Starman (1984)

Goed geacteerd van Bridges. Ik vond het zo zielig dat ie in elkaar werd geslagen maar niet eens "wist" wat pijn of haat was... Voor de rest een beetje een slap happy-end, maar je moet niet te veel willen. 3*

Degelijke Carpenter.

Naast degelijk echter veel te melig om echt interessant te worden. Bridges zelf maar een halfbakken prestatie neer en de nogal saaie tegenspeelster kan daar weinig aan veranderen.

Beetje vreemd ook het eenrichtingsverkeer in de film. Het duurt ongeveer 90 minuten vooraleer er gevraagd wordt naar het leven buiten Aarde. Je zou toch denken dat die vraag al een keer gesteld zou geweest zijn na drie dagen roadmovie ?

Mja, film is dan ook wel erg "menselijk" verder, met enkel hier en daar wat spaarse sci-fi elementen (en belachelijke ontploffende wagens - als je tegen een muur rijdt krijg je echt geen ontploffing als dat er een gasfabriek ontploft). Er zit ook één of ander duf moraaltje in over de mens, ook best typisch Carpenter geloof ik, dat soort platte onzin erdoor.

Wat de film aardig maakt is de tocht van de twee, die lekker rustig verloopt. Vooral het verkenningsaspect is best goed uitgewerkt, waardoor de film zeker kijkbaar blijft.

Einde was verder best fout, serieus melig bij momenten, maar toch een degelijke Carpenter film. Blijft verder wel een echt schoenmaker-blijf-bij-je-leest figuur.

2.0*

Redelijke film.

Bridges speelt echt geniaal als Alien, die van alles moet leren.

Hij neemt zo ook de foute trekjes over van de mensen die hij tegenkomt.

Verder verzuipt de film soms een beetje teveel in het sentiment, toch wel iets minder.

Niet dat dat de film slecht maakt, maar ze hadden hem zo nu en dan iets luchtiger moeten maken.

Nu wisselt de film toch teveel de komische en zwaardere momenten af, waardoor de film niet helemaal prettig wegkijkt.

Zodoende stijgt hij ook niet boven de middelmaat uit, ondanks het uitstekende acteerwerk van vooral Bridges.

3 sterretjes

Aardige film. Hoewel de film op een gegeven moment wel voorspelbaar is en de afloop ook niet echt geweldig is, is het op zich een vermakelijke film. Jeff Bridges speelt erg sterk als buitenaards vriendelijk wezen, die me enigszins aan Arnie uit T2 deed denken. Zijn manier van bewegen, zijn verbazing over bepaalde zaken, zien er op een bepaalde manier erg natuurlijk uit. Ook het spel tussen Bridges en Allen en de reis op zich is leuk om te zien. Degelijke Carpenter dus!

3,0*

Vermakelijke film waarvan de manier hoe Jeff Bridges zijn personage neerzet, me meerdere malen deed denken aan The Terminator (vooral op het begin). Het verhaal is vrij simpel, maar de twee hoofdrolspelers weten de aandacht goed vast te houden.

Robotroadtrip.

Een sfeervolle roadtrip uit de koker van griezelgrossier Carpenter, met de destijds voor een Oscar genomineerde Bridges. Je kunt je heden ten dage serieus afvragen of zijn apathische performance, inclusief de robotbewegingen, de tand des tijds goed heeft doorstaan. Het antwoord is hoogstwaarschijnlijk: nee. Feit is dat een ieder die zijn verstand weet uit te schakelen een lief, ietwat lang uitgesmeerd, moralistisch filmpje voor de kiezen krijgt. En gelukkig is er redelijk gedoseerd met de zoetstoffen.

Goed.

