Burying the Ex (2014)

Hier had ik meer van verwacht.....meer comedy,meer horror,meer originaliteit.....maar helaas werd dit een matig horror comedy filmpje.

Greene.....pffff mooie dame hoor en ze speelt ook wel leuk...de rest van de cast vind ik een tikkeltje irritant als je het mij vraagt.

Voor een toffe film met een soortgelijk verhaal kan je beter voor

Life after Beth (2014) gaan.

Mijn tweede Dante na het sterke Gremlins uit ’84.

De regisseur speelt hevig met de clichés en laat de typetjes gezwind los. De humor wordt niet sterk opgevoerd, al vallen er her en der leuke oneliners te bespeuren. Het horroraspect is zoals het hier moet zijn: niet al te gore, maar toch minder smakelijke scènes die de revue passeren. Anton Yelchin laat weer zien dat hij een film op degelijke wijze kan dragen en de keuzes van Daddario, maar vooral van Greene zijn zeer passend te noemen. Ook is de muziek geslaagd net doordat die uit de toon valt en zijn de referenties naar de oude horrorfilms mooi meegenomen.

In de vergetelheid raakt hij snel, maar BURYING THE EX is een lichtzinnige film die je al even onbezorgd zijn ding moet laten doen. Een die je niet serieus moet nemen, aangezien de prent met zichzelf solt. Nu ben ik toch benieuwd naar wat Dante met The Hole heeft gedaan.

Typische Dante! Hij maakt z'n films nog zoals hij ze 20-30 jaar geleden ook zou hebben gemaakt. Érg leuke en authentieke mix van horror en komedie. Geen onbekend recept, maar dat deert niet. The Hole vond ik ook al opvallend geslaagd (zeker een kans geven, Dying Rose ).

Yelchin deed me in deze rol wat denken aan Jake Johnson. Goed droog, maar wel charismatisch. Lekker geeky filmpje verder die je onderdompelt in de horror subcultuur met veel referenties naar klassiek werk. Zo zie je dat Dante, ondanks het feit dat hij bepaald geen genre-regisseur is, wel een belangrijke voorliefde voor het genre heeft en daarmee (zelfs in zo'n komedie) de nadruk op de juiste aspecten weet te leggen. Één van de ''verrassingen'' van dit jaar.

Burying the Ex

Een prima filmpje met een niet al te grote feeling. Burying the Ex is een aardige komedie met een twist horror er aan vast maar, ik denk dat de echte horror fanaten deze wel weg kunnen leggen. Want het is eigenlijk 85% komedie 15% horror. En dan is horror in de zin van: bloed omdat zijn oor er werd afgebeten en noem zo maar op maar, niet dat extreme. Toch was het komische gedeelde aan de film ook helemaal niet zo goed en ik snapte een paar grappen ook totaal niet. De tempo ligt laag en je hebt af en toe grote neigingen om door te spoelen (Wat ik ook zeker een keer heb gedaan, paar minuten).

Anton Yelchin acteerde aardig als Max en dat vond ik wel een leuk rolletje. Ashley Greene speelde de rol als Evelyn erg leuk maar, ze ziet er in het echt toch wel stukken beter uit! Alexandra Daddario, erg knappe dame, wow! Acteerde aardig en vond het een leuk karakter. Oliver Cooper deed het oké. Nou, dat was de cast, erg klein maar, klein is fijn zeggen ze! Al pakte het hier als nog niet echt fijn uit.

Het verhaal is erg slap en zoals eerder vermeld, door het verhaal werd hij super traag (wat ik overigens ook las boven mij). Het verhaal stelde daarom ook niet veel voor dus kon je beter je gedachten gang maar op 0 zetten. Het concept is leuk en dat vond ik eigenlijk het leukst van alles. Het had vele malen beter gekund en dan zeker in de zin van spektakel wat er amper in zat. Nee, dit is leuk om een keer gezien te hebben en dan mag je hem lekker op bergen in een doos op je zolder. Misschien komt zelfs je DVD dan ook tot leven... Je weet maar nooit!

