Harry and Tonto (1974)

Ha, dit lijkt me een leuke film.

Kijken, Kappeuter! Deze vergeten film leverde Art Carney indertijd een Oscar op ten koste van nota bene Nicholson, Pacino EN Hoffman!

Eeuwigheid geleden dat ik 'm zelf gezien heb, maar in mijn herinnering is 't zo'n film waar je geen hekel aan kunt hebben al zou je willen.

Erg aardige film. Wie van katten houdt heeft nog een streepje vóor, Kapp !

Art Carney is in onze streken niet erg bekend, maar Amerikanen kennen hem van The Honeymooners (populaire tv-serie).

Klinkt een beetje Straight Storyachtig.

Maar dan zonder grasmaaier

Art Carney is idd vrij onbekend maar heeft heel veel tv en comedy werk gedaan (vooral jaren 70 en begin jaren 80). Won ook nogal wat Emmy's en voor deze film naast de Oscar ook nog eens de Golden Globe.

Op een of andere blauwe zondag (kan ook een andere dag geweest zijn) speelden ze deze ergens in de namiddag, nu ben ik geen liefhebber om films zo vroeg te zien op de dag maar deze begon en ongemerkt bleef ik maar volgen want wat is dit toch een hartverwarmende, charmante film over een oude man (Harry) en zijn kat (Tonto).

Of een film over menszijn en alle positieve en negatieve eigenschappen die daarbij komen kijken.

Absoluut aan te raden...

Zoals jellorum al zegt, hartverwarmende, charmante film.

gekeken naar aanleiding van overlijden regisseur, waarvan ik nog nooit iets had gezien, en hierna ook nooit meer iets hoop te zien. want ik vond´t afschuwelijk. goedkoop hollywoodsentiment met tenenkrommende ´levensbeschouwelijke´ dialogen en overacting van alle acteurs overacting in het kwadraat (de hoofdpersoon heeft nota bene een oscar gewonnen!, kijk even naar zijn huilen in het mortuarium, aargh) de hele film bestaat uit een opeenvolging van oninteressante gesprekken met oninteressante personages. na 50 minuten uitgezet, had ik eerder moeten doen.

Gisteren herzien en nog steeds was ik onder de indruk van deze mooie gevoelige film , wel jammer is het dat ze deze poster gebruiken , foei wat is die lelijk.

Sentimenteel filmpje, met veel vervelende one-liners om de meute in te palmen.

En wat een complete aanfluiting destijds dat Pacino de oscar niet kreeg voor een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis.

Academy Award Best Actor Nominees (1974):

Art Carney (Harry and Tonto)

Albert Finney (Murder on the Orient Express)

Dustin Hoffman (Lenny)

Jack Nicholson (Chinatown)

Al Pacino (The Godfather Part II)

And the Winner is.... Art Carney!!!! Inderdaad nogal een outsider, ik heb nog geen handvol films met m gezien. Dit is een film voor mensen die houden van die typische Jaren 70 sfeer en die houden van die rustige road movies, zoals Nebraska - nog niet eens zozeer kattenliefhebbers. Want er wordt met Tonto gesleept, maar zo groot is zijn rol niet.

Paul Mazursky is zelf nog even te zien als mannelijke prostituee op Santa Monica Boulevard, en onderweg ontmoet Carney een hele trits bekende acteurs, waaronder Larry 'JR' Hagman als zijn zoon, Ellen Burstyn als zijn dochter. Burstyn won in het zelfde jaar ook de Oscar voor haar rol in Scorsese's Alice.... En nog een heleboel andere. De film snijdt niet altijd even diep, prikt soms een beetje en is de gehele speelduur aangenaam, met mooie rustige minimale muziek van Bill Conti.

kappeuter, je zult hier zeker van genieten. De dvd komt een keer jouw kant op! Ik had de dvd gekocht in het kader van mijn 2016-voornemen rond Oscar-winnaars. Ik heb de afgelopen maand Tender Mercies (1983) (Robert Duvall), The Goodbye Girl (1977) (Richard Dreyfuss) en dus deze Harry and Tonto gezien. Charly (1968) (Cliff Robertson) en Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931) (Fredric March) liggen nog klaar.

Unieke film rond een geweldig personage en niet te vergeten zijn kat.

Harry is een bijzondere man. Hij komt in eerste instantie nogal rigide over, maar gaandeweg blijkt hij juist over veel flexibiliteit te beschikken en hervindt hij zijn levenslust.

