Life (2015)

Deze film afgelopen avond in de sneak gezien en uitgaande van de synopsis verwachtte ik er eigenlijk niet zo veel van. Maar ja, bij een regisseur zoals Anton Corbijn weet je dat natuurlijk nooit. Maar helaas, het werd een slaapverwekkende film die mij geen moment wist te boeien. Maar ja, wat wil je. Een film over een freelance fotograaf die foto's wilde maken van een "beroemdheid", die N.B. pas echt beroemd werd nadat hij in datzelfde jaar - ik schrijf 1955 - zich met de auto te pletter reed. Moeilijk om daar een boeiende film over te maken lijkt me. Zonder dat dodelijk ongeluk was James Dean trouwens niet meer dan een gewoon acteurtje geweest, die min of meer in de vergetelheid zou zijn geraakt en waarover Anton Corbijn nooit een film zou hebben gemaakt.

Neen, nogmaals, "Life" heb ik ervaren als een doodsaaie film. Voor mij is het verreweg de minste film die Corbijn tot nu toe gemaakt heeft en die ik helaas moet waarderen met een flinke onvoldoende.

2,0*

Niet al te snelle maar wel mooi gemaakte film over de eigenwijze James Dean. Jammer dat de hoofdrolspeler niet op James Dean lijkt en ook een redelijk irritante stem heeft. Wat wel mooi is , is dat als je de foto's van Dennis Stock van James Dean kent, deze tot in het kleinste detail in de film terugkomen. De beelden en de jaren 50/60 sfeer zijn mooi vastgelegd, maar de film zou iets meer snelheid mogen hebben gehad. Toch wel een mooie en onderhoudende film over een icoon.

Minste film van Anton Corbijn tot nu toe, met een saai script en een nogal druilerig en grauw sfeertje. De plot, over de kortstondige vriendschap tussen fotograaf Dennis Stock en akteur James Dean, heeft zo zijn momenten en vooral Dane DeHaan als Dean is indrukwekkend, maar de film voelt te fragmentarisch aan en springt een beetje van de hak op de tak. Eigenlijk vond ik de niet zo belangrijke scenes met Ben Kingsley, als ijskoude en megalomane studiobaas, nog het meest interessant.

Deze film kenmerkt zich vooral door het trage tempo waarbij beide sterren hun rol nogal weten te bagatelliseren. Het is ook te opvallend dat DeHaan geen Dean uiterlijk heeft en het daarmee al met een soort van valse start zeker in zijn nadeel werkt. Het is allemaal te pretentieus en de film neemt zich vooral te serieus. Het jaren vijftig sfeertje kwam zeker goed tot uitbeelding maar het portret was voelde voor mij als een behoorlijk gemiste kans.

Als fan van Corbijn - zowel om zijn foto's als om zijn films - keek ik nogal uit naar een nieuwe film van zijn hand, en dan ook nog eens over een legendarische fotograaf met James Dean als onderwerp. Met zoveel verwachtingen kon het ook alleen maar tegenvallen wellicht.

Want dat deed het eigenlijk wel. Met als meest opvallende dat Dane DeHaan veel te ver afwijkt van het - natuurlijk sterk geidoliseerde - beeld van Dean en daardoor teveel irriteert. Maar op wat meer afstand wellicht ook de onbevredigend openblijvende vraag wat Corbijn precies probeert te vertellen met de film. Iets autobiografisch over zichzelf misschien?

Pattinson zet overigens een verrassend sterke rol neer en is daarmee zowat het beste in de film - opvallender dan Kingsley die ik wat ongeinspireerd vond, en als een mooie revanche op het stereotype dat hij om zich heen had hangen. Grappig dat dat hem ook lukt, nadat Stewart dat eerder ook al had laten zien.

Los van het verhaal en de spelers vond ik de cinematografie wel echt briljant. Maar dat verwacht je ook.

Redelijke film waarin een fotograaf graag een fotoserie wil maken van een opkomend acteur ter publicatie. Zeker geen biopic over James Dean, maar meer de paar dagen die hij doorbracht met de fotograaf wat resulteerde in deze wereldberoemde foto. De film speelt zich af in 1955 en is mooi in beeld gebracht. De film heeft z'n momenten, maar het is wel wat eentonig en het verhaal wat doelloos (zonder dat dit verder vervelend wordt).