Herzien, na 30 jaar, op blu-ray. De film ziet er nog steeds verrassend goed uit en heeft ook inhoudelijk de tand des tijds grotendeels doorstaan. Natuurlijk zijn de special effects behoorlijk achterhaald, maar omdat deze geen bijster grote rol spelen vormt dit geen probleem. Jeff Bridges en Karen Allen vormen in ieder geval een sympathiek stel en de film heeft genoeg charme in huis om nog steeds te kunnen boeien. Duidelijk een rip-off van E.T. The Extra-Terrestrial, maar wel een uitstekende.

Matig. Ik moet even in een Carpenter mood geweest zijn om gisteren "Christine" te bekijken en vandaag "Starman". De man heeft doorgaans een erg aparte stijl, al ziet het er hier veel meer big budget uit dan veel van zijn ander werk. Iedereen die een beetje geleefd heeft in de jaren '80 weet dat Starman de meer volwassen variant van E.T. (4,5*) was, die op alle fronten Starman overtreft. Dit is hier meer een roadmovie geworden, met wat romantiek errond; het is allemaal te magertjes om echt fantastisch te zijn. Zeker het nogal snel afgeronde einde lag als een baksteen op mijn maag en de kitscherige synth-deuntjes waren vreselijk. Bridges en Allen weten wel geleidelijk de goede klik te vinden in hun acteerwerk, de beelden zijn vaak mooi geschoten en er zit een goed tempo in waardoor het niet gaat vervelen. Goed voor een kleine 3 sterretjes.

Ik vond John Carpenter vroeger eigenlijk een nogal overschatte regisseur, maar bij herziening van zijn vroegste werk moet ik die mening toch wel bijstellen. VanStarman ben ik altijd al gecharmeerd geweest, hoewel het meer een lieve dan een echt ijzersterke film is, maar het acteerwerk van Jeff Bridges is zó goed dat het voor mij de hele film naar een hoger niveau tilt. Roger Ebert zegt het heel treffend: "Acteurs proberen soms hun uiterlijk te veranderen; Bridges doet iets trickier en probeert ons ervan te overtuigen dat Jeff Bridges niet door zichzelf wordt bewoond, en ik denk dat hij daar in slaagt." Toen Bridges werd gevraagd hoe hij zich had voorbereid op het spelen van een "buitenaardling", antwoordde hij: "I observed my two young daughters" (maar "in het echt" bestudeerde hij de bewegingen van vogels om hun onhandig ogende gewaggel in zijn fysiek te kunnen verwerken). Een lieve en aandoenlijke film, en (de nu volgende herhaalde constatering moet men deze enthousiasteling voor een nieuw aangeschaft medium maar vergeven) op Blu-ray ziet hij er echt fantastisch uit, ik blíjf me verbazen over hoe "oude" films daarmee opgekrikt kunnen worden.

"You're not from around here, are you?"

Ik ben en blijf een enorme fan van John Carpenter. Hier wijkt hij een beetje af van zijn gebruikelijke repertoire en maakt een film die wat lichter en komischer is dan we van hem gewend zijn. Een goed regisseur moet zo nu en dan eens een film maken in een heel ander genre en Carpenter doet het sterk. Visueel herken je zijn hand nog steeds erg goed.

Starman is een soort E.T. voor volwassen. Een Alien die op aarde gestrand is neemt de gedaante aan van Jenny Hayden's pas overleden echtgenoot. Langzaam leert hij steeds meer over de aarde en verbeterd hij zijn Engels. Samen rijden ze door half Amerika opzoek naar de andere Aliens die Starman weer naar huis moet brengen. Een erg ontroerend verhaal met een aantal vermakelijke wendingen.

Jeff Bridges is hier geniaal als de alien. Hij deed me af en toe een beetje denken aan Dustin Hoffman

in Rain Man, al is hij geen savant maar een buitenaardse. Erg vermakelijk hoe hij steeds in confrontatie komt met de aardbewoners. Karen Allen is niet slecht en samen spelen ze prima op elkaar in.

