Dos Disparos (2014)

Vanaf 5 februari 2015 in de bioscoop (Just Film)

Mede geproduceerd door de Nederlandse producent Waterland Film.

Soort van Hal Hartley (of Aki Kaurismäki) in Argentinië. Heel eigenzinnig en absurdistisch. Vooral de manier waarop men communiceert. Er lijkt totaal geen affectie / interesse in elkaar te zijn. Men praat en leeft langs elkaar heen. De film heeft ook niet echt een hoofdrol. Het wisselt per situatie en we volgen dan voor een korte tijd iemand anders. Uiteindelijk vond ik het te vrijblijvend.

Daar ben ik het wel mee eens. Vrijblijvend, maar naar het einde toe vind ik het wel steeds komischer worden, tot op het hilarische af zelfs. Het warrige en onzinnige plotverloop werkt dan wel. Het absurdisme werkt echter niet altijd en de teksten die de personages opdreunen zijn soms ook te opzichtig om er echt om te kunnen lachen. De directe dialoogvoering werkt dan wel beter, waarbij ik vooral moet denken aan Kaurismäki, maar ook de Griekse new wave is misschien een aardige vergelijking. Al is dit wel allemaal een graadje minder. Met de camera wordt weinig bijzonders gedaan en het wilt volgens mij ook niet meer zeggen dan wat het toont (in tegenstelling tot de Grieken) en het heeft ook niet de setpieces en aankleding van Kaurismäki, en ook niet de sociaal betrokken en romantisch optimistische ondertoon (maar met name dit laatste is verder geen kritiek hierop, de vergelijking loopt alleen mank als je 'm verder trekt dan de absurdistische dialoogvoering). Dos disparos is verder ook een stuk minder gefocust en eigenlijk heeft de film gewoon geen plot, waardoor je het inderdaad wel eigenzinnig zou kunnen noemen. Zo te zien heeft de regisseur in het verleden al meer van dit soort filmpjes gemaakt.

nog niets van deze man gezien, maar ook van Aki Kaurismäki nog veel te weinig (en dat wou ik vorig jaar al inhalen), dus vooralsnog focus ik daar maar even op...

Inderdaad in veel opzichten een ontregelende film, vooral in de personage-uitwerking en het plotverloop, of de afwezigheid daarvan. Maar ook 17e-eeuwse polyfone fluitmuziek van Palestrina en Orlando Gibbons kom je niet dagelijks tegen in film. Zoals McSavah al aangeeft levert dat vooral in de tweede helft soms behoorlijk grappige situaties op. Helaas ontbreekt het Dos Disparos aan een sympathieke uitstraling, en dat is toch wel belangrijk bij dit soort werk.

Deze eens geprobeerd, maar werd er niet direct warm of koud van. Niet echt een groots verhaal, het kabbelde een beetje voort. De cast deed het niet slecht en verder zag het er wel goed uit.

Tja heb hem uitgekeken, maar ben er niet echt van weggeblazen.

Deze film bekeken op: www.sooner.be. Het was inderdaad niet zo'n mooie film. Geen 'verhaal', op een gegeven moment waren er lik 2 verschillende soorten. Ja, niet mooi, niet uitbekeken.