Ik zit met mijn cijfer erg te twijfelen tussen de 2.5* en de 3.0*. Waar ik toch voor de 3.0* kies.

Het begin is nogal zwak, maar zodra het zaakje een beetje op gang is verbetert dat wel wat. Toch is het gebrek aan behoorlijke production values wel storend, en de cinematografie is wel wat erg basaal. Eng wordt het nergens, de focus ligt duidelijk op de komedie en het ietwat op de hak nemen van de genrecliches. Sommige van de grappen werken voor mij wel, maar echt grappig wordt het nou ook weer niet.

Wat de film nog wel een beetje redt is dat er twee knappe dames meespelen. Dat heeft de cameraman dan wel weer goed in de gaten.

Vlees noch vis.

Altijd tricky om horror en komedie samen te voegen in een film. Soms werkt het. Soms niet. Hier niet. Zowel de horror als de komedie is nauwelijks aanwezig.

Geen verrassende wendingen. Niet eng of spannend. En de romantische insteek is futloos en allesbehalve spetterend.

Wel: flauwe grappigheid, irritante personages en zwak acteerwerk in een voortmodderend langdradig verhaal.

Heel matig.

Regisseur Joe Dante, zo populair in de jaren '80 met hits als Gremlins en Innerspace, moet het tegenwoordig vooral van anoniem televisiewerk hebben. De films die hij nog weet te maken houden niet bepaald over. The Hole uit 2009 was al aan de armoedige kant en deze doet er nog een schepje bovenop. Een karig script, doorsnee camerawerk en goedkoop production design. De boel wordt enigszins gered door die typische Joe Dante-details: veel verwijzingen naar oude films, bizarre zwarte humor en natuurlijk de verplichte cameo van levende legende Dick Miller. De cast (waaronder Anton Yelchin en de mooie Alexandra Daddario) heeft er gelukkig ook zin in, waardoor dit het aankijken nog net waard is.

Televisie.

Wat meteen opvalt is dat Dante geen serieus budget meer kan fixen. Wel sneu om te zien. De man was toch wel een grote naam back in the day. Voor mij zelfs anno nu, is zijn naam nog steeds de reden om deze film te bekijken.

De film is visueel nogal mat door het beperkte budget. Gelukkig heeft Dante wel gevoel voor humor en weet hij dat kenmerkende sfeertje wel weer op te roepen. Cast is ook best aanstekelijk. Niet eens zulke no-names. Dat is dan waarschijnlijk nog zijn laatste beetje glans, dat sommige acteurs nog wel met hem willen werken. Hij is te oud om met minimale middelen nog een visueel aantrekkelijke film te maken, wat de grootste smet blijft op de film. De humor, het tempo de onzinnigheid is aanstekkelijk genoeg. En Alexandra Daddario haar twee facetten zijn in elke film een +.

3 sterren.

Vond het wel leuk.

Het is inderdaad meer comedy dan horror, daar had ik me vooraf ook wel al op ingesteld. Daarbij, het is een Dante, in zijn films is de horror toch eerder bijzaak. Maar typisch Dante vond ik het dan weer niet. De humor en personages zijn wat moderner, dat late 80s - vroege 90s sfeertje dat zijn werk doorgaans kenmerkt vond ik niet echt terug.

Wel veel verwijzingen naar oudere horror. Soms iets té opzichtig en zeker niet altijd even origineel (Night ot Living Dead enzo), maar echt irriteren doet het ook niet. Yelchin, Greene en Daddario doen het verder wel goed, ze houden het luchtig zelfs wanneer het script een beetje tegenwringt (Yelchin die Greene probeert verborgen te houden bijvoorbeeld, niet zo leuk).

Ik kon dit filmpje eigenlijk wel pruimen. Qua opzet niet zo origineel, maar het wordt best fris gebracht, het duurt niet te lang en naar het einde toe gaat het net dat beetje losser. Maar vraag me toch wel af of dit 100% Dante is, vind het een wat vreemde film om van zijn hand te komen.

Kleine 3.5*

Leuk.