Jack Nitzsche's soundtrack is aardig. De muziek die als liefdesthema en eindmuziek word gebruikt vind ik erg mooi, al word hij wat te vaak herhaalt. De verdere muziek kan er mee door maar is niet erg herkenbaar. Apart dat Carpenter niet zelf de muziek heeft gedaan zoals gewoonlijk.

De effecten van ILM en Carpenters ingehuurde team zijn allemaal best aardig. De opticals zijn een beetje gedateerd maar de explosies, planeten en de transformatie van Starman vond ik allemaal erg aardig. Het oncamera werk was ook allemaal in orde. Zoals meestal in een film van Carpenter.

Omdat de film grotendeels een soort Roadmovie is heeft Carpenter een hoop gelegenheden gehad om mooie plaatjes te schieten en dat heeft hij dan ook gedaan. De cinematografie is helemaal in orde. Ik vond alleen dat ze misschien wat meer tijd aan het einde hadden kunnen besteden.

Al met al is Starman een erg leuke film. Ik vond hem zeer vermakelijk, voornamelijk door Jeff Bridges. Een keer wat anders dan duistere horror verhalen.

Aanrader.

Ja, dat krijg je er dus van hè, als we ruimtevaartscheepjes met allerlei boodschappen de wijde ruimte in sturen. Dan vinden die buitenaardse wezentjes dat en besluiten maar eens een bezoekje te brengen aan onze planeet. Om specifiek te zijn eentje dropt bij Karen Allen, wiens echtgenoot (Jeff Bridges) onlangs is overleden. Geen nood, de alien muteert naar Jeff Bridges en dan wordt de film pas echt tof.

Onze buitenaardse vriend kan alleen I can't get no Satisfaction zingen (geleerd van die gouden plaat van de Voyager), maar voor de rest gedraagt ie zich als een sociaal onaangepaste autist, die gedurende film van alles leert over het reilen en zeilen op aarde, geholpen door Karen Allen natuurlijk. Jeff Bridges acteert dit opvallend goed. Dit soort rollen kunnen tegenvallen en flauw zijn, maar hier pakt het erg komisch uit. Voor de rest loopt de film lekker door en heeft een toffe synthesizer-soundtrack.

De sympathiekste film van regisseur John Carpenter, met een fraaie rol van Jeff Brigdes

als vriendelijke alien. Ben sowieso fan van Bridges, en ook van Carpenter die menige

cult film achter zijn naam heeft staan. Diens meeste films hebben iets van een 'prettig'

en geslaagd pulpgarnituur, met een zichtbare handtekening van de regisseur. Vind ik

wat dat betreft deze in zijn oeuvre echt een buitenbeentje. Al betreft het ook hier met

een a-realistische insteek.

Carpenter die op een groot publiek mikt met een gave Mustang en wat romantiek onderweg en op de weg. Ik kan vaak wel wat met zo'n reisje door small town America, mooie plaatjes, een specifiek sfeertje en zo, dat heeft het ook wel, maar toch wil het niet zo vlotten. Een paar knullige effectjes doen het nog geen pijn. De twee vinden elkaar snel en alhoewel er een zoektocht gaande is, is het vooral aan Bridges en Allen om de film op de schouders te nemen.

Dat de alien nog het een en ander moet leren, zal wel aandoenlijk en grappig bedoeld zijn, maar het zit mij te dicht tegen onnozel aan. Dat met het hert is dan nog wel mooi, maar zodra Jenny verklapt dat ze niet zwanger kan worden, weet je wel hoe laat het is. Narratief ook niet al te goochem, daarvoor zit het veel te dicht op elkaar. Het zakt nog wat verder weg rondom de overheid en een verplicht lesje. Al met al onvoldoende charme om er in mee te gaan.

1 van de meest vergeten en toch goede films uit de jaren '80, een mix van Sci Fi en romantiek.

Hoewel John Carpenter vooral bekend was van vernieuwende films als de Halloween franchise, The Thing en The Fog, mocht deze Starman er ook best wezen. Wellicht viel deze film wat in de schaduw van de soortgelijke en meer 'blockbusterige' Terminator uit hetzelfde jaar 1984.