Zijn wonderlijke roadtrip leidt hem langs vele mogelijk nog excentriekere personages en mooie locaties. De gesprekken zijn grappig en Harry is telkens erg gevat.

De ontmoeting met zijn zoon is ontroerend. Een playboy die behoorlijk gevallen is.

De film geeft een prachtig tijdsbeeld weer. Ik heb er enorm van genoten. Een film vol humor en soms zelfs treffende filosofische beschouwingen.

Mochizuki Rokuro Bedankt!

In mijn geval, kappeuter bedankt! Ook ik heb genoten van deze prent. Harry is een man die zegt wat-ie denkt, recht doorzee is, maar ook erg lief en vol van het leven. Omdat Harry uit huis wordt gezet, gaat ie niet direct naar een nieuw stekkie opzoek, nee.. hij veegt het hele land door. Per vliegtuig, bus.. dat werkt niet, want ook Tonto heeft een stem. Dan maar een auto kopen en vanuit het sneeuwige Chicago in Arizona belanden, Vegas, Los Angeles, noem het maar op. De scene met Harry en en 16-jarige meisje is al ''bijzonder'' te noemen in het motelletje, maar even later levert-ie het echte werk door z'n laatste 100 Dollar te spenderen aan een hoer. Heerlijke humor, gecombineerd met gevoelig drama. Prachtige locaties en Harry is een personage om niet te vergeten. Ik heb 't niet zo op katten, maar Tonto hoort er ook bij.

Ja, een soort Straight Story, maar dan toch een stuk minder interessant. Het kon me niet helemaal meekrijgen. Een oude man die stilaan aan het einde van zijn leven raakt, wordt zijn New Yorkse flat uitgezet samen met zijn kat Tonto, en trekt door Amerika voor een bezoekje aan zijn drie kinderen. Onderweg ontmoet hij diverse personages. Soms gaan de monologen en dialogen werkelijk nergens over en dat ergert soms wel eens.

Art Carney weet wel een fris en spontaan personage neer te zetten, met levenswijsheid en vol relativering over het bestaan. Hij aanvaardt iedereen zoals die is en staat altijd klaar om iemand te helpen. Zijn kinderen lijken hem meer nodig te hebben dan omgekeerd, vooral die zoon in Californië, gespeeld door een jonge Larry Hagman die ik niet eens had herkend. Ach, daar is Chief Dan George weer, de oude Indiaan die altijd voor de klucht wordt ingezet (zie ook The Outlaw Josey Wales). Het is geen slechte film maar met films van Mazursky heb ik het altijd moeilijk gehad...

Sinds de dood van zijn vrouw leeft Harry met zijn rosse kater Tonto in een flatgebouw in Manhattan dat omgebouwd wordt tot parkeergarage. Harry weigert echter tot het allerlaatste moment zijn woning te verlaten en moet door politie worden uitgezet. Dat betekent echter wel dat hij dakloos is en er rest hem weinig anders dan - met frisse tegenzin - zijn intrek te nemen bij zijn zoon en schoondochter. Maar Harry voelt zich niet welkom en besluit op eigen houtje naar Boston te reizen. Maar die reis gaat bepaald niet over rozen...

Dit is een roadmovie met kleurrijke, maar ook hartverwarmende karakters. Dat maakt de film onvermijdelijk wat episodisch, maar Art Carneys prachtige, Oscarwinnende vertolking als Harry houdt je geboeid van het begin tot het verrassende, ontroerende einde.

Goeie film over een oude man die zijn huis wordt uitgezet en besluit het land door te reizen. Een roadmovie die de tijdsgeest prima weet te vangen. Het hoofdpersonage begint gaandeweg op je in te groeien. Het kabbelt allemaal lekker rustig voort, ook al is het wel wat fragmentarisch. Ook genoeg scenes met goeie en soms vermakelijke dialogen.

Dit is een film zoals wij graag een keer zien tussen alle actie, horror en oorlogsgeweld in.

Ze mogen meer gemaakt worden.

Gewoon een oudere man die zijn eigen willetje volgt met de kat aan de riem, de wereld intrekt met eerst een vast doel maar door de omstandigheden al snel her en der verzeilt raakt.

Het verhaal kabbelt rustig langs de kijker heen en voor je het weet is het al weer voorbij.

Een unanieme 8.