De 16 jaar en ouder kijkwijzer begrijp ik niet, het horrorgedeelte viel erg mee. Eigenlijk valt er ook weinig te lachen, maar toch kent de film een bepaalde aantrekkingskracht waardoor je het leuk vindt en blijft kijken. Anton is leuk, as usual, en Alexandra Daddario is prachtig om te zien. Wat een mooie meid. De chemie tussen de twee spat van het beeld, zoet hoor.

De ex vond ik niet zo leuk, maar dat is ook de bedoeling van haar personage. Missie geslaagd, want ik ergerde me behoorlijk aan haar. Het halfbroertje vond ik al even ergerlijk. Het herinnerde me een beetje aan Over My Dead Body, maar daar ontkom je niet aan een dergelijk verhaal.

Ik heb me er in ieder geval mee vermaakt.

Raar Dante filmpje, want geen idee hoe hij erop komt dat zo'n moderne, enigszins gladde stijl bij zijn manier van films maken past: maar hij heeft gelijk, deels.

Eh, (I'm) coming, just doing my taint...........het is dat de zin niet zo lekker naar het Nederlands vertaald, maar nu al DE ongemakkelijke ijsbreker voor al je toekomstige dates.

Als er de film iets te verwijten valt, is het een te langzame eerste 30 minuten. Deze zijn zeker niet vervelend om naar te kijken, maar wat mij betreft een stukje opbouw dat ook wel in 15 minuten had gekunt, want zoveel gebeurd er niet. Daarna wordt het al gauw beter en het laatst half uur is zelfs lichtelijk geniaal. Verwijzingen naar verwijzingen stapelen zich snel op en cameravoering en bombastische muziek zorgen soms na dat stroeve half uur voor een lekkere chaos.

Raar dat Dante hier ook probeert een soort romcom te maken, het doet ook nogal tv-achtig aan, al weet ik niet waardoor dat komt.Ergens een beetje "Sabrina, The Teenage Witch" gevoel? Dus toch een beetje dat 90's al doet de rest van de film daar niet zo aan denken. Al kan het ook goed de soundtrack zijn, die dat gevoel versterkt.

Daddario speelt schattig en sexy en haar ogen zijn blauwer dan blauw. Nu heeft ze wel blauwe ogen (kijk ook eens naar haar rol in Parenthood), maar dat is hier nog eens extra aangedikt, wat me doet geloven dat haar "it-girl voor horror-nerds" rol expres zo extra is aangedikt. Cooper en Greene spelen goed, enkel van Yelchin heb ik steeds het gevoel naar Elijah Wood te kijken. Was die niet beschikbaar?

Ik ga me binnenkort maar weer eens onderdompelen in Dante, want een fijne regisseur is het zeker. Deze film lijkt me het best te plaatsen naast Matinee (1993). Waar die film zijn liefde voor 50's scifi sterk naar voren laat komen, is dat hier campy horror, zoals o.a. Hammers en de Italiaanse hoek.

Amusante en sfeervolle comedy met horror elementen en de herkenbare Joe Dante 'touch'.Vind dit eigenlijk wel zijn leukste film sinds Matinee.Film kijkt heerlijk weg mede door de perfect in hun rol passende acteurs Yelchin, Greene en Daddario.Vooral de laatste spat werkelijk van het scherm.Alleen de rol van Cooper als halfbroer Travis vond ik wat overdreven.Verder heeft Burying the ex een lekker lopend verhaal,tal van 'classic' horrorfilm verwijzingen en duikt op het eind zelfs Dick Miller nog even op.Meer dan genoeg ingrediënten voor een goede maar vooral aangename film lijkt me.

Dit mag dan wel een Komedie / Horror film zijn, maar echt veel te lachen viel er eigenlijk weinig (het was in mijn geval vooral glimlachen) en Horror moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen want spannend of eng wordt het nergens. Wel is het allemaal vermakelijk om naar te kijken en vooral de zombie veranderingen (inclusief rondvliegende vliegen) van Evelyn, die er steeds minder (steeds meer ontbinden en rotten) gaat uitzien, vond ik wel leuk en het werd ook op een komische wijze (o.a. via yoga) in beeld gebracht. Ook zit er een beetje goor in zoals de scene met het uitkotsen van de balsemvloeistof, de mondkus tussen Evelyn en Max en natuurlijk het opeten van Travis door Evelyn.

