The Wipers Times (2013)

Leuke film, lekkere britse humor doorspekt dit oorlogsverhaal.

Niet de gebruikelijk oorlogsfilm met indrukwekkende scènes van oorlogsgeweld en toch steekt de prent boordevol sarcasme over het wrede zinloze van het gebeuren en de "veilige houding" van de hogere officieren.

Dat dit gebeurt aan de hand van literaire ontboezemingen (met Britse flair en zelfs in revue-stijl) is even ongebruikelijk.

Het is dus wel even wennen maar al gauw is het duidelijk dat het hier om een originele, degelijke film gaat, waarbij de splijtende gedachten in proza en poëzie zitten, bovendien gesteund op ware gebeurtenissen.

Dat de Britten de naam Wipers gebruikten voor Ieper was me totaal onbekend, maar dit is te verklaren door het feit dat destijds veel overheidsadministratie in Vlaanderen - ook landkaarten bijvoorbeeld - in het Frans waren. De Franse naam voor Ieper is Ypres en vermits Y in het Engels alfabet als "wai" uitgesproken wordt, is het best aanneembaar dat de Engelsen spraken van Wipers.

HD trailer @ youtube

Een Engelse productie, die zich afspeelde in het jaar 1916, die satire, ironie en spotternij wilde laten zien dat (loopgraven)oorlog totale waanzin. Maar eerlijk gezegd heb ik me zitten vervelen. In de eerste plaats sprak de vorm me niet aan en waarschijnlijk was het allemaal voor mij net wat te subtiel, lief en literair.

Humor als wapen tegen de zinloosheid van oorlogvoering en als middel tegen krankzinnigheid.

De humor is erg Brits. Cynisch, scherp en relativerend. Erg leuk.

Het wapen dat wordt gebruikt heet de Wipers Times. Hoewel er voldoende acteurs rondlopen, is de eigenlijke hoofdrol in deze productie weggelegd voor dit tijdschrift. Wat mij betreft ligt precies hier het manco van de film. Het manco betreft de tamelijk oninteressant weergegeven personages. Ze zijn oppervlakkig en eendimensionaal. De personages blijven typetjes in een tv-serie. Jammer. Wat meer diepte in de karakters had diepte in de film gebracht.

De geschreven artikelen in deze Wipers Times worden gevisualiseerd in sketches en varietenummers. Een typisch Britse kunstzinnige uitingsvorm, en daarom de perfecte manier om de teneur van de artikelen weer te geven. De scenes zijn in zwart-wit geschoten en refereren zodoende aan de typografie van het tijdschrift. Ja, een leuke vondst.