A Million Ways to Die in the West (2014)

Typisch

Was te verwachten dit. Het ging net iets te goed met Macfarlane waardoor hij wat uit de bocht vliegt. Hij doet zichzelf in de hoofdrol, wat grote namen erbij en hij kreeg waarschijnlijk nog meer vrijheid.

Het resultaat is dan ook vooral niet geslaagd. Macfarlane is een beetje wat mensen van de radio meestal ook moeten doen. Liever alleen als de stem en niet in beeld. Hij gooit nu net als Family Guy veel grapjes op je af en het zijn vooral veel losse flodders. Het jammere is ook dat hij er dan toch voor kiest om er een verhaal lijntje in te stoppen en ook nog zo een cliche rijke. Had veel beter voor een gehele sketch show kunnen gaan dan. De film is niet hopeloos want er lopen genoeg sympathieke mensen in rond. En hier en daar wel een geinige grap. Maar het is nergens een volwaardige film. Bij Ted werkte dat beter. Waar ik juist dacht dat hij daar meer zou grijpen naar de sketch structuur van Family Guy omdat dat succesvol is. Deed hij dat verrassend daar juist niet, helaas hier wel.

2.5 sterren.

matige komedie ondanks de lage verwachtingen die ik al had. de locaties zijn top, de beelden zijn schitterend en het westernsfeertje zit er duidelijk in. maar het verhaal boeit niet echt en zeker in het eerste deel lijken het meer sketches aan elkaar geplakt dan éen vloeiend verhaal. de film heeft zeker en vast zijn momenten en al word er vaak teruggegaan naar pis en poep-grappen, ze zijn vaak wel zeer hilarische varianten op wat we daarover allemaal al gezien hebben. Seth is hier wel niet echt op dreef en zijn ben stiller-typetje is lang niet zo sterk als dat stiller het zelf zou doen, soms is hij zelfs op het irritante af. Theron is dan weer een genot om naar te zien en op zich vond ik de chemie tussen die 2 nog niet heel slecht. over seyfried, harris en leeson kunnen we kort zijn, hoewel zij op alle posters stonden hebben zij eigenlijk maar zeer kleine rollen die hun weinig vrijheid geeft. wel leuk waren verschillende cameo's van o.a. Foxx, Reynolds en nog enkele anderen.

een matige komedie waar ik meer van verwacht aangezien dit het team van ted is die het gemaakt heeft. het verhaal is rommelig en niet in balans maar toch heeft de film zeker en vast zijn momentjes en verveelt het niet echt dus een 2,5

Enorm veel grappen komen er op je af, soms niet leuk maar meestal toch wel geestig. Dat de film uiteindelijk toch wat teleurstelt is met name vanwege de matige hoofdrol van MacFarlane zelf. Met zijn gladde uiterlijk past hij totaal niet in die rol, daarnaast lukt het hem niet om de film te dragen. Theron compenseert wel wat, maar kan het niet redden. De onzinnige bijrol van Neeson haalt weinig uit. Desondanks wel best grappig.

Een leuke komedie van Seth MacFarlane, maar wel meer van het type je moet er van houden. Dan is de film zeker goed te doen. Het verhaal is matig, maar de humor die vaak flauw is (soms bijna tenenkrommend) was ook vaak best leuk. Buiten dat was de film voorbij voordat ik er erg in had. Leuk, maar net niet dat beetje extra.

De sfeer was trouwens prima. De beelden waren ook erg goed. Er werd eerlijk gezegd ook goed geacteerd. Elk verhaal is als je alles analyseert veelal flinterdun, maar het gaat om de vertelling. Daar lag het ook niet aan. Maar... alles was uit balans op een of andere manier. Jammer! Net te veel flauwe en rauwe en herhaalde gein; het lag er te veel bovenop. Als dat anders was geregisseerd en gedoseerd dan wordt het al een veel betere film. Het verhaal zelf kon meer diepte krijgen door meer nadruk op de spanning te leggen. Had zeker gekund!

Nou ja.... zeker niet slecht... en zeker eens zien luidt mijn advies; een 2.5*

Had een dikke komedie verwacht, maar wat stelt Macfarlane hier teleur zeg.

Het gedoe met Theron is vooral tenenkrommend. Als ik een liefdesfilm had willen zien had ik die wel opgezet. Hoeveel tijd werd er in de romance gestoken! Waardeloos... Ook totaal niet grappig.

Wat overblijft zijn een paar keer een dikke glimlach op mn gezicht, maar een heel, heel magertjes geheel.

De film is vaak niet grappig, maar wel onderhoudend. Camera werk is goed. Fotografie ook. Mooie plaatjes van de omgeving. De poep en scheet grappen zijn nog het leukst. Charlize Theron is altijd leuk om naar te kijken.

