The Riot Club (2014)

Deze film die ik afgelopen avond in de sneak gezien heb heeft mij geen minuut verveeld. Dat is echter geen garantie voor een hoge waardering. Deze film staat of valt met het einde. Zegeviert de gerechtigdheid met het wegzenden van Oxford van de corpsballen waarbij alle carrière kansen voor die elitaire studentjes verkeken zijn - een beetje een Hollywood scenario zullen we maar zeggen - dan krijgt deze film van mij alsnog een onvoldoende. Maar gelukkig werd zo'n voorspelbare happy end mij bespaard. Geld en invloedrijke connecties zouden uiteindelijk zegevieren en dat is vaak in de wereld waarin wij leven de keiharde realiteit. De ergernis van mijn kant was natuurlijk uitermate groot, want oh wat had ik graag gezien dat de eigenaar van het etablissement een van die rijkelui 's ettertjes aan het mes geregen had. Helaas, het mocht niet zo zijn. Mijn sympathie ging daarom - en dat zal niemand verbazen - uiteraard uit naar de twee dames Rachel en Lauren die die over het paard getilde "heren" wel uit konden kotsen.
Ook op visueel vlak vond ik dit een mooi film. Mooi camerawerk en de sfeer van het studentenwereldje op deze elitaire universiteit werd prima weergegeven. Ook het acteerwerk was dik in orde.

4,0*

Operation Grashopper.

Had me wel goed verheugd op deze film maar vind de uitwerking vrij matig en voorspelbaar.

Het is allemaal niet zo heel boeiend wat er in deze film gebeurd. Ik had een ijskoude film verwacht van decadente leerlingen op de universiteit van Oxford maar kreeg meer een film over een etentje dat uit de hand loopt.

Gelukkig kon ik hier en daar nog wel lachen om de malle fratsen van de rijke ballen. Maar de boodschap van de film vind ik niet goed uitgewerkt en aan het einde vroeg ik me af wat de film nu eigenlijk wil vertellen. Het kwam er niet helemaal goed uit of het was niet echt boeiend genoeg. Zo was de film niet subtiel genoeg wanneer een bezopen bal over de tafel 'I hate poor people!' schreeuwt. Met andere woorden de haat van die studenten kwam bij niet echt over dat ze uiteindelijk maar een stel zielige figuren waren dat dan weer wel.

Er had meer satire in mogen zitten of wat beter schrijfwerk zodat de film wat meer was dan een uit de hand gelopen etentje en wat meer psychologisch inzicht in rijke decadente jongeren die denken dat ze alles kunnen maken.

Sterke film die traag op gang komt maar zijn climax vindt in het middenstuk. De rijkeluis Oxford studenten die zich door hun afkomst en rijkdom superieur achten aan het gepeupel maken het halverwege de film echt te bont dat ik daar helemaal naar van werd. Hoe ze zonder gêne er uiteindelijk mee wegkomen laat je na afloop van de film achter met een onbehaaglijk gevoel als je bedenkt dat deze lui later in vooraanstaande posities terechtkomen in onze maatschappij.

Beetje boring dit....de film komt traag op gang en als hij op gang komt vind ik er niet eens veel aan...buiten dat het middenstuk er aardig heftig aan toe gaat(voor de gemiddelde kijker)is er verder niet echt iets wat blijft hangen na het bekijken van deze film.

De film ziet er wel netjes uit moet ik zeggen.

De jongens vond ik inderdaad een beetje te overdreven popie jopie....ik zou er zo eentje gelijk een tik verkopen .

Verder een saaie film.

In deze film maken we kennis met een exclusieve eetclub, die bestaat uit tien over het paard getilde eerstejaarsstudenten van Oxford. De regisseur heeft een duidelijk beroep willen maken op thema's zoals macht, kapitaal en groepsdruk. Dat deze club leden kent van welgestelde klasse wordt eens te meer duidelijk. Drank, drugs en controle verlies zijn excessen die bij een wanstaltig karakter bij velen duur komen te staan. Uiteraard is dat bij leden van de riot club anders en geldt hier een soevereine dienstregeling. De nacht die dit alles duidelijk zal maken, is ook eigenlijk alles waar het hier om draait. Veel blijft er niet over en het is allemaal net te weinig om memorabel te zijn. Qua karakterontwikkeling en emoties is het daarentegen vrij sterk. Een goed spelende cast staat hieraan ten grondslag.

Foute vriendjes.

Het sterke punt van de film is wel de manier waarop de flexibele moraal van het zooitje kakkers steeds verder opschuift naar de afgrond. Mooi gespeeld en met voldoende karakterontwikkeling om de personages los te laten komen van de achtergrond, en met een niet al te fijne boodschap over de 'betere' kringen, de vrindjes die elkaar de hand boven het hoofd houden en alles met de mantel der liefde proberen te bedekken. Waarvan mijn gevoel aangeeft dat dat niet zo heel ver bezijden de waarheid is.

Goeie film over een elitaire studentenvereniging van een exclusieve universiteit die een diner organiseren. De film komt wat traag op gang, maar zit wel goed in elkaar verder (ook al zijn niet alle studenten even goed uitgewerkt). De sfeer tijdens het etentje wordt steeds grimmiger, maar blijft redelijk geloofwaardig (de cast helpt hier zeker ook aan bij).

Een goede drama/thriller film...

Goed verhaal (minder spannend)...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed.