Het dertien in een dozijn komische verhaal omtrent Max en zijn dominerende overdreven milieuvriendelijke vriendin Evelyn die overlijdt en in een zombie verandert, stelt opzicht weinig voor en is ook behoorlijk aan de flauwe kant. Omdat de film wel maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij wel lekker weg en vermaakt hij ook wel en ook de uitvoering van het verhaal is nog wel aardig, inclusief het laatste gedeelte en einde van het verhaal welke nog een beetje grof is (o.a. doordat Evelyn door het bekijken van een erotische horrorfilm opeens trek krijgt in hersenen en mensenvlees). Dat de uitvoering van het verhaal aardig is, komt mede omdat het verhaal heel luchtig in elkaar steekt en ook vanwege de sfeer (o.a. door de locaties waar het verhaal zich afspeelt, zoals de "groene" en milieuvriendelijke ingerichte woning van Max en ook de Horrorwinkel waar Max werkt). Maar ook door de glimlach humor (vooral op conto van Evelyn en Travis) en zeker ook door de cast die hun steentje bijdraagt.

Ondanks dat de cast eigenlijk maar beperkt is tot vier personen, deden ze het wel allemaal leuk en verdienstelijk en met name Ashley Greene (in de rol van Evelyn die de vriendin is van Max en die door een auto-ongeluk overlijdt en daarna terugkeert naar Max als een zombie i.v.m. een wens m.b.t. altijd bij elkaar zijn) en Oliver Cooper (in de rol van Travis die de halfbroer is van Max en niet bepaald een serieus leven lijdt, maar wel regelmatig vergezeld wordt door fraai vrouwelijk schoon zoals Mindy Robinson en Alexandra Vino). Ashely Greene vond ik best een mooie verschijning (zelfs als zombie zijnde) en dat geldt ook voor de rondborstige Alexandra Daddario (in de rol van de frivole Olivia die een ijswinkel heeft met speciale soorten ijs en waar Max verliefd op wordt en Evelyn juist jaloers op wordt) die inderdaad opvallende blauwe felle ogen had (zag er wel mooi en sexy uit, ook overigens haar andere twee grote ogen, die helaas wel niet bloot te bewonderen zijn, maar wel een paar keren fraai in beeld werden gebracht en toen ook mijn aandacht trokken ). Hoofdrolspeler Anton Yelchin in de rol van Max deed het opzicht wel verdienstelijk maar hem vond ik eigenlijk de minst leuke persoonlijkheid (nauwelijks uitstraling en ook wat saai en stijf) in het verhaal en hij heeft inderdaad wel wat weg van Elijah Wood.

Al met al is dit gewoon een vermakelijke Komedie / Horror film om eens gezien te hebben en zeker op een doordeweekse werkdag en met name natuurlijk vanwege de korte duur. Deze film is overigens niet van de minste regisseur, namelijk Joe Dante, en van hem heb ik recent nog de korte Horror films "Homecoming (2005)" (met min of meer een soort gelijk verhaal welke draait om zombies die uit de dood herrijzen i.v.m. een wens) en "The Screwfly Solution (2006)" uit de leuke en vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie gezien.

Een beetje flauw, maar een prima horrorcomedy.

Ik vond Yelchin altijd wel leuk om te zien, jammer dat ie is overleden. Dus besloot ook een schot te wagen in deze film. ik wist wat het verhaal was, dit soort verhalen spreken me nooit echt aan dus ik wist te verwachten wat ik te zien zal krijgen.

En ja, dat kreeg ik. Een beetje een on origineel verhaaltje en af en toe een klein beetje saai. Het is ook grotendeels een comedy, de horror die er in zat was geloof ik alleen maar de Zombie-Greene en Cooper. Cooper vond ik erg leuk, net zoals ik hem in Project X ook erg leuk vond.

Helaas wist de film me niet helemaal te amuseren, maar toch wel een beetje vermaak. Niet zo ontzettend grappig, maar prima door te komen.