Kull the Conqueror (1997)

Geen goede film, maar verbazend genoeg enorm plezant. In vergelijking met de Conan films met Schwarzenegger schiet hij duidelijk wat te kort, maar hij is wel een pak beter dan Red Sonja.
Sorbo, speelt net als in de tv-serie Hercules, behoorlijk goed. Tia Carrere is een lust voor het oog. Special effects vallen best mee voor die tijd. Leuke quotes regelmatig. Juba is echt wel lachen geblazen. Het verhaal is niet echt een rechtstreekse adaptatie van een van de Kull-verhalen van Robert E. Howard, maar bevat voldoende gelijkenissen, zoals de Topaz Throne, dat de tijger een embleem van zijn stam was, dat hij galleislaaf was en dat dus als Atlantische huurling het tot Koning van Valusia schopt.
Op het eind is er een geweldige verwijzing naar een destijds afgewezen Kull-verhaal, meer bepaald de quote By this Axe, I rule. Dit boek werd aangepast en zou een paar jaar later door Howard uitgebracht worden als Phoenix Of The Sword, het eerste Conan verhaal.
Soundtrack is ook goed, en zelfs de rock tune vindt ik persoonlijk wel op zijn plaats. 2-2.25*

Geen al te beste verfilming van de gelijknamige pulpverhalen van Robert E. Howard, die ook de verhalen rondom Conan de Barbaar heeft geschreven. Deze film put ook meer inspiratie uit die reeks en is een mengelmoes van verschillende Conan-verhalen, met slechts een aantal elementen uit de Kull-reeks.

Het script van Charles Edward Pogue is rommelig. Ook het acteerwerk is weinig sprankelend. Kevin Sorbo doet zijn rol uit Hercules nog eens dunnetjes over. Hij is hierdoor weinig verassend, maar niettemin één van de betere punten uit de film. Thomas Ian Griffith speelt één van de betere rollen als de valse generaal Taligaro, maar de rest van de cast is vrij matig. Tia Carrere acteert behoorlijk overdreven en is zodoende eerder lachwekkend dan griezelig. De actrice Karina Lombard is vanwege haar accent vrijwel onverstaanbaar, terwijl de acteur Litefoot in een bijrol voor de humor moet zorgen, maar hierin jammerlijk faalt.

Gelukkig valt er visueel nog wel het één en ander te genieten. De decors en kostuums zien er fraai uit, evenals de fotografie van Rodney Charters. De muziek van Joel Goldsmith (de zoon van de legendarische filmcomponist Jerry Goldsmith) is een mix van klassieke muziek en heavy metal. Wonderbaarlijk werkt dit uitstekend bij een film als deze. De trucages van SFX-goeroe Kit West (Raiders of the Lost Ark, Young Sherlock Holmes en Dragonheart) stellen echter zwaar teleur.

Al met al is Kull the Conqueror een vermakelijke film die leuk is zolang ze duurt, maar nergens het niveau haalt van een film als Conan the Barbarian.

Nineties edelkitsch!

Dit had oorspronkelijk de derde Conan -film moeten worden met als titel 'Conan The Conqueror'. Echter Arnie had hier geen zin in of had het te druk met Mr. Freeze te spelen? Enfin...vervanging werd gevonden met Kevin Sorbo, de ster van Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) Maar die wilde echter geen personage spelen dat al beroemd was gemaakt door een andere acteur. Tja voor de filmmakers zat er dus niets anders op om een vergelijkbaar personage van Robert E. Howard te gebruiken, en dit werd; Kull of Atlantis. Deze film is dus een bewerking van een Conan-verhaal (" Hour of the Dragon " ) en gecombineerd met het Kull-personage en elementen.

Het resultaat is een waanzinnig cheesy-film met onmogelijke vreemde keuzes. Uh... ja wie wilde er nu niet in de jaren '90, Kevin Sorbo met lang bezweet haar zien vechten op een misplaatste jaren '80 heavy metal-soundtrack vol met gedateerde gitaarriffs ? De film ziet er uit als de tv-serie Hercules en voelt ook alsof hij voor tv is gemaakt. Het plot...ga ik het niet over hebben... want het is gewoon het bekende vermakelijke zwaard-en-tovenarij-film plot. Maar gek genoeg was er het toch ook een fatsoenlijk budget! Want het heeft een aantal behoorlijk goede decorontwerpen, rekwisieten en praktisch effectwerk tijdens de finale.

Thomas Ian Griffith speelt de rivaal Taligaro en de manier waarop hij naar Kull staart, met die blik van "iiiiii' ben beter dan jij aaaaar," is gewoon geweldig. Wel opvallend is dat ontblote borsten die in de jaren '80 zwaard-en-tovenarij-films voorkwamen hier weg zijn. Wel lopen de dames luchtig gekleed rond zo is Tia Carrere (True Lies (1994) de hete demonische verleidster Akivasha en Karina Lombard is de mooie slavin, waarzegster en love-intrest Zareta. De vechtscènes, hoewel niets spectaculairs, zijn vermakelijk en goed gedaan, het gevecht in de ijs-grot ws opvallend. Yup...over het algemeen kan je deze film misschien als niet goed betitelen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er geen enorme leuke tijd mee heb gehad!