Forbidden Ground (2013)

Een Australische poging om een beeld te scheppen van de vreselijke veldslagen die er gevoerd werden in WWI. Op dat vlak zijn ze er wel in geslaagd om dit op een kleine schaal te tonen. De vuile miserabele omstandigheden waar legereenheden zich in bevonden, de modder en andere viezigheid, het afwachten totdat men in een gewisse dood werd gejaagd, het fluiten van kogels en inslaan van raketten, de angst in de ogen van jonge soldaten die waarschijnlijk zelf niet eens wisten waar de oorlog eigenlijk over ging.

Het beeld van de arrogante en protserig uitziende overste, die zonder verpinken een order geeft om aan te vallen, ondanks dat dit nodeloos bloedvergieten met zich zou meebrengen, blijft mij het meeste bij. Zeker dan ook nog het feit dat dit hier in deze context een totaal overbodig en zinloze zet was, daar men van plan was om de Duitse stellingen met hevige bombardementen plat te gooien. Een toonbeeld van egocentrisch machtsvertoon. Ik snap eigenlijk niet dat die honderd mannen daar in die loopgraven niet gezamenlijk op die nichterige lafaard sprongen en hem eigenhandig het slachtveld op joegen met een geweer.

Enfin, de inleiding van deze film is dus de bestorming over het strijdtoneel richting Duitse positie met het besef dat er niemand levend die overkant zal bereiken. Verwacht je niet aan weidse heroïsche taferelen zoals in "Saving Private Ryan", maar eerder beperkte beelden en close-ups. Een duidelijk teken dat het hier over een low-budget film gaat. De drie militairen Sergeant Majoor Wilkins, soldaat O'Leary en Korporaal Jennings, overleven de bestorming en verzeilen in het niemandsland tussen de 2 linies. De rest van het bataljon ligt verspreid over het met modder gevulde terrein. Van hier af start dan het eigenlijk gedeelte van de film namelijk het zich langzaam terug begeven naar de eigen loopgrachten. Korporaal Jennings is echter erg zwaar gewond (Een volledig been weggerukt) waardoor het terugtrekken niet evident is. Dit gedeelte is dan ook uiterst saai en zou zelfs slachtoffers maken door verveling. Niet de acteerprestaties zijn de oorzaak, want deze zijn naar omstandigheden nog behoorlijk. Maar geef toe, een langzaam terugtrekkend drietal is niet veel soeps om een spannend verhaal van te maken.

Uiteindelijk hebben ze er dan nog een parallel verhaal bijgesleept waarin de vrouw van Sergeant Majoor Wilkins een hoofdrol speelt. Deze achtergebleven vrouw zit met het vervelende feit dat ze ongewenst zwanger is en abortus wil plegen. Iets wat niet vanzelfsprekend was in die tijd. Uiteindelijk laat ze dit uitvoeren door een verpleegster die eigenlijk niet echt ervaring heeft met deze operatie. Uiteraard is dit een vreselijke mislukking met een tragedie als gevolg. Wat dan hemeltergend en zo onwaarschijnlijk is, is dat deze verpleegster de verloofde is van Korporaal Jennings, die terzelfder tijd zijn laatste adem uitblaast op het slachtveld.

"Forbidden Ground" is er vooral in geslaagd de sfeer en de horror die WWI, nu 100 jaar geleden, voorstelde in beeld te brengen. Inhoudelijk is het echter een ramp en redelijk onwaarschijnlijk.

1*

Traag en zeer voorspelbaar!! De kop van die Duitser in de loopgraaf is nog het beste. Daar geef ik 1 punt voor. De andere punt is voor se muziek. Want die vond ik toch wel goed.

Forbidden Ground

Ik heb het spelletje Battlefield One gereserveerd en het thema binnen deze game is wereld oorlog 1. Toen ik zag dat Forbidden Ground op Netflix toegevoegd was wou ik deze erg graag zien. Tot mijn verbazing was deze film eigenlijk door en door saai.

Ik moet zeggen dat de film erg fijn begon, en ik eigenlijk met bepaalde verwachtingen de film verder keek. Geen grote verwachtingen maar, puur vanaf het begin dacht ik dat het eigenlijk continu wel actie in de film verwerkt zat wat achteraf toch maar 1 en al saaiheid en drama bleek te zijn. En alles is geanimeerd met de computer en daarna slecht verwerkt, vond ik persoonlijk ook erg zonde.

Wil verder niet veel woorden aan deze film vuil maken.

1.0*

Vond het een vrij saaie, slappe oorlogsfilm. Het verhaal had de goede intentie, maar kon deze helaas niet waarmaken. Alleen het einde was nog enigszins goed/sterk, maar niet genoeg.

Magere film,

2*

Redelijke oorlogsfilm. Ik kan me niet vinden in de stevige kritieken. Al moet ik wel toegeven dat het geen bijzondere film is. Forbidden Ground lijkt een gebrek aan inspiratie en budget te hebben. Met het budget van 1,5 miljoen Australische dollars is er toch nog een hoop voor elkaar gekregen. Uiteraard is vrij snel te zien dat het er niet allemaal even gelikt uitziet. Zeker bij de effecten is te zien dat er niet teveel geld voorhanden was. De kostuums en attributen aan de andere kant zijn prima.

Het is mij niet opgevallen (of heeft me gestoord) dat Australiërs de rollen van Britse soldaten vervullen. Er wordt prima geacteerd. Vooral Johan Earl en Martin Copping hebben chemie en zorgen zo voor een aantal prima scenes.

Forbidden Ground staat duidelijk in schaduwen van WW1 films zoals All Quiet on the Western Front maar weet zich gelukkig toch staande te houden door het acteerwerk, aankleding en actiescènes.

