The Face of an Angel (2014)

Ben er nog niet helemaal uit.

De reviewers van The Guardian hebben het in ieder geval niet echt door, ze prikken in de oppervlakte zonder de diepere laag van de film te zien. En daar zie ik nou net wel een aantal erg interessante dingen in, de haast autobiografische bedoening rond Brühl die worstelt om een behoorlijk script te maken van een nogal onduidelijk en rommelig verlopend onderzoek en bijbehorende rechtszaak, en daaronderliggend de vragen of het daar wel om gaat, wat de rol van de film en de media daarin zijn, en of het geheel in de vorm van Dante's Inferno te gieten valt. Desnoods met hulp van wat geestverruimende middelen, om autobiografisch zelf alvast dat inferno te betreden. Het zou een stuk sterker geweest zijn als het einde wat beter in een van de motieven gepast had, wat minder twijfelig naar een soort van vlak open einde had gegaan. Maar misschien is daar iets in te vinden wat ik nu over het hoofd zie, vandaar dat ik er nog niet helemaal uit ben.

Boven alle twijfel verheven - en ook daarin verschil ik echt van mening met The Guardian - is de cast perfect, en ook erg goed bezig. Brühl en Beckinsale als bekende namen, maar daarnaast viel Valerio Mastandrea als Edoardo me op - en Cara Delevingne natuurlijk. Wellicht het enige onderwerp waarover ik het met The Guardian eens ben.

Daarnaast ook nog eens ernstig mooie beelden van de stad en de duistere bedoeningen van de personages daarin. Ook zonder de hallucinatoire beelden een soort tocht door de onderwereld, al had dat wat sterker aangezet gekund.

Winterbottom levert daarmee toch weer een mooi stukje film af. Waar veel critici het kennelijk wat moeilijk mee hebben is dat het niet echt over het verhaal van Knox en Kercher gaat. En misschien terecht, want het is met die abstracties en de hier en daar subtiele maar ook wel essentiele veranderingen in het verhaal wel wat vreemd dat de film aan Kercher opgedragen is - en dat het einde zo sterk in dat teken staat.

Voer voor een uitleggerig youtube-filmpje, lijkt me. En anders over een weekje of wat zelf maar eens herzien en m'n mening over bijstellen.

Degelijke Winterbottom.

Ik ken de zaak niet, maar wie een simpel relaas verwacht van wat er zich afgespeeld heeft kan maar beter een andere film uitzoeken. Winterbottom is duidelijk niet enkel in de harde feiten geïnteresseerd. Zo erg zelfs dat hij meermaals in de film aangeeft wat zijn beweegredenen zijn.

Brühl lijkt me dan ook een beetje Winterbottom te zijn. De man die zoekt naar een goed perspectief om het verhaal te vertellen, de man die als raad krijgt een fictiefilm te maken, omdat je zo enkel de waarheid kan vertellen. De man die beseft dat de waarheid uiteindelijk niet aan het licht zal komen ... het lag er iets te dik op wat mij betreft, maar soit.

Acteerwerk is best aardig, maar zeker niet uitzonderlijk. De setting is wél erg fijn en voegt aardig wat toe aan de film. En ook de dromen van Brühl, hoewel redelijk kort, zorgen ervoor dat het tempo in de film blijft. Het is verder een wat droge reconstructie van Winterbottom's Eigen zoektocht om een film over de zaak te maken, dus dat beetje genrewerk dat er af en toe tussenzit is best grappig.

De film oogt jammer genoeg een beetje flets en Winterbottom is iets té direct in het geven van hints, maar verder geen verkeerde film. Dat lage gemiddelde is echt onverklaarbaar, het is zeker geen uitmuntende film maar ook verre van slecht.

3.0*

Ik vind de films van regisseur Michael Winterbottom altijd wel interessant, al kost het ditmaal wel enige moeite om bij de les te blijven. Dit onderkoelde drama over een regisseur (Daniel Brühl) die in Toscane een film wil gaan maken gebaseerd op een waargebeurde moordzaak wil maar niet boeien en/ of van de grond komen. De plot blijft steken in goede bedoelingen en het is een komen en gaan van halfbakken uitgewerkte personages. Gelukkig bestaat de cast grotendeels uit mooie jonge vrouwen, plus de altijd leuke Kate Beckinsale. Dan heb je als kijker in ieder geval nog wat.

Wat een saaie eentonige zit !

Het verhaal wil maar niet op gang komen en heel de moordzaak in combinatie met een filmmaker en een journaliste boeit evenmin. Ook veel dezelfde scènes die terug komen : een filmmaker die uiteraard door zich te verdiepen in heel de zaak aan de drank en drugs gaat waardoor hij fictie en non fictie nog moeilijk kan onderscheiden. Daarbij een paar zeer korte droomsequenties en online gesprekken met zijn dochter. Heel veel geleuter. Gelukkig speelt Kate Beckinsale de journaliste, blijft een mooie vrouw om te zien. Daniel Brühl wist mij niet te overtuigen als hoofdrolspeler. Ik kan me nu ook herinneren dat ik die eens bekeken heb, maar na een half uurtje had uitgezet wegens hoogstwaarschijnlijk vermoeidheid van de dag. Maar nu denk ik er anders over 3/10

Losse bewerking van het relaas van Meredith Kercher, de Britse student die op 1 november 2007 in Perugia werd vermoord, en kamergenoot Amanda Knox en haar Italiaanse vriend Raffaele Sollecito die op basis van onzorgvuldig verzameld “bewijs” onterecht werden veroordeeld voor Kerchers dood. Winterbottom richt zich op de rol die de media speelt bij dit soort sensationele misdaden d oor zich te richten op filmmaker Thomas [Daniel Brühl] die de journalist [Kate Beckinsale] opzoekt die een boek schreef over de moord op Elizabeth Pryce [Sai Bennett] en meer wil weten over de omstandigheden waaronder haar goede vriendin Jessica [Genevieve Gaunt] samen met haar vriend Carlo [Ranieri Menicori] en bareigenaar Cedric [Henry Emehel Chinedua] Elizabeth vermoordden. Een hoop ethisch gezwets en andere praatjes in dit tergend trage, teleurstellende misdaaddrama dat alleen interesse weet op te wekken wanneer Winterbottom de gebeurtenissen rond de moord reconstrueert.