Jimmy's Hall (2014)

Ben doorgaans een liefhebber van Ken Loach, maar ben even goed allergisch voor zang, dans en volksmuziek.

Absoluut de minste Loach voor mij, en als k t niet vantevoren had geweten had ik dit nooit als een Loach ingeschat.

Behalve een flinterdun voorspelbaar verhaal werd ik dus horendol van die dans passages, dat had echt wel wat minder gekund.

Heerlijk ouderwetse strijd van persoonlijke vrijheid vs religie en klassenstrijd vs maatschappelijke hiërarchie/establishment. Een feestmaal voor een ieder die daar gevoelig voor is, en ondergetekende is daar zeker één van

Toch weer een sterke Ken Loch. Maar misschien gaat de boodschap voor sommigen een beetje vervelen: dansen en dromen van een beter leven.

De strijd om de macht zal er altijd zijn. Je weet wel dat twee hanen op dezelfde mesthoop niet kan.

In de jaren dertig was de katholieke kerk te machtig. God was een alibi.

(Heel even aan 'De kleine weredl van Don Camillo' gedacht. Maar dat waren Italiaanse toestanden.

Alles verliep gemoedelijker ...)

Wie van Ken Loach houdt, komt niet bedrogen uit. (Men fluistert dat het zijn laatste film zou kunnen zijn ...

Niet alleen in de jaren dertig. Ook nu in 2014 een te machtig bolwerk. Wat dat betreft is er weinig veranderd.

Een risicoloze biografie over een Ierse communist en vrijheidsdenker en zijn conflict met de katholieke kerk. Het sociaaldrama, spelend in de dertiger jaren, met een duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad, werd gedetailleerd, oprecht, subtiel en met hartstocht verteld, maar bracht weinig nieuws aan de horizon. Het was teveel revolutieromantiek als feelgood film. Er werd uitstekend geacteerd.

No, I tell you what the sacrilege is, Reverend Father.

Having more hate in your heart than love.

Na The Wind That Shakes the Barley (2006) toont Ken Loach met deze biografie over Jimmy Gralton en diens schokkende aanvaringen met de katholieke kerk en het establishment andermaal zijn betrokkenheid bij de heftige sociale geschiedenis van het straatarme Ierland tijdens de eerste helft van de 20e eeuw. Als film geen absolute topper, maar qua verhaal zeker wel, mits je daar gevoelig voor bent, zoals Djek69 schrijft. Voor mij uitermate boeiend derhalve, al moet ik daarbij aantekenen dat ik een fors deel van m'n leven al een zwak heb voor Ierland en zijn hartelijke inwoners.

Deze ook. Dit zijn van die historische lessen die we niet mogen vergeten over de vrijheid van denken. Noem het revolutieromantiek, ik vond het vooral een pleidooi voor het recht om anders te denken. In een oerconservatief Ierland van de jaren 1930 was dit helemaal niet welkom; de kerk was bang om haar controle, haar invloed te verliezen bij het volk. Waarom is een amusementszaal zo'n bedreiging?, wordt gevraagd. Er wordt alleen maar gedanst, gelachen en geleerd. Allemaal op zich niks mis mee, en toch, denk er maar eens over na.

Komt er ook nog bij dat Gralton, een lokale held die al deze vrijdenkerij meebracht na een ballingschap in Amerika, zich ook tegen de landlords verzette en het idee van verdeling van grond voor iedereen verdedigde... communistische ideeën dus, ideologisch totaal aan de overzijde van de katholieke kerk.

Het klinkt allemaal als zware kost maar dat is het bijlange niet. Jimmy's Hall is luchtig, aanstekelijk, met intelligente dialogen en een absurde onrechtvaardige situatie die toch nog even blijft hangen na de film. Loach is met de jaren wat afgestapt van de serieuze toon in zijn films en net als The Angels' Share, zijn vorige film (ook heel goed btw) is er ook hier plaats voor wat humor. Ook het Ierse platteland wordt mooi weergegeven. Prima film met leuke muzikale intermezzo's voor wie van de Ierse folk houdt.

Redelijke film over een communist in Ierland die nieuw leven blaast in een vervallen buurthuis. De film speelt zich af in een verdeeld Ierland van begin jaren '30. Het geheel komt nogal moeizaam op gang, maar de Ierse cultuur wordt mooi neergezet. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Op z'n achtenzeventigste levert Ken Loach dit prachtige historisch drama af over een sociaal conflict in Ierland in 1932. James Gralton en zijn danszaal hebben echt bestaan, maar er zijn geen foto's bewaard van het gebouw. De opnames zijn niet op de exacte plaats gemaakt, maar elders in hetzelfde graafschap Leitrim, waar nog geen moderne gebouwen staan.

ierland werd onafhankelijk in 1921, maar tot 1923 woedde er een burgeroorlog tussen de voor- en tegenstanders van het Anglo-Iers Verdrag. De voorstanders wilden lid blijven van de Commonwealth en werden gesteund door de Kerk.

