When the Game Stands Tall (2014)

Zoetsappig verhaal. Waarbij de ziekenhuisscene me nog het meest stoorde. Waarna ze wel ineens naast elkaar in de bus willen zitten.

Verder was het wel mooi in beeld gebracht allemaal.

Walgelijke clichéfilm.

Matige film over een highschool-football team dat de langste zegereeks ooit op hun naam heeft staan. De zoveelste sportfilm gebaseerd op een waargebeurd, inspirerend verhaal. Maar echt inspirerend wil deze film die letterlijk van clichés aan elkaar hangt niet worden. Vervelend wordt het niet echt en alhoewel allemaal al eens eerder gezien, bevat de film een paar aardige scenes.

Yuk. Op zich vind ik het een mooie boodschap dat winnen niet zaligmakend is, maar wanneer de personages stuk voor stuk zó nobel zijn dat met hen vergeleken zelfs De Positivo's nog een toonbeeld van cynisme lijken, en wanneer de wijze levenslessen zó doordesemd zijn van de Bijbel dat ik zelfs voor Clancy Browns bullebak nog sympathie ga krijgen wanneer die zijn schouders ophaalt over een citaat uit Mattheüs 23:12, dan verwordt dit toch wel tot een draak van een film. De sportscènes zijn goed geschoten, Jim Caviezel speelt het prettig onderkoeld, en wat is het toch jammer dat we Laura Dern tegenwoordig vooral nog in zulke dienende rollen zien, maar dan ben ik toch wel door mijn verzachtende omstandigheden heen. Voor sportfilms in het algemeen en Amerikaanse sportfilms in het bijzonder blijft het toch een hele toer om de valkuilen van valse heroïek en overdreven sentimentaliteit te omzeilen.

Redelijk.

Een film die 1 genre goed doet, en 1 genre fout. Deze film is eigenlijk alles wat je een beetje hoopt de vermijden qua drama. Eentje die zichzelf wederom verliest in ongeloofwaardige bijzaken en te zoete en voorspelbare momenten.

De drama is dus eigenlijk gewoon heel erg Amerikaans. De drama die zich in de film begint is nooit echt bijzonder. Weer enkele tieners met hun eigen probleempjes die we al eens vaker hebben gezien. Het is niks nieuws en maakt het voor de rest ook best voorspelbaar.

Het duurt ook wel best lang voor een film die voor een biografie erg weinig te vertellen heeft. Probleempjes die te zwak zijn uitgewerkt en iets te haastig weggewuifd worden. We hebben het als kijker vast al genoeg gezien helaas.

Caviezel is best redelijk als coach. Ludwig is altijd wel leuk om weer terug te zien. Het is jammer dat hij een wat typische en ondankbare rol krijgt. Tieners die de sport ongeloofwaardig serieus nemen met hun ongeloofwaardige speeches. Het is gewoon wat te zoet.

Maar, eerlijk is eerlijk, op sport scoort de film wel. De rugbywedstrijden zijn knap geschoten en best spannend. Als kijker zit je best aandachtig te kijken. Dat is dan ook gelukkig waar de film het wel van moet hebben en deze wedstrijden zijn voor de rest ook veel rauwer en realistischer gebracht.

Geen slechte film, maar iets te Amerikaans en doorsnee. Als de film de gehele focus op de sport had gelegd was dit vast veel beter geweest.