The Selfish Giant (2013)

Vergeet Ken Loach en Mike Leigh gerust. The Selfish Giant laat zien dat er een nieuwe generatie klaarstaat. Want was is dit een pareltje. De armoede, uitzichtloosheid en droevig stemmende Britse achterstandwijken zijn er nog altijd, maar regisseur Clio Barnard voegt daar eindelijk eens wat aan toe. Humor en een meeslepend verhaal bijvoorbeeld.

Het zorgt voor een film over vriendschap, jaloezie en verraad die aankomt als een mokerslag en waarin de twee jonge hoofdrolspelers schitteren. Gaat dat zien.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Selfish Giant (30 januari)

Subtiel.

Zeker eentje die in het rijtje nette britse drama's past. Maar net als wel vaker bij dit subgenre, heeft het net niet dat beetje om er echt wild van te worden. Prima speelduur, acteerwerk is top, grauwe troosterloze brits dorp dikke check! Maar helaas kan ik als niet eens de grootste kenner van het britse drama er zo een paar opnoemen die aan deze eisen voldoen. Ik ben zuinig met me sterren. Zeker niet omdat het slecht is maar voor mij op dit moment niet iets waar ik erg naar opzoek ben.

3 sterren.

Wauw, wat een pakkende film.

Prachtig en troosteloos neergezet in al zijn eenvoud.

Mooi acteerwerk van iedereen, maar voornamelijk van de jonge acteurs.

Heel overtuigend.

En een wending in de film die ik misschien wel had kunnen zien aankomen, maar die ondanks dat als een mokerslag aankwam.

Indrukwekkend pareltje!!

Een dikke 3 sterren zeker waard

Net als veel anderen ontkom ik er niet aan om te vermelden dat dit weer een film is uit de lange traditie over de Britse lagere klassen. Tot de elite van die groep, zoals Fish Tank en The Loneliness of the Long Distance Runner, behoort The Selfish Giant niet. Niettemin behoort dit toch zeker tot één van de meer geslaagde films over het onderwerp.

Het fijne is vooral de focus op een vriendschap tussen twee jongens. Op zich ook weer niet zo heel uniek, maar het werkt wel en geef het geheel een hart. Over het algemeen vind ik kinderen als hoofdfiguren wat minder interessant dan volwassenen, maar de jongens hier hebben erg goed uitgewerkte karakters en ze zijn boeiend. Het helpt ook dat ze echt twee goede acteurs hebben kunnen vinden, die ook nog eens kennelijk het tegenovergestelde van hun werkelijke persoonlijkheden spelen (in werkelijkheid is Chapman de ingetogene en Thomas de drukke). Best indrukwekkend dat zo'n jonge acteur als Chapman zoveel woede met zo'n overtuiging kan brengen.

Die woede is ook iets wat me in de film trok. Hoe kon een kind van zo'n leeftijd al zoveel met zich meedragen? Barnard doet fantastisch werk om dit begrijpelijk te maken en ze brengt er veel nuance in aan. "Nuance" is ook het sleutelwoord voor dit hele project. Hoewel dit een van de meer duistere films in zijn genre is, is het ook één die juist geregeld ook het pessimisme aan de kant weet te schuiven voor positieve karaktermomenten en toepasselijk luchtige scènes. Het wordt zo gedaan dat het geheel nooit zijn verstikkende kracht verliest, maar tegelijkertijd goed kan ademen. De keuze om het einde toch van wat hoop te voorzien, door Kitten zichzelf te laten opgeven en door de vergeving van de moeder als afsluiting, had sentimenteel of vals kunnen uitpakken, maar past hier compleet doordat de eerdere nuances dit al min of meer aankondigde.

Ook fijn: Barnard wijst hier niet te veel met het vingertje naar de sociale situatie om te verklaren waarom deze twee jongens er zo slecht voorstaan. Het is slechts één factor, maar even belangrijk zijn de keuzes die de hoofdfiguren zelf maken en hoe hun persoonlijkheden zijn. Het ADHD van Arbor en zijn simpele manier van denken zijn met name net belangrijk als zijn afkomst.

