No Se Aceptan Devoluciones (2013)

Wow!! Wat een heerlijke tragikomedie was dit. Het begint als de typische lollige Amerikaanse komedie met ogenschijnlijk flauwe grappen, daarachter gaat echter een hele intelligente film schuil. Een eeuwige vrijgezel krijgt opeens een baby in huis, niets nieuws in filmland... Maar de manier waarop deze film dit brengt is erg origineel, met bijna parodiërende oversentimentaliteit waardoor die makkelijke traan steeds wegblijft.

Wie een domme komedie verwacht wordt heel gauw op het verkeerde been gezet, dit is namelijk zeker geen domme komedie, al is het heel eenvoudig om dat wel er in te zien. Volgens mij verpest dit voor een deel de waardering voor deze film. Als domme komedie bevat het niet de gebruikelijke poepgrappen, en de dramaliefhebbers slaan wellicht (onterecht) deze film over, waardoor het wellicht niet het publiek weet te vinden bij wie deze film goed werkt.

De onschuldige humor is leuk, en de grappige wijze waarop sentimentele momenten worden gebracht houden ook zulke momenten luchtig. Nou ja, bijna altijd dan. Het deed me denken aan What Maisie Knew (2012), en het heeft de tederheid van I Am Sam (2001), maar niet die oversentimentaliteit. Dat zit er wel in, maar het wordt (opzettelijk) zo overdreven gebracht dat het sentimentele niet van de grond komt (op een enkele uitzondering na).

Ook cinematografisch is het dik in orde, de montage is erg fraai en over het acteerwerk valt niet te klagen, soms lekker over de top maar dat past ook bij een humoristische film. De kenmerken van de hoofdpersoon Valentin kun je ook op deze film loslaten: liefdevol, warm, teder, moedig.

De regisseur, Eugenio Derbez, debuteert met deze film op het grote doek. Ik hoop dat we snel meer juweeltjes zoals deze van hem zullen zien. De hele tijd bleef de film voor me boven de 3,5* hangen, langzaam aan in de richting van de 4*. Hier en daar zitten ook hele krachtige momenten tussen, die deze film verder hogerop helpen. Hele ruime 4*.

Op het einde vallen ook enkele puzzelstukjes op hun plaats, zoals het verwennen, het spijbelen, zelfs die maffe scene met het uitzoeken van een surrogaatmoeder.

Energieke tragikomedie, die op het einde helaas verpest wordt door een abrupte afloop dat voor geen meter past bij het voorafgaande verhaal. De als regisseur debuterende Eugenio Derbez speelt op uitstekende wijze zelf de morsige, flegmatieke hoofdrol. Het is echter de jonge Loreto Peralta die de show steelt. Jammer van dat onverwachte einde, waarvoor ik een vol punt aftrek van de waardering die ik oorspronkelijk in gedachten had.

Tegenvallende film waarin een man met een losbandige levensstijl opeens voor zijn dochtertje moet zorgen. De relatie tussen vader en dochter wordt mooi neergezet, maar de film is te onevenwichtig qua toon en duurt ook te lang. Verder wordt het te ongeloofwaardig gebracht en het einde is een sentimentele aanfluiting. Wel mooi in beeld gebracht (bijna sprookjesachtig).

Derbez lijkt een beetje de Kitano van Mexico te zijn, want net als laatstgenoemde is hij een komiek, showpresentator, acteur en met deze film dus ook regisseur.

Het resultaat mist de visuele flair van Kitano, maar heeft ook niet veel artistieke pretenties. Gewoon een film die grotendeels vermaakt. Wel zijn er links met andere films, zo moest ik ook mij bij vlagen aan Kramer vs Kramer en La vita è bella denken. Het gaat echter gepaard met een twist die ik niet aan zag komen, maar waar wel op gehint wordt. Het is allemaal nogal wat, maar op het einde na wordt het gelukkig behoorlijk luchtig gebracht, wat natuurlijk ook aan het komische talent van Derbez als acteur te danken is. Het einde is verrassend, maar het voelt toch wat geforceerd aan, als een trucje.

Al met al een debuut dat prettig wegkijkt, zonder echt sterk te zijn. 2,5*.