3*

Toch wel een degelijke oorlogsfilm, met name de openingsscène. Namate ongeveer het eerste uur wordt genaderd, wanneer 3 helden zich bevinden op het slachtveld, met aan de ene kant de loopgraven van de geallieerde, en aan de andere kant de loopgraven van de ''moffen'' zijn er nog een aantal sterke dialogen tussen 3 helden, nouja eigenlijk 2.. Pvt. O'Leary was toch een watje? Of misschien toch niet... Overigens even een duimpje naar Igor Breakenback, die het perfecte voorbeeld is voor een echte Duitse kop! Het slot vond ik erg sterk, en daar ligt misschien dan ook wel de echte sleutel tot een klein succesje. De Sgt. Mjr, die er nooit achter zal komen, dat zijn vrouw bezwangerd is door een ander. Tevens de vrouw/vriendin van zijn vriend cpl. Richard ontmoet in een cel, die op haar beurt de vrouw van de Sgt. Mjr. juist wilde helpen, maar door een gebrek aan ervaring, zowel het kind als de vrouw dood. Het beklemmende is alleen dat de vrouw, echter altijd in de ogen van de Sgt. Mjr tot moordenaar van zijn vrouw gedoemd zal zijn.

Als je er zo over nadenkt, toch best vrij heftig!

Ik geef de film 3★

Door mijn interesse in WOI bekijk ik films over dit thema met een nog kritischer oog dan gewoonlijk. Deze Forbidden groundis geen hoogvlieger, laat staan studiemateriaal, maar superslecht was de film niet. Erg geloofwaardig kon je de film niet noemen. Daarvoor klopten te veel dingen gewoonweg niet. Het eerste half uur, het gevecht, werd nog redelijk in beeld gebraht. De loopvelden en het niemandsland zagen er vrij goed uit. Jammer wel dat het niemandsland er stil bij lag toen na de raid de drie hoofdpersonages vastzaten. Normaal gezien moest het gekerm van de gewonden hen horendol gemaakt hebben.

Wat me echter het meest stoorde was de zeer karikaturale weergave van de Duitsers als nietsontziende meedogenloze slachters. Erg sympathiek kwamen ze niet over hoewel ze in werkelijkheid niet verschilden van de geallieerden. Ook de scène met het chloorgas vond ik vreemd in beeld gebracht. Alsof je er vanaf bent met een half minuutje. Wat ook de vaart uit de film haalde waren de onzinnige scènes met die zwangere vrouw en vroedvrouw. Hemeltergend, niets toevoegend aan de film en bovendien sloeg het op emotioneel vlak ook niet aan.

Een matige film wordt ook gekenmerkt door een aantal geënsceneerde toevalligheden en reddende engels. Arthur kon ervan meespreken toen hij een paar keer aan de dood ontsnapte. Zo voorspelbaar en zo ongeloofwaardig. In een milde bui net niet gebuisd met 2,5*.

Deze Australische B-film heeft niet veel om het lijf.

Het lage budget is in alles te zien wat echt ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Veel close-ups met een slagveld ter grote van je eigen achtertuin.

Het acteerwerk was ook ondermaats, het stukje drama wist slecht tegen het einde een potje te breken.

Een tenenkrommend geheel. *1.5

Mwa.

Dit is eigenlijk een beetje het voorbeeld hoe een oorlogsfilm dus niet moet. De boodschap mag er altijd wezen, hier komt hij eigenlijk minimaal over en voelt inderdaad wat goedkoop aan. Al vond ik de oorlogsscenes nog steeds wel boeiend in beeld gebracht.

Acteerwerk is vrij ok. De een speelt wat beter, zoals de soldaten in het slachtveld. Pocock als de jonge O'Leary vond ik nog wel het beste spelen, en voert zijn karakter het meest overtuigend over. De oorlogsscenes zijn vrij tam, maar wel actievol en vermakelijk gebracht.

Wat direct opvalt, is dat de echte chaos uitblijft, je hebt geen gevoel dat de oorlog hier zo ongelooflijk bruut en slecht was. Genoeg kogels, maar weinig overtuigend materiaal. De Duisters zijn hier weer de typische "schurken" en de geallieerden de typische "goedzakken" terwijl beide partijen volgens mij weinig schelen. Maarja.

Het voelt ook meer aan als verkleedpartijtje dan oorlogsfilm. Regisseur Earl maakt een fout door ook nog het verhaal van de vrouw in het verhaal te mengen, maar deze was zo zwak dat je geen enkele sympathie meer kan krijgen. Ik dacht dat alleen Nederland en Japan acteurs laten spelen die zich zo abnormaal gedragen, maar Australië kan het dus ook.

Voor de rest duurt het gelukkig niet al te lang, en de oorlog zelf is wel vermakelijk om 95 minuten tegenaan te kijken. Maar echt goed is dit nergens, dit voelt eigenlijk meer aan als tussendoortje.

Het grote probleem met deze film is hoe cliché het allemaal is. Het verrassende aan de film was dan ook dat het ondanks veel clichés de spanning soms weet hoog te houden. Er zijn twee verhalen; één aan het westfront en één in het thuisland wat vermoedelijk dus Australië was. Echter schaadt dat stupide subplot met de vrouw van de hoofdpersoon, vooral het tempo van de film. De verbinding tussen die vier verwante personages is gewoon zwak. Combineer dit met het budget dat te klein was ,en je heb een over het algemeen zeer gebrekkige film die voor het grootste deel tamelijk saai en ongeïnspireerd overkwam. Ik denk dat dit de film is om naar te kijken als je een soap uit de Eerste Wereldoorlog wil!