Spun (2002)

Nare film. Qua stijl een slechte kopie van Requiem. Verhaal gaat he-le-maal nergens over, 't is een opeenvolging van ranzige snuif, spuit en seks-scenes zonder enige samenhang. Zonde van de cast.

Matig. Inderdaad iets te hard naar Requiem gekeken. Zaten een paar leuke editingtechnieken tussen, maar wat zich tussen het geëdit bevond was dikwijls niet veel soeps.

2.5*

Een leuke stijloefening qua montage, ware het niet dat dit trucje na een half uurtje al begint te vervelen. Daarna werd het nogal vermoeiend. Inhoudelijk gezien stelt het ook nauwelijks iets voor helaas. Murphy en Rourke waren daarentegen wel weer aardig.

2*

Hysterische,psychodelische en wazige film!

Maar een genot om naar te kijken!

Lekker vlotte meth film met een fijne soundtrack. Van de snelle en mooie montagetruukjes zijn er wel heel erg veel, maar heb me van begin tot eind toch prima vermaakt. Blijft een goede methode om de effecten in beeld te brengen, zij het vooral dat komedie de boventoon voert.

Het heeft ook duidelijk invloeden van de drie 'grote' drugsfilms maar who cares, de gebeurtenissen zijn leuk genoeg en het acteerwerk is prima. Die meiden in de winkel zijn wel grappig en Rourke

Acteerwerk valt weinig over te zeggen dat was gewoon weg goed.

De film was op zich erg druk, valt op als je nuchter bent.

Verhaal was redelijk.

3 sterren

Geniale film waarin alle acteurs boven zichzelf uit lijken te stijgen, de grappen goed overkomen, de muziek bij de film past... Niks op in te brengen.

Vermakelijk, vlot filmpje. Flitsend monteerwerk, een paar leuke scénes met wat grappig geanimeerde toestanden en leuke personages. Vooral Rourke is behoorlijk op z'n plaats hier; leuke rol. Brittany Murphy is(/was) een prachtige meid en een leuke actrice die ik altijd wel kan waarderen. Schwartzman is goed, alleen vond ik die toestanden met Suvari en Leguizamo wat minder - wat ranzig vooral. De film kent haar grappige momenten, maar slaat helaas wel een paar keer door, zoals die meid op dat bed. De 1e keer is grappig, laat het daarbij. Maar... lekker chaotisch wegkijkertje. Voldoende.

Heerlijk trippy filmpje.

Camerawerk en montage staan goed in lijn van het onderwerp en helpen mee met de vlotheid. Fijn uitgewerkt, een wat vreemd, maar fijn groeps-sfeertje en bij vlagen, wat zeg ik bijna de hele tijd vrij komisch.

Cast volstaat zeker, vooral Brittany Murphy was een geweldige actrice, en bewees dat in deze film ook.

4*

Vervelende film die nergens op slaat. Normaal kan ik me wel bekoren met zulke films, maar deze probeerde echt bedoeld grappig te zijn waardoor de zg. grappen bijna allemaal in het water vielen.

Door het matige acteerwerk werd alle spontaniteit uit de scenes gehaald, vooral Mena Suvari zat totaal niet op d'r plek en acteerde alsof het een theaterstuk betrof. Alleen Mickey Rourke gaf er nog een toffe twist aan.

Het verhaal (hoewel op zich ondergeschikt aan de rest) ging nergens over, de humor was ver te zoeken (te flauw, te simpel), het acteerwerk dus niet lekker, de tekenfilm stukjes en versnelde stukjes pasten totaal niet in de film en maakte van alles één grote gimmick.

Dan heb ik liever het gedramatiseerde en surrealistisch van Trainspotting, al mag je deze film daar in wezen absoluut niet meer vergelijken, dat zou een grove belediging zijn.

Voor de paar keertjes dat de film toch nog iets goeds vertoonde 2 sterren.