'Life' zou ik normaliter met een halfje lager beoordelen, maar door mijn fascinatie voor James Dean ram ik 'm hier bij de score op. Dean is en blijft voor mij dé legende, z'n looks, de uitstraling en uiteraard zijn acteerskills. Hij tilt alle 3 films waar hij in te bewonderen is naar een hoger niveau. Corbijn poogt een film te maken over Dennis Stock, en zijn relatie met James Dean. Dit levert een bij vlagen interessante prent op, maar DeHaan kon me helaas niet echt overtuigen als Dean, dus wat dat betreft blijft het vooral interessant om te zien hoe Dean z'n leven er toen ff uit zag. Vond James Franco beter moet ik zeggen.

Goed drama/biopic verhaal...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Robert Pattinson (The Twiligth serie)...

Redelijk achtergrond geluid,

geen Dolby Digital aanwezig...

Erg matig. De film begint prima met veel leuke sfeerbeelden van de jaren 50 en een mooie aankleding. Ook is het spel best aardig met twee frisse hoofdrolspelers, al zie ik bij DeHaan niet die James-Dean-Daydream-Look-in-Your-Eyes zoals La Swift zo mooi zong.

Maar na een dik halfuur kakt het allemaal erg in. Het wordt een saai stroperig geheel waar ook de acteurs het niet weten te redden. Veel trage scènes volgen elkaar op zonder dat het interressant wordt (dat de persoon James Dean mij niet bovenmatig boeit speelt ook wel mee). Visueel is het aardig met af en toe ook wel een mooi shot (de belichting in één van de eerste scènes als Patinson telefoneert, die sneeuw, of die knalgele taxi's in een verder grijs palet zijn fraai), maar van een fotograaf verwacht ik toch meer. De muziek is wel fijn met die drums en jazz. 2,0*.

Laat ik zeggen, ik ben trots op mezelf dat ik de film ben doorgekomen tot het einde. Niet mijn 'cup of tea' gebleken evenals de meerderheid van eerdere Corbijn-films die ik gekeken heb. Ik ben verder niet goed bekend met de hoofdpersoon James Dean en de film heeft mij ook weinig nieuwe informatie gegeven. Bovendien miste ik een bepaalde spanningsboog in de verhaallijn.

De Nederlandse fotograaf, grafisch ontwerper en regisseur Anton Corbijn dirigeert een film die zich centreert rondom (wat een verrassing) een fotograaf. Je verzint het haast niet, maar wellicht dat Corbijn het zelf als een leuk en ironisch grapje heeft gezien. Op visueel vlak vond ik zijn film Control niet erg sterk, maar in Life werd het me als kijker wel degelijk duidelijk dat de maker(s) een achtergrond in de fotografie hebben. Er heerst een knappe, scherpe en vooral gestileerde sfeer die de toonzetting van Life moeiteloos tot leven brengt. Robert Pattinson speelt daarnaast een verdienstelijke rol als Dennis Stock. Spijtig genoeg wordt elk hoofdpersonage door Corbijn en scenarist Luke Davies neergezet als een langzame dronkaard, waardoor alle gesprekken en houdingen nodeloos deprimerend en vervreemdend aanvoelen. Dane DeHaan, normaal gesproken een overtuigende acteur, blijkt als de iconische James Dean een grote miscast te zijn. Zeker zijn stemvolume komt totaal niet overeen met het bronmateriaal, waardoor zijn vertolking vooral aanvoelt als een soort pesterij. Enkele gebruikers kaarten aan dat de film wat doelloos aanvoelt en ik kan me daar als kijker moeiteloos bij aansluiten, aangezien dat de prominentste indruk was die ik na afloop voelde.

Pattinson en DeHaan leveren topwerk af in deze biografische film. Corbijn weet als geen ander juweeltjes van beelden neer te zetten, waarvan menigeen gewoon stilgezet kan worden en je hebt een perfecte foto. Ambiance is spot on. Filmisch een genot om naar te kijken, verhaallijn is wat t is. Het stukje inzicht in contact met jezelf via contact met een kind, neefje en zoon in dit geval, geeft perfect aan dat ieder mens een verlengstuk is van het kinddeel wat hij altijd in zich draagt. En dat laat deze film wellicht nog wel t beste zien, Dean bleef een kind, puberaal maar intelligent tot aan zijn vroege dood.