Wer (2013)

Bell herhaalt z'n trucje.

Het verschil met The Devil Inside is redelijk klein, behalve dan dat Bell hier het weerwolf verhaal aanpakt. Ik zet het maar even tussen spoilers, de poster en trailer poster hierboven laten weinig aan de verbeelding over, de film deed dat gelukkig het eerste half uur nog wel.

Bell zorgt voor een wetenschappelijere benadering van het hele gebeuren, wat eigenlijk best verfrissend werkt. Eerste uur is dan ook best aangenaam, laatste half uur kent jammer genoeg weer iets teveel clichés.

Camerawerk is ook niet echt optimaal. De stijl mag dan wel wat op die van films als [rec] lijken, het niveau wordt belange na niet gehaald. Het overzicht is regelmatig weg en Bell heeft moeite met de juiste dingen op de juiste momenten in beeld te brengen. Vooral die gun-cams faalden redelijk hard.

Het einde is ook iets minder abrupt dan in Bell's vorige film. Zorgt ervoor dat het niet teveel een trucje wordt, anderzijds had het wel beter gewerkt. Iets te uitleggerig nu. Maar verder een oké horror filmpje. Bell kan nog wel even doorgaan met het toepassen van zijn formule op andere horror mythes. Hopelijk weet hij zich met elke nieuwe film ook nog wat te verbeteren, want die ruimte is er zeker nog wel.

3.0*

In zijn geheel genomen niet een onaardige film waarbij de mens weer de 'domkop' uithangt.

We zien een advocate die graag de onschuld ziet in een persoon die zij gaat verdedigen en er dan ook erg in gelooft, net als het gehele advocaten hulpteam wat bij haar is. Is de man nu een monster of is het monster nog los. Aan het eind van de film weet je wel een antwoord hierop te geven.

Wisselvallig zonder tegen te vallen. Hoe meer je vooraf weet, hoe moeilijker de film het zal krijgen, want het duurt even voordat de puzzelstukjes op hun plek vallen. Zo'n gruwelijk moordplotje gaat er vaak wel in, dus dat werkt wel, alhoewel er weer wat te veel geschreven is. Als schijnbeweging en evt. katalysator kan het er deels mee door. Hoe dan ook, Talan Gwynek is een imponerende verschijning.

Type Sébastien Chabal. Een gentle giant met een bite. Wanneer hij wordt onderzocht, voel je in alles dat het mis zal gaan. Dat kan geen verrassing zijn, maar het gaat wel dusdanig heftig dat het daadwerkelijk iets voorstelt. Sowieso wel aansprekend hoe hij tekeer gaat. Niet altijd even geweldig in beeld gebracht, maar de woeste, niets ontziende en beestachtige agressie spat ervan af als hij los gaat.

Film verdient ook krediet door z'n frisse benadering van een subgenre waar ik doorgaans niet echt voor te porren ben. Vind ze vaak een beetje onnozel, die weerwolven, maar op deze manier kan ik er wel wat mee. Het levert in ieder geval een paar lekker sappige scènes op. Minder is de rol van Gavin in het slot, hij had zich er beter niet mee kunnen bemoeien. Toch, een prima kennismaking met Bell.

“There are also some signs of bite marks,

that seems to belong to a great beast.

Broken knees as a whole.

Well, the whole jaw was broken.

Again, no signs of the use of weapons of any kind ...”

Er is een horrorgenre waar echt heel weinig films over gemaakt worden. En dat is het weerwolf-genre. We worden overspoeld met films over zombies, allerlei demonische krachten en paranormale verschijnselen, maar onze overdadig behaarde vriend zien we niet zo vaak passeren. Er zijn maar een beperkt aantal succesvolle en geslaagde weerwolf films en daaronder reken ik “The Wolfman”,”Silver Bullet” en ”The Howling”. “An American werewolf in London” is voor mij wel echt dé klassieker en het juweeltje in dit genre. Niet voor niets dat deze film ook een Oscar en Saturn award won voor beste grimage. Vanzelfsprekend zijn er dan ook wel enkele misbaksels geproduceerd die qua grimage, speciale effecten en inhoudelijk volledig de bal misslaan, zoals “Night Wolf” bijvoorbeeld.

