The Riot Club (2014)

Lijkt me wel wat.

Meeslepende film die aantoont dat je met alles weg kunt als je over genoeg geld en connecties beschikt.

Zeer gewelddadige psychologische film die je wezenloos achterlaat.

Irritant is vooral de term. Snap wel dat het de bedoeling is om het stelletje zo neer te zetten, maar het hinderde me om op maar enige manier van de film te genieten. Jammer na het sterke An Education.

2*

Deze film die ik afgelopen avond in de sneak gezien heb heeft mij geen minuut verveeld. Dat is echter geen garantie voor een hoge waardering. Deze film staat of valt met het einde. Zegeviert de gerechtigdheid met het wegzenden van Oxford van de corpsballen waarbij alle carrière kansen voor die elitaire studentjes verkeken zijn - een beetje een Hollywood scenario zullen we maar zeggen - dan krijgt deze film van mij alsnog een onvoldoende. Maar gelukkig werd zo'n voorspelbare happy end mij bespaard. Geld en invloedrijke connecties zouden uiteindelijk zegevieren en dat is vaak in de wereld waarin wij leven de keiharde realiteit. De ergernis van mijn kant was natuurlijk uitermate groot, want oh wat had ik graag gezien dat de eigenaar van het etablissement een van die rijkelui 's ettertjes aan het mes geregen had. Helaas, het mocht niet zo zijn. Mijn sympathie ging daarom - en dat zal niemand verbazen - uiteraard uit naar de twee dames Rachel en Lauren die die over het paard getilde "heren" wel uit konden kotsen.
Ook op visueel vlak vond ik dit een mooi film. Mooi camerawerk en de sfeer van het studentenwereldje op deze elitaire universiteit werd prima weergegeven. Ook het acteerwerk was dik in orde.

4,0*

De regisseur heeft, denk ik, een meedogenloos beeld willen scheppen van de Britse klassenmaatschappij en maakte een film over jongens die met een gouden lepel in de mond geboren zijn en die geloven dat ze zich daardoor alles kunnen veroorloven. Hoewel de sfeer die op Oxford heerst, aardig overkwam, gebeurde er in het eerste halfuur bijzonder weinig en het leventje van de rijken die enkel leek te bestaan uit feest vieren, vechten en vrijen, begon gauw te vervelen. De discussie kwam veel te laat op gang en de balans tussen dramatiek, romantiek en satire was zoek. Bovendien waren de personages te houterig.

Zag in de laatste maand nog deze "verrassing van het jaar". Scherfig doet haast alles goed, met een zeer compact script van Laura Wade (twee dames aan het roer dus) naar haar eigen toneelstuk.

Max Irons, die me enorm deed denken aan Daniel Radcliffe, maar het bleek dat ik zijn kop kende van de film Red Riding Hood die ik de week ervoor zag, was perfect in balans tussen trots en breekbaarheid.

Operation Grashopper.

Had me wel goed verheugd op deze film maar vind de uitwerking vrij matig en voorspelbaar.

Het is allemaal niet zo heel boeiend wat er in deze film gebeurd. Ik had een ijskoude film verwacht van decadente leerlingen op de universiteit van Oxford maar kreeg meer een film over een etentje dat uit de hand loopt.

Gelukkig kon ik hier en daar nog wel lachen om de malle fratsen van de rijke ballen. Maar de boodschap van de film vind ik niet goed uitgewerkt en aan het einde vroeg ik me af wat de film nu eigenlijk wil vertellen. Het kwam er niet helemaal goed uit of het was niet echt boeiend genoeg. Zo was de film niet subtiel genoeg wanneer een bezopen bal over de tafel 'I hate poor people!' schreeuwt. Met andere woorden de haat van die studenten kwam bij niet echt over dat ze uiteindelijk maar een stel zielige figuren waren dat dan weer wel.

Er had meer satire in mogen zitten of wat beter schrijfwerk zodat de film wat meer was dan een uit de hand gelopen etentje en wat meer psychologisch inzicht in rijke decadente jongeren die denken dat ze alles kunnen maken.

De film leunt vooral op zijn beste scène, een zeer lange en steeds ongemakkelijker wordende in een pub. Erg pijnlijk en spannend. Meerder keren denk je dat je het ergste wel gehad hebt. Dit is zo veel beter dan meerdere scènes waarin de clubs losbandige gedrag zien. Nu blijft de spanning er echt op staan. En in het eerste deel van de film worden de personages geïntroduceerd, vooral de sympathieke Miles en Lauren. Grainger en Irons (die inderdaad wel wat van Radcliffe wegheeft) hebben echt een klik op het scherm en mede daardoor en door de natuurlijk geweldige setting is dat eerste deel ook al erg fijn en haast gezellig. Bij vlagen ook nog luchtig. Dan nog wel.

