Hross í Oss (2013)

Prachtige originele IJslandse Komedie / Drama met allemaal verschillende zeer korte verhaaltjes die min of meer samenhangen i.v.m. het selecte aparte gezelschap (soort van dorpje) en waarbij paarden centraal staan.

De verhaaltjes (beginnen allemaal gezien vanuit de ogen van de paarden en een enkele keer ook vanuit een mens) stellen opzicht niet zo veel voor, voor maar de uitvoering ervan was schitterend. Zo bevatten alle verhaaltjes een komische ondertoon en gebeurt er in vrijwel ieder verhaaltje iets bizars (zoals de poster dat al min of meer aangeeft) of absurds wat grote gevolgen heeft voor de mens of paard in dat betreffende verhaal. Visueel mocht de film er ook wezen en inderdaad de kille IJslandse landschapsbeelden zagen er prachtig uit en hetzelfde geldt voor de paarden. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal zeer leuk en die Sigríður María Egilsdóttir (probeer die naam maar eens in één keer goed uit te spreken ) in de rol van Jóhanna vond ik een fraaie verschijning. Omdat de film maar iets van 70 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

Al met al zeker een aanrader voor iemand die openstaat voor iets anders dan de gemiddelde huis keuken en tuin Hollywood films.

Na War Horse, Black Beauty en The Horse Whisperer eindelijk een film over paarden die me aanspreekt!

Ondanks de troosteloosheid van de setting, een vallei waar het enige vertier bestaat uit drank en elkaar bespieden, weet de film het erg luchtig te houden. Het plot is nogal episodisch, hoewel de verhalen enigszins verband met elkaar hebben. In ieder geval zijn de verhalen erg vermakelijk, ook al gaat het niet al te diep. Maar dat is eigenlijk best fijn.

De twee leukste scènes zijn seksscènes en ontlenen met name hun kracht aan hoe er geregistreerd wordt en vooral aan de montage. De eerste, waar de prachtige poster al naar verwijst, proef je de gewoon de lust van de dieren. De tweede eindigt doordat er vlekkeloos overgeschakeld wordt naar een paardenopdrijfscène en hoe vlekkeloos die overgang gaat is gewoon hilarisch.

Visueel goed tot soms erg mooi. De landschappen ogen soms wel een beetje dor en er is niet altijd met het mooiste weer gefilmd, maar geregeld is de omgeving werkelijk schitterend en ook erg fraai in beeld gebracht. Met name tijdens de boot-episode zijn de beelden overweldigend.

Ook wat nieuws geleerd over paarden. Ik was bekend met het feit dat paarden drie gangen hebben: stap, draf en gallop, maar hier zag ik diverse paarden wel erg apart lopen. Ik wist dus niet dat IJslandse paarden extra gangen hebben, zoals de tölt, wat inderdaad de desbetreffende gang blijkt te zijn. Best leuk om dit te leren.

Ondanks een paar grappige momenten vooral een film die voor een glimlach zorgt in plaats van een schaterlach. Dat is niet erg, want het kijkt erg prettig weg en het onderwerp is naar mijn smaak vrij origineel. Ik deel dan ook graag 4* uit.

Mooi!

Vanaf het begin werd ik gefascineerd door het betoverende IJslandse landschap, waar die paarden en die bewoners uitstekend in pasten. De tijd vloog daarom ook voorbij bij het zien van dit filmpje uit IJsland dat voor mij best langer dan 81 minuten had mogen duren. De verhaaltjes waren trouwens best aardig, hoewel ik ze nu niet bepaald altijd komisch wilde noemen. Nou ja, die scène met die 'fucking horses' werkte natuurlijk wel op de lachspieren. Grappig ook die scène met die IJslander die met het paard naar dat Russische schip zwom voor alcoholische drank. Waarschijnlijk zal hij niet verstaan hebben dat de inhoud van die vaten voor 96% bestond uit alcohol, want hij zoop zich kort daarna letterlijk dood. En zoals Black Math al berichtte, die beelden op de achtergrond bij die boot-episode zijn werkelijk magistraal.
Behalve een filmpje dat over mannen, vrouwen en paarden gaat - de titel had trouwens moeten luiden "Of Horses, Women and Men" - is dit natuurlijk een mooi reclamefilmpje om wie van avontuur houdt uit te nodigen de vakantiedagen eens een keer op IJsland te besteden. Ik heb er eigenlijk best wel zin in.

4,0*

De ochtend na Of Horses and Men gezien te hebben, verhoog ik toch naar 4 sterren.

Opmerkelijk dat dit een eerste film is. Dat is veelbelovend. De film is tegelijkertijd absurd, doordacht, grappig, bizar en op sommige momenten, schokkend. In de eerste instantie lijkt de film een beetje een samenraapsel, en misschien is dat ook wel zo. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer de overeenkomsten en rode draad te voorschijn komen. Hross Í Oss is mooi gefilmd en maakt goed gebruik van de Ijslande natuur. De acteurs doen hun werk uitstekend overigens, iets waar ik wel benieuwd naar was in een IJslandse film, waarvan ik niets van de daar aanwezige filmindustrie (voor zover we daarvan mogen spreken?) afweet. Prettige Muziek ook.