Vind het jammer dat Carpenter is blijven hangen in zijn films uit de begin jaren '80. Daarna heeft ie geen grote films meer gedraaid, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Ridley Scott die ook eind jaren '70 / begin jaren '80 groot werd met bijvoorbeeld Alien en Blade Runner. Bij de recente Purge films moest ik ook een beetje aan Carpenter denken hoewel deze films slechter geregisseerd zijn met zwakker scenario.

Starman heb ik enkele malen op TV gezien tijdens die jaarlijkse terugkerende Veronica mei maand in de jaren '90. Ging er altijd weer voor zitten.

Goede film, die vermaakt en ontroert.

PS: Voor de liefhebbers een 'Making Of' stukje gevonden op youtube

The Making of Starman (1984) - YouTube

De film wordt gedragen door goed acteerwerk van de uitstekend gecaste Bridges en Allen (waarbij ook de fijne bijrol van Charles Martin Smith niet vergeten mag worden) maar mist teveel de signatuur van andere Carpenter films en voelt teveel aan als een mainstream variant voor volwassenen op E.T. Het begint erg sterk als de Starman nog wat griezelig is (en zijn transformatie is best goed gedaan). Maar daarna wordt, in de eerste helft, te vaak hetzelfde half komische kunstje herhaald: Starman weet niets en moet alles uitgelegd worden, behalve dan de oudste beweging, dat lukt meteen prima. Bovendien is de film echt veels te traag. Maar dat zij vergeven vanwege mooie shots en de juiste dosis menselijke warmte. Wel blijft het onduidelijk waarom de overheid zo ongastvrij blijft voor de bezoeker van ver weg, maar we zullen het maar houden op de macht van het militair industrieel complex of zo iets. Op het einde worden we nog met fraaie effecten getrakteerd.

En verder fijn dat we op het einde na de aftiteling toch even worden verzekerd dat enkel de Voyager archiefbeelden echt waren en dat de rest van dit verhaal toch echt verzonnen was. LOL!

Ik had spontaan eens zin om een inhaalslag te doen wat betreft John Carpenter. Dat is lang geleden.

Onder andere kwam Starman aan bod. En wat kan ik erover zeggen? Typisch jaren 80, typisch Carpenter... al laat hij ook zien dat het niet altijd horror hoeft te zijn. Maar een beetje vreemd is Starman wel.

Jenny rouwt om de dood van haar man en leeft teruggetrokken op een heuvelhuis. Dan op een nacht doet zich een vreemde onzichtbare situatie voor: ze wordt gewekt en eenmaal beneden treft ze een baby op de grond. Maar die baby lijkt in een fractie meteen uit te groeien tot een volwassen man. Dit verschijnsel heeft voor het bestaan even de oude videoopnames van Jenny en haar man bekeken en daarvan de elementen opgepikt: resulterend dat Jenny oog in oog komt te staan met een schepsel die als twee druppels water op haar overleden man Scott lijkt.
Goed neergezet door de toen nog jongere Jeff Bridges.

Zonder al te veel poespas en gekke dingen. Het wezen lijkt je geen kwaad te doen, maar blijkt wel een missie te hebben. En Jenny lijkt daar goed voor te pas te komen om hem daarmee te helpen. Ze geeft hem een suit van haar man en al snel stappen ze de auto in om de route af te leggen.

Starman wordt daarbij zo'n film waarbij het lijkt dat het steeds lekkerder wordt als je er verder van eet. Het wil gelukkig niet te zoet worden en weet daarbij op een gedoseerde wijze te spelen met verschillende genres en best wel hartverwarmende momenten. Voor je het weet beland je in een ware roadtrip door Amerika. Bij de Scott look-a-like lijkt het wiel helemaal opnieuw uitgevonden te moeten worden en gaandeweg leert Jenny hem de taal en de handelingen... Echter blijkt Starman nog niet helemaal zo achterlijk te zijn dan je zou denken. Ook een leuk gegeven dat hij dode dieren en andere levenssoorten tot leven kon brengen.

