Send Me No Flowers (1964)

nog eens gezien, viel me nu meer mee dan bij der eerste maal, waarschijnlijk omdat ik de situaties nu beter kon inschatten, dit is een film om meer dan een keer te zien

Voor mij persoonlijk de leukste van de 3, met daarmee Pillow Talk op 2 en Lover Come Back op 3.

Geen idee waarom ik meer dan 6 jaar geleden deze film een ster lager gaf dan Lover Come Back, maar waarschijnlijk heb ik deze 2 titels per ongeluk door elkaar gehaald.

Tony Randall is een perfecte tegenspeler voor Hudson & Day en dat komt in dit derde deel het beste naar voren!

Dit soort filmpjes vind ik heerlijk en wil er nog wel meer zien met deze gezellige 50s/60s sfeer!

4,0*

Goeie film waarin een man vanwege een misverstand denkt dat hij nog maar een paar weken te leven heeft. De plannen die het hoofdpersonage vervolgens maakt, leveren een aantal leuke, maar tegelijkertijd ook wrange situaties op. Derde film met Doris Day, Rock Hudson en Tony Randall samen is misschien weer meer van hetzelfde, maar wel weer vermakelijk van begin tot eind.

Er is geen actrice die zo sterk terug is gekomen als Doris Day. Aanvankelijk wilden een paar van die films niet meer goed en raakte de belangstelling voor Doris ook op achtergrond. Maar ik heb de laatste tijd weer veel films van haar gezien en me vaak prima vermaakt tijdens deze maatschappelijk gezien niet zo'n geweldige tijd en ook heel veel bewondering voor haar gekregen. Dat ze als zangeres bij mij op de eerste plaats komt zal wel altijd zo blijven maar als actrice is ze ook leuk.

De film begint met één van haar leukste latere liedjes. Vorige keer beviel de film me wel weer goed en nu eigenlijk nog weer beter. Doris is hier zichtbaar ouder dan in die andere twee films en komt inderdaad wel wat tuttig over. Maar het stoorde me verder niet.

Een simpel verhaal, over een wat ouder echtpaar. Zij opgewekt en huisvrouw en hij serieus, een hypochonder en aan pillenverslaafde man die bij een elektronisch bedrijf werkt. Bij bezoek aan huisarts vangt hij bericht op dat hij nog maar een paar weken te leven heeft. Daarom treft hij buiten zijn vrouw om met (Randell) zijn buurman, vriend en advocaat alvast maatregelen zodat alles geregeld is als hij er niet meer is. Totdat ze hem betrapt met een andere vrouw. Dan moet hij haar het verhaal ook vertellen maar dit gaat niet zo gemakkelijk.

Ik ben helaas uitgekeken op Hudson en dat blijft wel zo maar hij doet het in deze film goed, ook Randall door Hudson aan de drank brengt het goed. En Doris is leuk, typisch de lieve vrouw spelend, maar o wee als ze merkt dat ze bedrogen wordt. Dit is wel een aspect dat in veel van haar films terugkomt. Maar om te zeggen al haar films lijken op elkaar dat toch niet. Zelfs deze film is al anders dan de eerste twee Hudson-Day komedies.

Eigenlijk deels tragisch verhaal dat geheel naar komedie wordt omgezet. Hier net als de andere 2 films ook wat toevalligheden (om het eenvoudige verhaal draaiend te houden), toevallig bericht gehoord, toevallig gaat de dokter een weekendje vissen, toevallig ontmoet ze bij golf haar oude studievriend, toevallig betrapt ze hem in de garderobe... maar wel minder dan de eerste film die vol zit met toevalligheden.

Na een goed begingedeelte kabbelt de film in vrij traag tempo verder. Er volgen wat scènes die nu ook weer goed zijn bevallen, de begrafenisondernemer, de rokkenjager, de oude studievriend maar kunnen de volgende keer misschien ook wel weer wat tegenstaan. Vanaf de garderobe blijft het leuk, tot het laatste gedeelte met boze Doris wat iets te lang duurt met vrij veel gedraai maar komt nog redelijk overeen met hedendaagse romcoms, waarin het tempo wordt opgevoerd en de één de ander achterna gaat en probeert die weer voor zich te winnen.

Een hoop gelachen bij deze film. Erg hilarisch blijven Hudson aan de pillen, Doris zichzelf buitengesloten, Rock die opeens zich beter voelt en ervan langs krijgt, Randall aan het zuipen en met zijn grafrede. Toch stukken beter dan de eerste film al bieden ze alle drie wel prima vermaak om na een paar jaartjes weer te bekijken.

.

Net als in Pillow Talk zijn het ook hier, de laatste film in de trilogie van het trio Day/Hudson/Randall, de ondersteunende rollen die het feest compleet maken: de klagende dokter en de vrolijke grafdelver. De drie hoofdrolspelers zijn lekker op dreef, de doorlopende drankzucht van Randalls Arnold Nash is buitengewoon grappig en het verhaal zit gewoon goed in elkaar. Na het toch weer tegenvallende Lover Come Back is dit een mooie herinnering dat het drietal in staat bleef een meer dan geslaagde komedie te maken. Echt een film die ik steeds weer wil zien.