Miss Julie (2014)

Na negen samenwerkingen met de Zweedse regisseur bij uitstek, hoeft Liv Ullmann de inspiratie niet ver te zoeken voor dit soort ‘huis clos’-drama’s. Je mag dan ook verwachten dat ze de nodige bagage heeft voor een ouderwetse dosis filosofisch gemijmer, mits een eigen stempel welteverstaan. Daar slaagt ze zonder meer in, maar niet bepaalde in positieve zin. Miss Julie draait uit op een potsierlijke vertoning van de klassenstrijd, onbeantwoorde liefde en een verloren geloof, allemaal verpakt in een driehoeksverhouding die zich nooit in de nodige wrijving en onderhuidse spanning vertaalt. De voornaamste schuldige daarvoor is het schromelijk overacterende duo Farrell - Chastain. Samantha Morton red alleszins haar meubel met een beheerste verschijning. Volgende keer toch maar afstappen van het verleden, beste Liv.

1*

Vanaf 8 januari 2015 in de bioscoop (De Filmfreak)

Geen gemakkelijk theaterstuk waaraan Liv Ullmann zich waagde. In haar handen werd het geduld van de kijker danig op de proef gesteld: er leek geen einde aan te komen. Het psychologische drama waarin de gevoelens met kracht over en weer vlogen was niet revolutionair, noch provocerend, maar onvoorstelbaar braaf en de teksten kwamen belegen over: het pakte voor geen meter. In deze kostuumfilm (visueel zag het er mooi uit) bleven de personages op eerbiedwaardige afstand. De cast speelde trouwens goed.

Toch had er met dit verhaal en deze cast zeker wel een goede film ingezeten. Lanthimos of Sciamma had er wellicht meer mee gekund. Maar je ziet aan de trailer al dat het niet werkt, al zegt dat niet altijd alles.