Când Se Lasa Seara Peste Bucuresti sau Metabolism (2013)

Is inderdaad een flinke kluif. Een regisseur en actrice die een verhouding beginnen, maar nauwelijks een band lijken te hebben. Ze tonen nauwelijks emotie en lijken elkaar niet te mogen. Dat is behoorlijk saai. Maar dan is na een uurtje toch een kantelmoment: Paul en Alina staan op een straathoek en beide spreken ze hun onzekerheden uit. Opeens komt de rest van de film in het juiste perspectief te staan en is het ook logisch waarom ze juist elkaar nodig hebben (of hadden). Maar af en toe is het ook flink ploegen. Uiteindelijk blijft het goede toch hangen.

toch te emotioneel ongeladen om een blijvende indruk achter te laten, een nogal emotieloze holle film naar mijn idee. Veel gepraat, maar ik verwacht dat mensen die een affaire met elkaar hebben toch iets meer affectie naar elkaar tonen, een al dan niet gemeende glimlach, fysiek contact, het zit er allemaal niet in en de twee komen niet verder dan gedistancieerde gesprekken met elkaar voeren waar beide niet echt interesse in hebben. Het perspectief valt, zoals Knisper aangeeft, bij het moment dat beide elkaars en eigen onzekerheden uistpreken, maar als kijker had ik zoiets al zien aankomen, anders had ik wel wat meer liefde gezien in een film die draait om een affaire.

Porumboiu noemde na afloop van de film in het vraaggesprek al zijn films "Blow-ups" verwijzend naar de Antonioni-klassieker (zijn grootste invloed). En dat klopt eigenlijk wel. Maar er is wel een verschil tussen deze film en de andere twee. Hier is het de blow-up van iets persoonlijks als de verhouding tussen actrice en regisseur. De vorige twee gingen meer over maatschappelijke thema's. Dit is echt op de vierkante centimeter, zonder dat er een wereld achterschuilt. En ik kon met deze introverte film (al zit er veel meer dialoog in dan in bijvoorbeeld Police Adj. en ontbreekt ook de humor niet, al is het wel een tandje minder) lang niet zoveel. Misschien eens herzien. Daar is het wel een film voor geloof ik.

3.0*