempo is voor mij geen probleem, maar de film slaat qua sfeer en setting wat mij betreft de plank mis. *2.0

Ik vond Into The Forest helemaal zo slecht nog niet. De film verveelde me geen minuut en Ellen Page en Evan Rachel Wood acteren heel goed en overtuigend. Post-apocalyptische films zie ik over het algemeen ook wel graag ook al zit deze niet bomvol aktie en dat was mede door het goed acteren. Het enige wat ik minder vond was het einde. Vrij abrupt stopt de film. Toch de moeite waard om te kijken.

Verveelde me enorm! Op den duur ging ff checken of dit door een vrouw is geregisseerd. (ja dus) In onze post apocalyptische samenleving zou een man toch nooit kersen plukken en taartjes bakken? Toch? Alles komt ook uit boekjes zoals jam maken, yoga oefeningen. Nadat de veganisten na maanden eindelijk het geweer pakken om een zwijn te knallen, gaan ze vleesreepjes pekelen en zeepjes maken van het buikvet. Wanneer de apocalypse zich aankondigt, ontpopt de man in een rogue savage! Oh ja er wordt ook een christus kindje geboren vanuit deze narigheid, Het huis als symbool van westelijke opvattingen komt in verval door regenbuien. Zou het toch tegen bestand moeten zijn, zou je denken.. efin. Maffe feminiene post apocalypse flick maar wel uniek in haar soort.

Koffietijd in het bos.

Een quasi sisterpower overlevingsfilm die maar doormoddert met een zijige muziekscore erbij.

Ik heb me bijna verveeld. De drie momenten waarbij er even contact is met andere mensen, mannen, zorgt voor enige spanning maar is van vrij korte duur en vervalt dan weer in zijige koffietijdmomenten.

Nee, dit was vrij saai.

Saaie film waarbij ik me steeds meer begon te vervelen. Ik vond het geheel niet realistisch overkomen en het acteerwerk niet zo sterk. Vond de emoties wat vlak en gelaten. De karakters bleven plat.
Nergens wordt een verklaring gegeven voor het uitvallen van de stroom. Heb hem afgekeken in de hoop dat er meer duidelijk wordt, maar het einde was erg slecht en nogal ongeloofwaardig. ik snapte het niet waarom de zussen besloten het hele huis af te branden. Waarom zou je dat willen, wat is het nut? En in het wild overleven met een pasgeboren baby zonder onderdak gaat natuurlijk niks worden.

Ik houd best wel van trage films op zijn tijd, maar tijdens deze film kon ik niet echt mijn aandacht houden. Ellen Page wist het nog een beetje boeiend te houden. Volgens mij was na 2 scenes het budget op...

Sober, traag, maar inhoudelijk toch best interessant. DIt is toch wel waarom ik Netflix zo leuk vind. Ik hoef weinig tijd te investeren in nieuwe filmreleases, maar krijg wel leuke films voorgeschoteld waar je zo snel zelf niet snel op zou komen. Van Ellen Page was ik overigens wel al een beetje fan en de rest van de kleine cast doet het ook uitstekend. Het is toch wel interessant hoe iets lulligs als een stroomstoring zo lang kan duren. Ik was gedurende de film dan ook heel erg benieuwd naar wat er daadwerkelijk aan de hand was en hoe het er in de bewoonde wereld aan toe ging. De gegeven hints zijn toch wel veelzeggend. Rozema kiest ervoor om de focus te leggen op het afgelegen huis van de twee zussen. Een redelijk veilige omgeving, maar er gebeuren toch wel behoorlijk bepalende dingen en langzaamaan zie je het besef ontstaan dat de twee niet kunnen blijven. Het wordt alleen niet op een heel luchtige manier verklaard en dat is mede waarom de film zo aanspreekt. Die ontwikkeling is interessant weergegeven. Ik had verder wel graag willen zien hoe de hoofdpersonages zichzelf geleerd hadden om zich te redden zonder elektriciteit mbt eten vinden en dergelijke.

Matig.

Beetje moe van dit soort dramatjes. Ze plegen net iets te graag roofbouw op genrefilms, maar weten zelden wat toe te voegen. Integendeel zelfs, beide aspecten werken elkaar vaak gewoon tegen. Daar heeft deze film ook serieus onder te lijden.

Zo'n cruciaal moment is bijv. wanneer Page met haar vriendje besluit te vertrekken. Elke post-apocalyptische film heeft dat moment dat de overlevers naar één of andere veilige plek proberen vluchten, maar Page besluit na luttele minuten al terug te keren. Cliché afgewend, maar naderhand wordt wel goed duidelijk waarom dat soort clichés in films zitten. In plaats van een spannende reis krijg je nu besjes die besjes plukken.

Het is allemaal niet zo erg moest het drama ook daadwerkelijk de moeite zijn maar dat is het gewoon niet. Ondanks aardig acteerwerk zijn de personages suf, net als hun acties of de hindernissen die hen voor de voeten geworpen worden. Rozema kan verder ook niet zo heel veel toevoegen. Mooifilmerij las ik hier ergens, maar ook dat is maar matig. De soundtrack is al helemaal melig, te nadrukkelijk sentimenteel.

En zo dobbert de film maar een beetje in het rond. Begon best aardig, maar na een tijdje had ik het wel gezien. Zonder genre elementen én zonder solide drama boeit het gewoon niet zo.

2.5*