Matige film waarin een schapenherder een duel verliest en daarmee ook zijn vriendin. Een soort van parodie op de western (en tijdens deze momenten is de film ook op zijn best, maar dit is vooral op het begin). De lompe humor is ook nog wel leuk. Het verhaal is behoorlijk saai en de film had met gemak een stuk korter gekund.

Deze eens meegebracht en de film had zo z'n momenten. Af en toe wel grappig, maar soms ook wel onderbroekenhumor, een beetje wisselend dus.

Der film zag er wel goed uit en de cast deed het ook niet slecht.

Tja, het is zeker geen meesterwerk geworden, maar 'k heb me er eigenlijk toch wel mee vermaakt. Prima kijkvoer om eens mee te pikken als deze via tv passeert, maar toch niet veel meer.

Tja, A Million Ways to Die in the West is zo'n komedie die je ligt of niet. De humor van Seth McFarlane is uiteraard zeer expliciet en specifiek, met Family Guy als ultieme voorbeeld. Daar moet je van houden. Ik ben een Family Guy liefhebber dus qua humor zou 't goed moeten zitten. Toch vond ik A Million Ways to Die in the West tegenvallen. De grappen zijn te herkenbaar, te makkelijk, te simpel. Natuurlijk zitten er geslaagde onderdelen in maar het is te weinig om de film naar een voldoende te brengen helaas.

2,5*

5/10 (IMDB)

Na het succes van Ted (2012) waren de verwachtingen groot. Helaas werd deze nieuwe film van Seth MacFarlane lang niet overal positief ontvangen.

De cast bestaat o.a. uit Seth MacFarlane, Charlize Theron en Liam Neeson. Vooral Neeson vond ik geschikt als de ultieme schurk. Helaas is zijn rol echter niet zo groot. Hij stemde toe om de rol van Clinch Leatherwood te vertolken, indien hij gebruik mocht maken van een Iers accent. Amanda Seyfried en Liam Neeson waren beiden al eerder te zien in Chloe (2009) en Ted 2 (2015). Verder werkte Neeson al eerder samen met Ewan McGregor in Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999). Charlize Theron droeg in deze film een pruik, omdat haar hoofd al grotendeels kaal was voor Mad Max: Fury Road (2015).

Deze western-parodie moet vooral niet te serieus worden opgevat. De film zit grotendeels vol banale grappen, en bevat een aantal leuke verwijzingen. Grote verwijzingen zijn er o.a. naar de film Ted (2012). Het zijn vaak opvallende verwijzingen (Clinch Leatherwood/Clint Eastwood), maar soms ook verwijzingen die men over het hoofd ziet. Zo hoor je Seth MacFarlane tijdens zijn Indianentaal de naam van actrice Mila Kunis noemen. Tijdens het duel met Leatherwood, jodelt Albert een Islamitisch lied. De melodie is duidelijk afkomstig van Tarzan Boy van Baltimora uit de jaren '80. Diverse gastrollen maken het plaatje nog aantrekkelijker. Zo verschijnt Christopher Lloyd in beeld met een replica DeLorean uit Back to the Future Part III (1990), en krijgen we cameo's van Ryan Reynolds, Kaley Cuoco en Jamie Foxx te zien. De aanwezigheid van Foxx bleek achteraf een bepaalde reden te hebben. Zo werd er tijdens de scène bij de schiettent gebruik gemaakt van schietschijven in de vorm van zwarte slaven. Hier werd door een grote groep jankerds met afschuw op gereageerd.

Ondanks de negatieve recensies blijft er genoeg over om van te genieten. Toch is dit geen geweldige film. Deels omdat de stijl van de humor vaak veranderd. Verder duurt hij te lang, en had hij op sommige punten mogen worden ingekort. De film werd in 2015 4 keer genomineerd voor een Razzie Award. Toch kreeg hij ook positieve recensies, en werd hij in 2014 genomineerd voor een Golden Trailer. Like it, or leave it!

Een magere 3,0 *

Mwa.

Filmpje dat wat mij betreft niet al te veel in zijn mars heeft, opgezet vanwege de titel en de regie van MacFarlane, van wie ik regelmatig weleens Family Guy opzet. American Dad / The Cleveland Show halen dat niveau niet meer, maargoed, de film.

Hoe leuk MacFarlane kan zijn met zijn stemmetjes, in persoon is hij een stuk minder leuk en weet een stuk minder grappig zijn. Hij doet zijn best het allemaal met genoeg gevoel over te brengen, maar de grappen zijn gewoon niet leuk gebracht en simpelweg niet grappig.

Ook Theron viel me tegen, sowieso niet helemaal de rol waar ze zin in leek te hebben. Zelden heb ik iemand zo geforceerd op iemand zijn grappen zien lachen. Neeson was een stuk leuker als schurk, dat verhaal rondom zijn Ierse accent was ook wel leuk. Maar erg grappig is hij dan ook weer niet.