Een vreemde dosis aan opvallende karakters die je niet al te sirieus mag nemen. De flitsende montage in combinatie met terugkomende animaties zorgen ervoor dat je betrokken blijft in een racebaan terwijl de cocaïne je strak genoeg houd om alle zorgen te vergeten en jezelf een opperbaas te voelen. Rourke is een geschikte kandidaat om de rol van Cook te vertolken en zijn vrouw is een bijzonder type met al haar heftige emoties. Er komen vooral situaties voorbij die niet direct noodzakelijk zijn maar welke je in zekere zin niet elke dag tegenkomt. Maar omdat het zo nonchalant blijft zonder diepe betekenis kon ik de muziekkeuze niet altijd begrijpen, dit was op bepaalde momenten iets te sirieus en dramatisch en waarschijnlijk wilde ze met de relatie van Ross een soort van bekende band met de kijker creeëren om wat meer indruk te kunnen maken met alle gebeurtenissen. Toch is dit nou eenmaal geen tragische verslaving, eerder juist een geslaagde vakantie met wat obstakels.

Lekkere chaotische drugsfilm waar jij als kijker maar een touw aan moet zien vast te knopen. Ik had echter wel een roadmovie verwacht maar dat was het toch echter niet. Het is eigenlijk gewoon een kijk in het leven van een paar gasten in de drugscircuit, waar we weer krijgen te zien dat het niet van een lijen dakje is, maar dat wisten we ondertussen wel. Wat de film wel erg goed maakt is het eindeloze aanbod aan creativiteit, waaronder die lekkere zieke cartoonstukjes als er weer eens iemand aan het trippen is, geklooi met montage, en hey... zie ik daar Lost Highway niet voorbij komen? Het indie-gehalte zit er ook sterk in, en is ook zoals ik het wil zien; de broeierige, maar toch sfeervolle shots van in en rondom de kraakpandwijken van LA, waarbij de luchten ook weer ruim aandacht krijgen om de goedkope maar stijlloze sfeer aan te sterken.

De rollenverdeling is ook prima verdeeld onder bekende en minder bekende acteurs waar Mickey Rourke de uitschieter van is. Verder is die Spider ook hillarisch met zijn borderline vriendin Cookie, Schwarzman heeft met Ross ook een lekker luchtig rolletje en Brittany Murphy, die hier weer lekker ADHD-erig bezig mag zijn, zullen we ook altijd nog gaan missen. Die twee agenten zijn ook weer lekker lomp en die werken je nog het meest op je lachspieren. Typische rol voor Peter Stormare ook. En dan ook nog die domme autistische gamer, en dan vooral wanneer hij een dienst moet bewijzen voor de twee agenten... hillarisch! Ohja, de film wil ook hier en daar nog explosief worden en actiescenes mogen we ook nog meetellen.

Die scene's in die drankwinkel met die macho, die sexlijn-scene en waarbij de escort-girl telefonisch getuige mag zijn van een misdrijf waren ook schitterend.

Heerlijke veelzijdige film weer, dat ook nog wordt aangedikt door de uitstekende soundtrack, waarin we ook voornamelijk Billy Corban te horen krijgen.

En...bij deze film hoef je zelf geen drugs te gebruiken.

4,5* bij nader inzien.

Ach.

Ik ken Åkerlund als regisseur voorzichtig steeds beter en zijn films zijn vrijwel altijd dingetjes die me normaal gesproken erg interesseren maar er gewoon niet komen. Hij doet altijd wel iets met zijn films dat het onderscheidt van soortgelijke concurrenten, en Spun is daar niet echt anders in. Mijn cijfer spreekt dan ook boekdelen.

Åkerlund leek geïnspireerd te zijn door Aronofsky waardoor deze film vooral druk en ADHD is. Je wordt dan ook meteen in het verhaal gesmeten, en doormiddel van constant versnellende editing worden we ook niet echt meer losgelaten. Toch kwam het vooral over als het opblazen van een film die helemaal niet zoveel interessants te vertellen heeft. Dat deed Aronofsky een jaar terug bijvoorbeeld veel beter.

De personages zelf zijn vooral de elementen die de film achteruit helpen, want ze zijn eigenlijk te sullig om het intense tempo van de film bij te benen. Daarnaast is de film ook gewoon lelijk. Vanuit de regie wordt er heel wat ondernomen om het wat naar boven te helpen, maar de setting zelf blijft lelijk en saai. Daar doet al die poespas niet veel meer aan.

Ik kan het nog waarderen voor de creativiteit van Åkerlund op het vlak van invulling en het enorm hoge tempo. De acteurs doen het redelijk en zijn allemaal op hun eigen manier gek, maar ik kwam toch gewoon niet langs de film. Een film die vooral tegen zichzelf op lijkt te botsen, maar ach. Misschien dat ik ooit nog een Åkerlund zie die me wel echt kan bekoren.