Niet een meesterwerk, want regisseuse Scherfig brengt het haarzelf soms iets te makkelijk vanaf. Het is ook duidelijk dat dit op een theaterstuk is gebaseerd want dat valt er soms goed af te lezen. Denk maar aan sommige sequenties die zich lang op 1 locatie afspelen.

Scherfig kiest er voor om voor impact te gaan en verwaarloost daarmee verhaalprogressie. Het is allemaal best corny geschreven en vooral een beetje makkelijk. Een band opbouwen met deze club is bijna niet te doen en de types die in de club zitten zijn cliché of onzichtbaar.

Een echte voortgang in de band tussen de jongens is ook moeilijk te bekennen, en ik denk dat Scherfig dit expres niet doet. Maar dit is eigenlijk juist een verkeerd voorbeeld, waardoor de film bij vlagen inderdaad onnodig sadistisch aanvoelt zonder een duidelijk motief. Ik snap de onderliggende boodschap, maar dat maakt het allemaal wel een klein beetje ongeloofwaardig. Door de "slechteriken" enkel en uitsluitend als misbaksels en tuig neer te zetten is wat mij betreft juist minder geloofwaardig.

Gelukkig maakt de regie zelf dit allemaal wel een beetje goed, want er wordt scherp geregisseerd met goed oog voor detail. Door zowat elk personage buiten de club zelf wat achtergrond te geven krijg je ook meer impact. Maar ook de strakke regie zelf weet er een goed duwtje aan te geven.

Het acteerwerk is ook zeer on-point, iedereen acteert erg netjes. Claflin past bijvoorbeeld perfect en Irons heeft ook de juiste uitstraling. We zien een aantal bekende gezichten die snel voorbij komen wandelen en iedereen lijkt goed in zijn of haar rol te zitten. Het helpt de boel uiteraard een beetje vooruit.

De soms harde beelden worden ook meedogenloos genoeg getoond, waardoor Scherfig de ballen toont om het ook gewoon in beeld te brengen. De volledige restaurant-sequentie vond ik erg geslaagd omdat het zo strak gefilmd is en sterk opgebouwd wordt. De climax die daarna volgt heeft dan ook zijn impact.

Het is wat corny geschreven en heeft eventjes tijd nodig om op te starten, maar gelukkig zijn er geen irritante types (niet op die manier tenminste). Geen overacting, uitermate naturel gespeeld door de castleden. Met een gezond tempo en sterke montage heb je zo een best geslaagd resultaat die het helaas qua schrijfwerk zichzelf wat te makkelijk maakt. Voor de rest vond ik het best geslaagd.

Pas pakweg de laatste drie kwartier vond ik interessanter worden. Daarvoor werd ik er niet erg door gegrepen. Ik ergerde mij aan het gedrag van de club. Erg naar en vervelend. Ik heb niks met zo’n groep en ik vind het niet stoer. Ik vind het goed gespeeld en netjes uitgewerkt. Geen film die mij echt meesleepte, maar wel oké, wat mij betreft. 3*

Ik had heel lang naar deze film uitgekeken. I mean, hello Sam Clafflin en Max Irons. Goede acteurs, dus dit moest wel een goede film worden. Dacht ik. Misschien is het ook wel een goede film, maar door een bepaalde scene voelde ik mij niet meer goed bij de film. Het werd gewelddadig en hoewel ik dat vaak genoeg zie in films kon heb ik hier op een gegeven moment mijn hoofd weggedraaid. Hierdoor ben ik dusdanig beïnvloed dat ik de film niet aan zou raden door het gevoel waar ik mee over ben gebleven. Sam Claflin is trouwens wel een geweldige acteur. Waar ik hem in The Hunger Games echt als het perfecte vriendje zag, haatte ik hem hier. In de ene film een personage neerzetten waar je verliefd op wordt en in de andere film een personage neerzetten die je haat dat kan alleen een goede acteur.

Alistair [Sam Claflin] treedt in de voetsporen van zijn broer wanneer hij samen met Miles [Max Irons] wordt genomineerd voor het lidmaatschap van The Riot Club, een elitaire eetclub voor uitsluitend mannelijke studenten aan Oxford University wat “the brightest, the boldest and the best” zich kunnen “laven aan het leven.” De nieuwelingen ontdekken dat de leden van deze club hun geld en positie gebruiken om zich alles te kunnen permitteren, zo blijkt tijdens een etentje in de plaatselijke pub. Laura Wade bewerkte haar toneelstuk ‘Posh’ dat geïnspireerd is door ‘The Bullingdon Club’ waar de toenmalige Prime Minister James Cameron en de toekomstige PM Boris Johnson eind jaren 80 onderdeel van uitmaakten. Scherfig geeft ieder lid van de club een eigen persoonlijkheid en Wades scenario maakt op pijnlijke wijze duidelijk hoeveel er in werkelijkheid met geld te koop is. De hilarische momenten gaan samen met een toenemend gevoel van ongemak.

Langzaam escalerende film over twee eerstejaarsstudenten (Max Irons en Sam Claflin), die in Oxford de gelegenheid krijgen om toe te treden tot een exclusieve club. Aanvankelijk zijn de gebeurtenissen luchtig en grappig, maar gaandeweg wordt alles steeds meer duister en wrang. Een lange, complexe scene in een locale pub vormt het hart van de film en is bijzonder sterk in elkaar gezet. Daarna weet de film dat niveau helaas niet vast te houden en sputtert de boel langzaam maar zeker een beetje uit.