Maar naast Irons vallen ook de andere leden van het clubje op dankzij sterk spel van de zeer goed gecaste acteurs. Meerdere zouden genoeg charisma hebben om zelf een hoofdrol te kunnen spelen. De personages krijgen op de achtergrond ook nog wel enige diepgang mee om er geen karikaturen van te maken. Wat andere personages en situaties zijn dat wel, waarmee gelijk het enige echt zwakke punt van de film hebben. Het einde is lekker cynisch, zoals een dergelijke film ook behoort te eindigen. Een zeer dikke 3.5*.

Ben benieuwd naar deze film.

Sterke film die traag op gang komt maar zijn climax vindt in het middenstuk. De rijkeluis Oxford studenten die zich door hun afkomst en rijkdom superieur achten aan het gepeupel maken het halverwege de film echt te bont dat ik daar helemaal naar van werd. Hoe ze zonder gêne er uiteindelijk mee wegkomen laat je na afloop van de film achter met een onbehaaglijk gevoel als je bedenkt dat deze lui later in vooraanstaande posities terechtkomen in onze maatschappij.

Wat een stel barbaren zeg. Vond het een beetje te overdreven soms. Wel goed geacteerd want ik werd figuurlijk misselijk van de poshy figuren die ze spelen. Wel een boeiende film die niet verveelde.

Beetje boring dit....de film komt traag op gang en als hij op gang komt vind ik er niet eens veel aan...buiten dat het middenstuk er aardig heftig aan toe gaat(voor de gemiddelde kijker)is er verder niet echt iets wat blijft hangen na het bekijken van deze film.

De film ziet er wel netjes uit moet ik zeggen.

De jongens vond ik inderdaad een beetje te overdreven popie jopie....ik zou er zo eentje gelijk een tik verkopen .

Verder een saaie film.

Leuk gegeven, te simplistisch gebracht.

2

Klinkt een beetje als The Skulls zonder moord, of ligt dat aan mij?

In deze film maken we kennis met een exclusieve eetclub, die bestaat uit tien over het paard getilde eerstejaarsstudenten van Oxford. De regisseur heeft een duidelijk beroep willen maken op thema's zoals macht, kapitaal en groepsdruk. Dat deze club leden kent van welgestelde klasse wordt eens te meer duidelijk. Drank, drugs en controle verlies zijn excessen die bij een wanstaltig karakter bij velen duur komen te staan. Uiteraard is dat bij leden van de riot club anders en geldt hier een soevereine dienstregeling. De nacht die dit alles duidelijk zal maken, is ook eigenlijk alles waar het hier om draait. Veel blijft er niet over en het is allemaal net te weinig om memorabel te zijn. Qua karakterontwikkeling en emoties is het daarentegen vrij sterk. Een goed spelende cast staat hieraan ten grondslag.

van het acteerwerk van deze nieuwelingen moest ik het niet hebben en met name vooral Douglas Booth , die jongen gaat met elke film juist een stap achteruit.

De film bleef hangen na een dikke uur , bleek het of ik naar een studentenclub was gegaan die graag

ouwehoeren , maar toen het tij keerde en er toch wat narige verassende en onaangename maar showstelende scenes kwamen wat uiteraad de film min of meer uit het dal haalt , je achteraf met gemengde gevoelens naar huis stuurt.

De regiesseur had wat strenger mogen zijn en daarmee bedoel ik wat verwarring tussen een paar personages , ze had bijvoorbeeld de einde in het begin moeten laten en het begin in het einde en dan flashbacken en de setting zo opstellen van wie wie is , en de kijker dan op het eind helemaal mis is of juist is ,maar goed deze film is een typisch gevalletje van kan niet waar zijn!

Laten we het voor diegene die het nog niet hebben gezien maar op niet al te goed ,maar ook niet al te slecht. een 50/50

Eind rating is:

6.5

Foute vriendjes.

Het sterke punt van de film is wel de manier waarop de flexibele moraal van het zooitje kakkers steeds verder opschuift naar de afgrond. Mooi gespeeld en met voldoende karakterontwikkeling om de personages los te laten komen van de achtergrond, en met een niet al te fijne boodschap over de 'betere' kringen, de vrindjes die elkaar de hand boven het hoofd houden en alles met de mantel der liefde proberen te bedekken. Waarvan mijn gevoel aangeeft dat dat niet zo heel ver bezijden de waarheid is.

Goede cast / acteerwerk.

De scene in het cafe/ restaurantje duurde wel erg lang, maar ik kwam erachter dat de film oorspronkelijk een toneelstuk is, en het ook allemaal op die lokatie afspeelt.

Een triest verhaal over verwende pubers.

Het eind was wel erg snel afgehandeld en had misschien beter belicht kunnen worden.

Maar geen moment verveeld met deze film.

Prima Britse film! Verhaallijntje extra had niet mistaan.

Smakeloos -maar daarom niet minder overtuigend- vertoon van leeghoofdigheid.

In Nederland komt er door zo'n akkefietje van het "Studentencorps" heel af en toe een berichtje in Krant of T.V.Journaal. [en daar hoor je een dag later natuurlijk helemaal niets meer van.]

wibro heeft het mooi uitgelegd.