In “Wer” (belachelijke filmtitel trouwens) krijgen we echter geen weerwolf te zien maar eerder een “Wolfman” d.w.z. er is niet echt een transformatie te zien en het desbetreffende wezen heeft buiten een overdadige beharing, indrukwekkende gestalte en waarschijnlijk krachtig gebit met buiten proporties gegroeide tanden, niet echt het uiterlijk van een wolf (alhoewel we hiervan toch een glimp krijgen te zien op het einde).

Wer - Filmjaar.nl

Best aardig.

Wer deed me erg denken aan een duurdere variant van een Necrostormfilm. Ondanks dat deze film duidelijk niet overloopt van het budget ziet het er alsnog lekker grof en gepassioneerd uit. Regisseur Bell mag niet de meest positieve naam hebben, hij kan wel een staaltje regisseren en Wer bewijst dat wel een beetje.

Niettemin duurt het wel een beetje lang voordat de film opgang komt en enkel de opening zet een beetje de toon. Wer wordt erg veilig en naar normale horrorstandaarden ingevuld. Mistmachines en donkere achtergronden volgen elkaar snel op, we hebben het vaker gezien, maar dat maakt Wer niet bepaald slechter in het zijn van een horrorfilm.

Het acteerwerk is best slecht te noemen en voor een horrorfilm die graag mysterieus wil zijn vallen er weinig mysteries te ontrafelen. Het verhaal is zo standaard en normaal als maar kan en op dat gebied overtuigd de film dan ook niet. De eerste helft van de film is best taai te noemen, maar daar komt verandering in naarmate de tweede helft dan eindelijk volgt.

Mysterie en horror maken plaats voor lekker grove en verrassend staalharde actie die best leuk in beeld wordt gebracht. Het volgt elkaar lekker snel op en Bell mag nog even zijn effectenkast opentrekken. Het ziet er best leuk uit, maar uiteindelijk valt het wel een beetje in herhaling. Dezelfde soort scenes blijven elkaar namelijk uiteindelijk opvolgen maar dan elke keer in andere omgevingen.

Het eindigt best bevredigend en de tweede helft van de film schiet in een stroomversnelling gezien het tempo erg hoog ligt. Wer is daarmee uiteindelijk goed vermaak die wat taai opgang komt en inhoudelijk wat kracht mist om een hoger cijfer van me te winnen dan een 3,0*. Jammer is het wel, maar deze film is zo slecht nog niet uiteindelijk.

Een film die zijn verhaal in een found footage-stijl vertelt. Hoewel de onrustige en agressieve stijl van filmen die regisseur en schrijver William Brent Bell hanteert, mij soms wat ergerde, beviel de film an sich mij heel behoorlijk. Het verhaal is uiteraard niet erg origineel maar wel pakkend en de film slaagt erin een sfeer van onbehagen te realiseren die bevalt.

Wer brengt kills, gore en actie. De film brengt het met behulp van beeldmateriaal dat van bewakingscamera’s en wiebelige handcamera’s afkomstig is. Het doet soms ietwat documentaireachtig aan. De beelden worden aaneengesloten gepresenteerd waardoor enig totaaloverzicht vaak ontbreekt. De kills, de gore en de actie passeren in een wirwar van hectische beelden die maken dat de impact van de horror niet ten volle wordt uitgebuit. Bij een conventionelere manier van filmen hadden de expliciete horrormomenten waarschijnlijk een veel indringender effect gehad. Nu houdt het met een sfeer van onbehagen wel op. Spanning wordt nauwelijks gegenereerd.

Des te jammer dat de personages niet heel indrukwekkend zijn vormgegeven. Hun aanwezigheid is geen spannende factor. Ze zijn daarvoor te vlak ingekleurd, zijn bovendien niet bijster sympathiek en nodigen niet uit tot inleving. Van enige emotionele binding met de personages is geen sprake. Ze zijn simpelweg niet interessant. Eén uitzondering daargelaten. Het personage dat de wolf vertolkt is dat een beetje, maar ook hij blijft hangen in de onderontwikkelde fase. Het fysieke werk gaat hem overigens goed af al is hij in mijn ogen nooit een wolf. Een grote gestalte met haar is een betere omschrijving. Niet slecht maar het is net niet het echte werk.

Ondanks de minpunten is Wer best vermakelijk. De hoge bodycount, de gewelddadige scènes en het bloed vergoeden veel van de ergernis die de chaotische regie en de afstandelijkheid tot de personages veroorzaken.