Onderweg brengen er zich problemen mee. Ze krijgen ruzie met een groepje boerenkinkels bij een wegrestaurant en de hele overheid lijkt het op hen gemunt te hebben. Hierdoor weet Carpenter op een gedoseerde wijze te switchen van een romantische roadtrip naar een ware ontsnappingsfilm die ons langs de vele mooie plekjes en gebieden van Amerika brengt. Hierdoor sterkt de sfeer aan. En natuurlijk kan een ritje op de goederentrein ook niet gemist worden. En zullen ze de Rendez Vous voor Starman gaan halen?

Het einde mocht er zeker wel wezen. En dan al die kleuren erbij. Dit moest het dessert zijn.

En zo'n jaren 80 avontuur zou geen jaren 80 avontuur zijn zonder dat het werd bereidt met een uitstekende gevarieerde synth-soundtrack. Echter niet door Carpenter zelf gecomponeerd.

Ja, ik heb het al gezegd. Geen spijt dat ik me weer in Carpenter ben gaan verdiepen en toch ook wel een mooie afwisseling boven het geweld. Starman is geschikt voor jong en oud.

4,5*

Karen Allen.

Als ik een alien was en een plekkie moest uitzoeken om te landen, dan zou ik wellicht ook haar achtertuin kiezen. Wat een geweldig mens is het toch - misschien vooral bekend van haar net iets eerdere rol als Marion in de Indiana Jones films. Of ze heel goed acteert laat ik maar in het midden, de karakters lijken tenslotte allemaal nogal op elkaar. Aan de andere kant, waarom zou je iemand proberen te spelen als je Karen Allen zijn kan.

In deze film tegenover een wat mij betreft even mythische Jeff Bridges, maar zijn films zijn toch gemiddeld veel bekender geworden en gebleven. En Charles Martin Smith, die we kennen uit wat mij betreft een van de beste films ooit: Never Cry Wolf (1983), en vreemd genoeg lijkt de sfeer aan het eind van die film voor mij precies op die van deze. Wellicht door het meditatieve einde en de subtiele synthesizermuziek.

Vergelijkingen met E.T. kan ik slecht maken (want die heb ik nog nooit gezien), maar het ligt voor de hand om aan te nemen dat Spielberg daar zijn gebruikelijke mierzoete sentimentele brij van gemaakt heeft. Dat heeft Carpenter gelukkig niet.

Een Carpenter laat ik niet liggen dus zodoende ging deze Starman, kringloop vondst uiteraard, mee naar huis. En bij het lezen van de omschrijving kwam mij deze erg bekend voor en was er de interesse, ook al is het verre van een Carpenter zoals we Carpenter kennen.

Desondanks is de hand van Carpenter wel te zien in de opbouw in combinatie met muziek en heeft het geheel een aparte vibe zo vlak na het neerstorten en de vorming van Scott, tevens wanneer hij contact heeft met zijn 'thuis' en een rendezvous afspreekt. De focus ligt daarna toch vooral op het duo Jenny en Starman die onderweg zijn naar de afgesproken plek, met Jenny die verschillende malen de benen probeert te nemen, zich toch verschillende malen laat verrassen door Starman en zijn gaven, terwijl ze achterna gezeten worden door de instanties die maar wat graag een alien in de kraag vatten. En het moet gezegd dat Starman absoluut zijn momenten heeft met een leuke Karen Allen, een goed acterende Bridges die een Oscar nominatie mocht ontvangen voor deze rol, en bijzondere momentjes zoals met het hert die ik herkende en de twijfel weg nam of ik dit ooit gezien had.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met een film die net iets te lang duurt, het gevoel geeft dat het of hollen of stilstaan is, en humor die vaak naar het flauwe neigt en niet des Carpenter's is en ook niet echt bij een dergelijke film past. Desondanks moet de achterliggende gedachte van de film niet vergeten worden rond het concept liefde en binding zoals alleen de mens dat beleeft en daar uniek in is. Tevens is er het contrast tussen de treurende Jenny en de ontdekkende Starman die van de wereld en zijn geneugden geniet en natuurlijk het houden van en loslaten zoals op het einde, iets dat me op jonge leeftijd best al wel aangreep.