Goeie film over een elitaire studentenvereniging van een exclusieve universiteit die een diner organiseren. De film komt wat traag op gang, maar zit wel goed in elkaar verder (ook al zijn niet alle studenten even goed uitgewerkt). De sfeer tijdens het etentje wordt steeds grimmiger, maar blijft redelijk geloofwaardig (de cast helpt hier zeker ook aan bij).

Walgelijk verhaal natuurlijk. Maar slecht gemaakt, belabberd acteerwerk vooral. Een gemiddelde aflevering van Feuten is een stuk beter.

Een goede drama/thriller film...

Goed verhaal (minder spannend)...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Veel ophef vandaag over David Cameron en zijn tijd op Oxford in de Bullingdon Club met o.a. de burgermeester van London Boris Johnson. Kent best veel overeenkomsten met deze film..

Move over Boris, it's... Bullingdon Club 2013 | Daily Mail Online - dailymail.co.uk

Absoluut mee oneens. Deze film is juist zo goed omdat de film nou net niet in die val trapt. Scherfig had ik min of meer afgeschreven na het verschrikkelijke Wilbur Wants to Kill Himself dat ik een jaar of twaalf terug zag. Dit is pas de tweede film die ik zie. Weer eens geleerd om regisseurs te herkansen.

Positief verrast.

The Riot Club heeft een simpel maar effectief plot, is constant spannend en verveelt geen enkel moment.

Het typische Engels-gehalte past erg goed, waar ik het in sommige films nogal afleidend vind.

Het acteerwerk had ik van tevoren niet al te hoog ingeschat, de casting leek wat makkelijk gedaan met wat charismatische acteurs als Booth, Claflin en Irons, maar ik ben juist hierover te spreken. Klasse werk. De spanning tussen de club en de pub-eigenaar was ongekend. (Dit is wat ik erg mis bij Tarantinos terwijl ze bekend staan om de grote dialoog-scènes bedacht ik me.)

The Riot Club als serie (of filmreeks) had mij erg vet geleken. Een Engelse Feuten maar beter.

Mijn lage stem is puur omdat ik vindt dat dergelijk sadisme niet hoeft verfilmt te worden

Simpel maar zo effectief. Escalatie prachtig in beeld gebracht en ondersteund door een chique maar onbehagen sfeer.

Goed.

Niet een meesterwerk, want regisseuse Scherfig brengt het haarzelf soms iets te makkelijk vanaf. Het is ook duidelijk dat dit op een theaterstuk is gebaseerd want dat valt er soms goed af te lezen. Denk maar aan sommige sequenties die zich lang op 1 locatie afspelen.

Scherfig kiest er voor om voor impact te gaan en verwaarloost daarmee verhaalprogressie. Het is allemaal best corny geschreven en vooral een beetje makkelijk. Een band opbouwen met deze club is bijna niet te doen en de types die in de club zitten zijn cliché of onzichtbaar.

Een echte voortgang in de band tussen de jongens is ook moeilijk te bekennen, en ik denk dat Scherfig dit expres niet doet. Maar dit is eigenlijk juist een verkeerd voorbeeld, waardoor de film bij vlagen inderdaad onnodig sadistisch aanvoelt zonder een duidelijk motief. Ik snap de onderliggende boodschap, maar dat maakt het allemaal wel een klein beetje ongeloofwaardig. Door de "slechteriken" enkel en uitsluitend als misbaksels en tuig neer te zetten is wat mij betreft juist minder geloofwaardig.

Gelukkig maakt de regie zelf dit allemaal wel een beetje goed, want er wordt scherp geregisseerd met goed oog voor detail. Door zowat elk personage buiten de club zelf wat achtergrond te geven krijg je ook meer impact. Maar ook de strakke regie zelf weet er een goed duwtje aan te geven.

Het acteerwerk is ook zeer on-point, iedereen acteert erg netjes. Claflin past bijvoorbeeld perfect en Irons heeft ook de juiste uitstraling. We zien een aantal bekende gezichten die snel voorbij komen wandelen en iedereen lijkt goed in zijn of haar rol te zitten. Het helpt de boel uiteraard een beetje vooruit.

De soms harde beelden worden ook meedogenloos genoeg getoond, waardoor Scherfig de ballen toont om het ook gewoon in beeld te brengen. De volledige restaurant-sequentie vond ik erg geslaagd omdat het zo strak gefilmd is en sterk opgebouwd wordt. De climax die daarna volgt heeft dan ook zijn impact.

Het is wat corny geschreven en heeft eventjes tijd nodig om op te starten, maar gelukkig zijn er geen irritante types (niet op die manier tenminste). Geen overacting, uitermate naturel gespeeld door de castleden. Met een gezond tempo en sterke montage heb je zo een best geslaagd resultaat die het helaas qua schrijfwerk zichzelf wat te makkelijk maakt. Voor de rest vond ik het best geslaagd.