Laat ik verder benoemen dat je geen paardenliefhebber hoeft te zijn voor deze film. Hij biedt voldoende op menselijk vlak, namelijk. De hierboven aangehaalde seksscènes waren zeer de moeite. Bij ons in de zaal leidde de tweede overigens wel tot schaterlachen, en ik hoorde daarbij. Wat absurd, maar geweldig!

Al met al is Of Horses and Men op heen enkel vlak baanbrekend te noemen, maar het is een vakkundig geregisseerde en geschoten film, die op narratief vlak de ballen heeft (no pun intended) om zijn verhaal op een minder conventionele manier te vertellen. En dat werkte voor mij uitstekend. Ik kijk hem graag later nog eens een keer.

Merkwaardig filmpje deze'Hross í Oss'. Waarschijnlijk zal deze prent me toch heel lang bijblijven om drie heel bijzondere scenes. Natuurlijk is de paardenneukscene uit de trailer al erg grappig, maar ook de scene dat die IJslander naar het schip zwom voor alcohol is echt heerlijk absurd. Ondertussen is dit op cinematografisch vlak een genot om naar te kijken.. de fraaie muziek ondersteund de mooie beelden ook prima. Debuterend regisseur Benedikt Erlingsson zorgt ervoor dat je als kijker gefascineerd zit te kijken naar de aparte personages en hun aparte belevenissen, met als hoogtepunt toch wel de Spanjaard die warmte zoekt in (!) een paard. Heerlijk duistere humor. Ja, best een leuk filmpje die fijn wegkijkt.

Leuk om ook eens een Ijslandse film gezien te hebben, maar echt goed beviel ie me niet.

Zo'n film waarbij ik me achteraf afvroeg naar wat voor een onzin ik nou heb zitten te kijken. Kan leuk zijn, onzin, maar hier allerminst wat mij betreft. De personages bestaan voor het grootste deel uit een stel onsympathieke, boerse debielen en natuurlijk de paarden, waarvan de laatstgenoemde eigenlijk nog het leukst waren. Paar grappigere scenes wel, zoals het begin, maar over het algemeen maar saaitjes en flauw. Overigens is die scene waarin die kerel in dat paard kruipt natuurlijk gewoon nageaapt van Bear Grylls .

Visueel snap ik ook niet zo goed wat hieraan bijzonder moet zijn. Wordt nou niet bepaald wild van die saaie plattelandsesthethiek. Absoluut niet mijn ding. Gelukkig maar dat het 81 minuutjes duurt, anders was de verveling nog groter geweest.

1,5* voor de paardjes.

Was volgens mij alweer een tijdje geleden dat een film uit IJsland zoveel media-aandacht kreeg in Nederland. Sinds de western was het paard ook nogal verdwenen als prominent dier in de cinema, dus hier een soort van ode aan de relatie tussen mens en paard, al vraag ik me wel af in hoeverre de typische paarden-liefhebber hier plezier aan zal beleven...om het over de Penny-meisjes al helemaal niet te hebben!

Geen meesterwerk, maar met 81 minuten een paar prima anekdotes in een stijl die dat typische IJslands, Scandinavisch en vooruit Nederlands heeft (moest qua toonzetting een beetje aan van Warmerdam denken).

Wonderbaarlijke beelden van paarden, mensen en natuur in even wonderbaarlijke, fantasievolle verhaallijnen.

Cinematografisch zeker een pareltje maar menselijke gevoelens, waaronder passie voor het dier staan centraal.

Even dacht ik een rode lijn te ontdekken, namelijk het afstraffen van menselijk falen en gebreken (wraakgevoelens, gulzigheid, toorn, onbesuisdheid, hypocrisie...) maar de slotscènes duiden veel meer op een zeker optimisme en samenhorigheid dan wat dan ook.

Schitterende muziek.

Zoals hiervoren reeds gezegd, heel wat anders en ook veel mooier dan de vlakke kost die massaal op ons wordt losgelaten.

Een aardige IJslandse western met een absurdistische inslag: we volgen een paar mensen in een dorpje wier leven geheel draait om paarden en drank en waarbij het voortdurend afrasteren en letterlijk beteugelen van de paarden natuurlijk symbool staat voor de nog onbeteugelde mensen zelf die immers hun driften niet onder controle blijken te kunnen houden, resulterend in absurde situaties, en die aldus worstelen met hun eigen beschaving

Satirische film over de harmonie, nuja, eerder het samenleven, van paard en mens in IJsland. Een vrij fragmentarische aanpak, want een echt verhaal of plot zit er niet achter. Eerder wat sketches waarbij de ene gebeurtenis licht wordt doorgetrokken naar de andere. Bevreemdende scènes soms op het randje (op en erover) van absurd.

De filmposter alleen al, maar het gaat verder van een zwemmend paard op zoek naar wodka tot een dolkomische rit met een tractor over de prikkeldraadscène. Soms “wint” het paard, soms de mens. Beiden zijn echter tot elkaar veroordeeld. De combi met de uitgestrekte woeste landschappen is geslaagd. De soundtrack blijft door mijn hoofd spoken met zo’n galopperend paard op de achtergrond.

Humor en treurigheid bij elkaar. Gelukkig duidt de regisseur op het einde dat geen enkel paard verwondingen heeft opgelopen. Op zich is ook dát een grappige insteek. Fijn!