Enige acteur waar ik wel om kon lachen is eigenlijk Patrick Harris, hij weet de grappen echt leuk over te brengen. Dat zie ik de andere acteurs niet zo snel doen. De locaties zijn mooi en soms ook erg knap in beeld gebracht. MacFarlane heeft soms echt verrassend mooi cameragebruik.

Ook altijd wel lachen om die heel abrupte manieren waarop bepaalde karakters sterven, de slapstick daarvan is goed gelukt, alleen de overdreven reacties van MacFarlane daarop stompen de humor daar direct weer een beetje vanaf.

Leuk dat MacFarlane wel grappige cameo's heeft gebruikt. Reynolds, McGregor, Lloyd en Foxx doen allemaal eventjes mee. Sommige zelfs als een bekende rol, (Doc Brown & Django). Altijd wel leuk om dat te zien. Maar verder.

Heb wel kunnen lachen, alleen niet om MacFarlane, en dat valt me eigenlijk wel een beetje tegen, want normaal vind ik zijn shows en stemmetjes erg lollig. De titel is ook een beetje gekozen om kijkers te trekken, want de carnage hier gaat niet boven de 50. Maar ja. Uiteindelijk wel mee vermaakt, het is geen heel vervelende zit geworden.

Bonuspunten voor de schietoefeningen van MacFarlane & Theron, daar heb ik echt om kunnen lachen. Ergens toch een beetje jammer dat MacFarlane net iets te veel steunt op de typische Amerikaanse seksgrappen.

Seth MacFarlane is alvast een betere regisseur dan een acteur. Type Adam Sandler of Jason Segel. De film heeft de nodige potentie met humor die doet denken aan Naked Gun of Deadpool, maar daar is het dan weer te braaf voor. Voor elke grap die goed is, krijg je ook puberhumor te zien met (zelfs letterlijk) de nodige pis en kak humor. Rond de tijd van het filmen was men ook bezig aan Mad Max: Fury Road met Charlize Theron. Het verschil kon niet groter zijn...

Het is een film geworden met een gemengd gevoel. Ik heb gelachen maar me evengoed geërgerd aan bepaalde grappen. Charlize Theron is niet slecht, maar Seth MacFarlane trekt de scènes dan weer naar beneden. Al bij al valt het nog mee en kon het een pak erger...

Een halve punt erbij voor de scène waarin Seth MacFarlane in mystieke indianentaal 'Mila Kunis' zegt als hij met een groep krijgers in een cirkel zit. Ze bieden hem peyote aan als een vredesoffer. Het personage van MacFarlane slaat de venijnige goedje iets te scheutig achterover en komt in een drugstrip waar jeugdherinneringen overlopen in surrealistische manifestaties van z'n onderbewustzijn. Van schapen in een musicalnummer, die de mannelijkheid bezingen van 't hebben van een grote snor. Tot de deurklink van een poort die verandert in een bijtgrage ratelslang en schapen die opeens de langwerpige spinnenpoten krijgen uit 't iconische Dali-schilderij. Even wordt 'A Million Ways to Die in the West' (2014) onvoorspelbaarder dan de bruine bonen-grappen die we sinds 'Blazing Saddles' (1974) nu wel kennen. Had MacFarlane 't maar vaker over die boeg gegooid in plaats van de zoveelste underdogfiguur die een revolverheld wordt.

Lach of ik schiet... De individuele grappen werken hier vaak goed, het dansje met de snorren is hilarisch, en Giovanni Ribisi en Sarah Silverman vormen een mooi misschien-niet-helemaal-bij-elkaar-passend koppel, maar waar de film tekortschiet is in de gekunsteldheid van de plot. Volgens James Berardinelli "the funniest movies are usually the ones in which the jokes flow easily and there's a sense of spontaneity about their delivery. In A million ways to die in the west, too many gags are labored, repetitive, or predictable." En daar kan ik het wel mee eens zijn. In een goed script is de plot sterk en zijn de personages redelijk levensecht, zodat de gebeurtenissen vanzelf grappig zijn en de reacties van de figuren vanzelfsprekend en toch grappig. (Voorbeeld uit A fish called Wanda : Otto die zich afvraagt waarom Archie's dochter Portia vernoemd is naar een automerk – dat is grappig èn dat past helemaal bij Otto.) Bij A million ways to die in the West krijg ik daarentegen te vaak het idee dat de scène om de grap heen is geschreven, en hoewel ik af en toe hardop zat te lachen volgden er daarna toch ook vaak stukken waarbij ik alleen maar zat te wáchten in plaats van met plezier naar het vervolg te kijken, en MacFarlane is dan ook nog eens bepaald niet een acteur die je ogen aan het doek gelijmd houdt. Gemengde gevoelens dus.

Dit had een leuke westernklucht kunnen zijn, ware het niet dat de kinderachtige poep- en piesgrappen fataal zijn voor het niveau van de film. De gevatte Sarah Silverman steelt de show.