Qu'est-ce Qu'on A Fait au Bon Dieu? (2014)

De ene cliche volgt de ander op in rap tempo. Je ziet de grappen mijlenver aankomen maar blijft toch wel vermakelijk om naar te kijken.

Ik geloof inderdaad wel dat racisme nog dieper geworteld zit in de Franse volksaard. Las laatst toevallig een interessant artikel over Franse Joden die vanwege de toenemende haatdragende sfeer in Frankrijk steeds meer naar Israel emigreren.

Het is geen Intouchables maar wel een leuke vrolijke Franse comedy. Ik heb genoten.

Per ongeluk in deze film terecht gekomen, wij zouden naar een heel andere film gaan. Deze zomer in Rotterdam met 3 vriendinnen gezien. Wij hebben vanaf scène één compleet in een deuk gelegen en zijn er niet meer uit gekomen tot het einde. Wat een geweldig leuke film, wij hebben genoten met volle teugen. Jammer dat er aan dit soort Franse films zo weinig aandacht wordt geschonken want ik had er voor het bioscoopbezoek nog nooit van gehoord. Groot succes, een aanrader.

Heel leuke komedie met een cast in topvorm. Een chauvinistische Fransman ziet zijn dochters één voor één in het huwelijk treden met "Fransen van allochtone afkomst" (een jood, een algerijn en een chinees-). Voor de vierde dochter hopen de ouders op een normaal huwelijk, maar dan komen ze voor een verrassing van formaat te staan...

De rassen-vooroordelen zorgen voor grappige dialogen en situaties. Omdat het een feelgood film is eindigt het allemaal met een wat geforceerd lesje in tolerantie maar met de beste bedoelingen en een brede glimlach. Dat kan echter de pret helemaal niet drukken en ik vond het best geslaagd.

Na de kaskraker van Intouchables, een non-Engelse, francofiele film verscheen er een tweede follow-up Franse film, die zeer populair onthaalt wordt: Bon Dieu! Een fantastische, hilarische film die in een dubbele helix spiraal zwart met blank laat vermengen, Fransen met allochtonen, vooroordelen versus omhelzingen, angst voor het vreemde ontdaan door middel van kennismaking.
Bon Dieu teert op dezelfde thematiek zoals Intouchables; dat van raciaal Frankrijk. Dat op de hak wordt genomen. In eigen land een bioscoophit, bóven Amelie D'Estin - de gevoelsfilm voor jonge meisjes.
Een succesformule waarin alle rassen door elkaar heen worden gemixt ten behoeve van tolerantie en openheid waarbij de welgestelde Vader Claude het moet ontgelden totaan een intolerante Afrikaanse baas (die hij terstond de financieel minister van Burundi noemt) aan toe die zijn familie wel even meeneemt.
Bon Dieu kent een enorme scherpte in grappenmakerij en is zo nu en dan ook sentimenteel als dochterlief alleen staat of vader Claude het wel heel zwaar te verduren krijgt.
Een hilarisch feest der tolerantie. Arabio.

Beetje vlakke comedy die toch wel aardig is. De tegenstellingen in opvattingen en gewoontes van de drie schoonzoons en de traditionele ouders waren te gauw bijgelegd en hadden (meer) leukere situaties of gesprekken kunnen opleveren.

Na een aantal tamelijk “zware” films wat ik wel toe aan iets (k)luchtigs. Deze film voldoet daaraan in alle opzichten. Het is ontspannende komedie, waarin racisme en vooroordelen op slinkse wijze op de hak worden genomen. Vooral de dialogen zijn af en toe kostelijk. Het gedrag van de ouderparen vertoont frappante overeenkomsten met het gedrag van de ouders in Guess Who's Coming to Dinner (1967). Ook erg leuk.

Een leuke film. Maar niet hilarisch. Soms wat te braaf voor mij. Mocht wel wat lomper. Maar de film kijkt prettig weg. En de acteurs spelen erg goed.

Dit is gewoon vermaak dwars door het racisme en vooroordelen heen.

Grappige dialogen die allusies maken op allerlei politieke en godsdienstige toestanden en geaardheden.

Verdienste van de film is dat hij het anderhalf uur volhoudt, zonder al te veel af te zwakken en zonder in onnozele toestanden (de snoek niet te nauw genomen) te verzeilen.

Zowat alle acteurs kunnen bekoren in hun rol maar de pluimen gaan toch naar de twee vaders, met Christian Clavier, graag geziene gast in Franse komedies ("Les Visiteurs", maak ook vroeger in de "Bronzés"-filmpjes) toch meest op het voorplan.

Bij het lezen van de namen van de acteurs, zie ik dat de acteur die de pastoor speelt Legendre heet. De schoonzoon. Grappig.

Aardige comedy die in snel tempo gaat en humor over vooroordelen en racisme niet schuwt. Clichés zijn niet te mijden, maar in een comedy accepteer ik het wat beter. Tot mijn teleurstelling gaat het naar het einde toe in een iets serieuzere modus zitten en is er een tenenkrommende feelgood-finish, helemaal a la Hollywood, iets wat ik niet zo verwacht had met deze Franse prent.

Een aardig tussendoortje, that's all.