Vivir Es Fácil con los Ojos Cerrados (2013)

Grote winnaar bij de Goya-uitreiking, o.a. gewonnen in de categorie beste film, beste regie, beste script, beste muziek, en beste acteur.

Een rustige, warme en nostalgische roadmovie, met fraaie beelden van het natuurschoon van Zuid Spanje, zowel qua berg- als kustlandschappen, met ook grappige dialogen en een goed script. De kleine dorpjes en sfeer van de jaren '60 worden heel mooi weergegeven. Ook heeft het een aardige lading Spaanse humor. Javier Cámara (o.a. bekend van Torrente (1998) speelt een grappige hoofdrol, terwijl zijn twee reisgenoten ook aardige prestaties in hun bijrollen afleveren, meest opvallend is de vrouwelijke personage Belén, een wat naieve simpele geest.

Het speelt zich af in de tijd dat Spanje als scenario werd gebruikt voor veel Amerikaanse westerns, en draait rond het waargebeurde bezoek van John Lennon aan Spanje om een film op te nemen. De humor van de film, en ook de nostalgie, zal wellicht niet volledig tot zijn recht komen bij mensen die de Spaanse taal en geschiedenis niet machtig zijn. Voor een deel bestaat de humor uit taalgrapjes zie zich niet altijd goed laten vertalen. Desondanks valt er volgens mij wel voldoende van te genieten.

De nostaligie is terug te vinden in het dorpje, de auto's, de muziek, en de films die even aangehaald worden, zoals de poster van Claudia Cardinale in La Ragazza con la Valigia (1961) of de flop uit die tijd Padre Manolo (1966).

De film neemt wat vrijheden, en als komedie kan dat natuurlijk ook, zo was er in Spanje in 1966 nauwelijks sprake van lessen Engels, laat staan dat jongeren zo goed een paar woordjes Engels konden spreken als deze twee lifters. Enig minpuntje vond ik de seksscene die de regie kennelijk wel nodig vond, terwijl het niets bijdraagt (het breekt eerder de sfeer op) en ook niet echt in de film past.

Deze winnaar van de Goya's, die verder weinig concurrentie had, is geen hoogstaand meesterwerk, maar wel bijzonder en leuk genoeg om bekeken te worden.

3,5*

na het lezen van de synopsis hield ik rekening met een musical achtige roadmovie maar dat is niet het geval. Het is een Aardige film met mooie beelden van het Spaanse landschap, fijn acteerwerk en heeft iets hartverwarmends.

Een mooie, warme, sympathieke roadmovie van drie eenzame zielen door het Spaanse land. David Trueba is mijn favoriete Spaanse regisseur en een hele film mogen kijken naar Natalia de Molina is ook niet verkeerd. Al krijgt ze in deze film niet de gelegenheid om te laten zien wat ze kan, en dat is veel. Kijk maar naar 'Techo y Comida' (2015). Deze film wordt geheel gedragen door Javier Cámara, als sympathieke brekebeen met een hart van goud en op zoek naar John Lennon. Want ieder mens moet een passie, een missie hebben, is wat Trueba hier wil zeggen. Maar hij had nog wel iets meer mogen doen met deze film, wat mij betreft.