Jimmy is een linkse republikein die na tien jaar in de V.S. terugkeert naar Ierland. In zijn zelfgebouwde danszaaltje laat hij gelijkgezinden kennis maken met de charleston, de lindy hop en de foxtrot, begeleid door grammofoonplaten. Wanneer ze Ierse volksmuziek spelen, zien we de oude Ierse sean-nós: een grappige dansvorm met individuele improvisatie. Het is echter meer dan een danszaal. Het is een cultuurcentrum met ruimte voor lessen in tekenen en de Ierse taal, voor poëzie, boksen en politieke toespraken.

In de ogen van Father Sheridan is het een oord des verderfs. Hij vreest dat het communisme zal oprukken en geeft Jimmy zowat de schuld van Stalins genocide. Toch respecteert hij Jimmy. Tegen het einde dringt het tot hem door dat Jimmy deels gelijk heeft en luistert hij naar blueszangeres Bessie Smith.

Het oude katholieke Ierland lijkt wel wat op het oude katholieke Vlaanderen. De Kerk had macht en moreel gezag. De jeugd moest gehoorzaam zijn. Kindermishandeling werd getolereerd. Wie niet horen wil, moet voelen, moet Commander O'Keefe gedacht hebben toen hij z'n dochter Marie met de zweep te lijf ging.

De Ierse acteurs zijn niet zo bekend, maar doen het formidabel. Afgezien van de charismatische hoofdrol van Barry Ward is vooral Jim Norton indrukwekkend als de gezag uitstralende priester die dan toch met innerlijke twijfels worstelt. Jimmy's moeder Alice wordt gespeeld door Aileen Henry, een amateuractrice die heel haar leven in Ierland gewoond heeft en op haar personage lijkt. Ze had nog nooit van Ken Loach gehoord.

Sociale en politieke conflicten, Ierse vrijheidsstrijd op kop, zijn de geliefkoosde thema's van Ken Loach. Traditioneel is ook dat er weinig of geen bekende filmacteurs in zijn films voorkeuren.

Deze "Jimmy's Hall" vertoont al deze kenmerken en traditioneel is ook dat verhaal zich afspeelt onder de lagere klassen van de bevolking.

Het is een minder gekende periode en een minder gekend conflict, deze keer vooral van godsdienstig aard, dat uit de doeken wordt gedaan. Heel wat kritiek op de Kerk.

Heel bijzonder boeiend is het niet en zo goed is de karaktertekening van het hoofdpersonage ook niet, maar Loach trekt toch de aandacht door zijn zeer realistische en herkenbare manier van filmen.

Wederom een typische, maar uitermate charmante Ken Loach movie. Ditmaal met een historische tintje ten tijde van het erg conservatieve Ierse jaren twintig en dertig waarbij op het platteland de Katholieke Kerk de plak zwaait. Vrije meningsuiting, kennis en cultuur, laat staan nadenken, wordt beknot om de bevolking onder de knoet te houden. Wie een beetje progressief is, wordt meteen verketterd tot communist, een heus scheldwoord vanaf die tijd. De macht van de Katholieke Kerk was nog lang niet ten einde. Dat ondervond men ook nog tot ver in de jaren 60/70 als je films bekijkt als The Magdalene Sisters (2002) .

De film gaat over een Jimmy Gralton die de bevolking van een klein Iers dorpje bij elkaar brengt en het verenigingsleven aanwakkert door onder andere danslessen te organiseren. Geen politiek pamflet, maar de de Kerk en de plaatselijke notabelen kunnen het amper smaken. Getuige hiervan de afranseling van de dochter met zweepslagen onder het mom dat het er desnoods uitgeklopt wordt. Via de film krijg je een mooie kijk op het cultuurhuis, zoals het was 10 jaar eerder en hoe het opnieuw werd opgebouwd toen Jimmy terug kwam uit de VS. Ook de polarisatie tussen de gevestigde vastgeroeste orde en verlichte idealen van Jimmy komen mooi naar voor. Geen topper van Loach, maar wel meer dan degelijk. Zo krijgt het levensverhaal van Jimmy Gralton in de VS te weinig aandacht. Het was niet zomaar een ballingschap, want de Grote Depressie heeft hij aan den lijve ondervonden.

Onbekende acteurs trekken de kar en doen dat vrij goed. Naturel en sereen. Leuk om eens gezien te hebben. Een degelijke 3,5*!

Na tien jaar ballingschap wegens zijn Communistische denkbeelden keert Jimmy [Barry Ward] in 1932 terug naar zijn geboortestrek Leitrim in Ierland waar hij hartelijk wordt ontvangen en intrekt bij zijn moeder [Aileen Henry]. Onder zijn leiding renoveert de plaatselijke gemeenschap een leegstaand pand waar de bewoners samen kunnen komen om te leren, te praten, te feesten en vooral de dagelijkse sleur even te vergeten. Maar de plaatselijke landheren zijn daar niet blij mee en zij krijgen steun van Father Sheridan [Jim Norton] die geen enkel middel schuwt om het “heidense gedrag” en de “Communistische invloeden” van Jimmy in te perken. Loach houdt zijn reputatie als het Britse antwoord Frank Capra levend met deze combinatie van scherpe maatschappijkritiek en geloof in het diepgewortelde fatsoen van de arbeidersklasse met een voortreffelijke cast en een authentiek verbeelding van landelijk Ierland in de jaren 30 van de vorige eeuw.