Topperdetop is Starman dan ook niet en is niet echt een Carpenter zoals we Carpenter gewend zijn met suspense en horror waar Starman toch vooral gelaagder en een hele andere focus heeft die niet perse slecht is. Een stabiele 3,5 wat mij betreft.

Herzien op de nieuwe 4K Steelbook met DolbyVision en DolbyAtmos, waardoor de prachtige soundtrack van Jack Nitzsche het best tot z’n recht komt. Ik was reuze blij toen ik hoorde dat deze alsnog een aparte release kreeg. Deze titel zat natuurlijk vast in één van de Columbia boxen waar ik geen fan van ben, spaar ze ook niet.

Een meer dan geslaagd buitenbeentje van Carpenter, die natuurlijk vooral bekend is om zijn rauwe horror en S.F. De muziek werd ditmaal ook niet door hemzelf gecomponeerd, al hoor je in de finale bij de krater wel zijn bekende synthesizer. Duidelijk beïnvloed door het grote succes van ET, hier gespeeld door volwassenen.

Verhaal begint op 20 augustus 1977 wanneer de Voyager II op Cape Kennedy word gelanceerd met een uitnodiging aan buitenaards leven. Aan boord van de sonde bevinden zich foto’s van de aarde, gesproken groeten en ‘n medley van muzikale composities. Jaren later word deze oproep door een ruimtewezen beantwoord en zijn ruimteveer stort neer nabij het huis van weduwe Jenny Hayden in Wisconsin, die nog steeds niet over de dood van haar overleden man heen is. Door middel van foto’s en een pluk haar neemt hij de gedaante aan van haar overleden man, ontvoerd haar en samen reizen ze in een oranje Mustang richting Arizona, waar de alien binnen drie dagen moet zijn. Ondertussen raken ze verliefd, maar worden ook doelwit van een grote klopjacht van de overheid, geleid door Mark Shemin.

Jeff Bridges is geweldig als sympathieke alien die ontdekt wat het aardse leven inhoudt en werd terecht genomineerd voor een oscar. In een interview leerde ik dat hij vogels bestudeerde voor de bewegingen met zijn hoofd. Maar ook Karen Allen speelt fantastisch en weet de emotionele snaar te raken. De special effects zijn hier en daar wat gedateerd, maar storend vind ik het niet. Absolute hoogtepunt is de scene aan het weg restaurant met het hert, in combinatie met de mooie muziek, raakt mij altijd. Maar ook de scene in de treinwagon, waar Jenny het ultieme geschenk krijgt en de eind scene met dat rood en blauwe licht zijn werkelijk schitterend.

In 1986 verscheen er nog een tv serie met een andere cast, die ik nooit gezien heb.

Een heerlijke S.F roadmovie met een vleugje romantiek, drama en feelgood.

Deze wereld beroemde ontroerende science fiction film opnieuw gezien van de eveneens beroemde film maker John Carpenter.

Deze ontroerende en feel good classic film blijft een visueel schitterende en tijdloze film.

Met uitmuntend gemaakte practical special effecten.

En hoogwaardig camera werk.

Ook het verhaal is prachtig.

En de acteer prestaties van Jeff Bridges als het buitenaardse wezen Starman en Karen Allen als Jenny Hayden zijn net als de film op alle fronten meesterlijk.

Blijft een magische en visueel indrukwekkende science fiction film.

Een van mijn grote favorieten.

De volle 5* blijven staan.