Misschien blijft de echte verrassing hier wat uit en vond ik het jammer dat er slechts enkele mooie shots in zaten, terwijl het merendeel bijna volgens het handboekje gefilmd was. Dat doet echter allemaal nauwelijks afbreuk aan dat dit een mooi, ontroerend portret van twee jongens is.
4*

Goed verhaal over de onderklasse dat er helaas niet alles uithaalt omdat het bij vlagen iets te dik wordt aangezet. Zo'n brutaal mannetje als Arbor kun je alleen maar omarmen en de vriendschap met Swifty is goudeerlijk. Het is jammer dat in het eerste half uur de personages (moeder en broer van Arbor en de familie van Swifty) op een vrij karikaturale manier worden neergezet met heftig, expliciet acteerwerk en begeleide teksten. Dit haalde de film wat omlaag en vervolgens wordt er door Barnard (en haar team van vrouwelijke producers) een ietwat poëtischere lijn ingezet dat resulteert in een hartverwarmende laatste twintig minuten. Hier komen ook de wat mooiere shots aan bod. Al met al een goede film, die hier en daar wat steken heeft laten vallen. 3,5*

Veel lovende kritieken voor dit Brits drama. Nochtans wederom en opnieuw het zoveelste dramaatje met norse en brutale half-marginale types in een verpauperd Engeland met werkloze en kansarme gezinnen. Het begint wel erg herkauwd te worden. Na vele Ken Loach films en talrijke andere gelijkaardige films (denk maar aan Tyrannosaur en de door OneRing genoemde voorbeelden) kan Clio Barnard geen nieuw leven inblazen aan het genre.

Zeer sterk deprimerend geacteerd Brits sociaal drama waar na mate de film vordert mijn sympathie voor de kleine jongen Arbor gespeeld door een fenomenale rol van Conner Chapman steeds minder werd. Daar in tegen werd mijn voorkeur voor de grotere jongen Swifty gespeeld door Shaun Thomas steeds groter. De film hakt er stevig in en laat je achter met een kil en leeg gevoel... Een dikke zeven plus dus 3.5*

Sterk Brits stukje sociaal realisme, waarbij Barnard niets tot de verbeelding over laat. De uitvloeisels van de crisis in het Noorden van Engeland schetst met grauwe beelden het uitzichtloze bestaan van de onderklasse. Ontzettend krachtig weergegeven is de wrede situatie waar kinderen hierin een heilloos bestaan leiden. Hierbij is het acteerwerk subliem en maakt dit het samen met de sterke regie tot een juweeltje van formaat. De poster is trouwens erg pakkend, met basale elementen uit de film.

Uitstekende film over twee jongens die spijbelen van school om zo schroot te verzamelen. Een rauw en realistisch sociaal drama dat zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving. De vriendschap tussen de twee jongens wordt mooi neergezet, vooral ook vanwege het naturelle acteerwerk. Een aantal aangrijpende momenten zonder dat het sentimenteel wordt.

Er bestaat nog steeds zoiets als een North-South divide. In het zuiden van Engeland gaat het al decennialang steeds iets beter, in tegenstelling tot The North. Nog steeds is het noorden van Engeland het vergaan van de mijn- en scheepsbouw niet te boven gekomen. Armoe is een veelvoorkomend iets in vele steden in het noorden, zoals Bradford. Noch Arbor noch Swifty heeft het goed getroffen qua achtergrond: armoe, waardeloze vaders, wanhopige moeders, broer met verslavingsproblematiek en dus overal schulden. Als de adhd-impulsieve Arbor en zijn grote kameraad Swifty, een goedzak uit een traveller gezin (ook al weer een marginale groep tussen de sociaal economisch achtergestelde Britten), geschorst worden van school besluiten ze om oud ijzer te gaan inzamelen. Op deze manier kunnen ze financieel een beetje bijdragen in hun gezinnen. Ongehinderd door enige kennis en tomeloos ambitieus wordt Arbor's 'inzamelen' steeds risicovoller en komt zijn vriendschap met Swifty op het spel te staan. Swifty is een trouwe vriend en liefhebber van paarden wat hem helpt in zijn omgang met de keiharde, gewetenloze 'Kitten" (de Selfish Giant uit de titel, een verwijzing naar een sprookje van Oscar Wilde). Naast oud ijzer handelaar heeft Kitten ook een draver waarmee hij (illegaal) racet op de openbare weg om fikse bedragen.

Dit alles tegen een prachtig gefilmde grauwheid van Bradford en omgeving. Een goed inkijkje in het leven van een groep mensen die de gemiddelde Moviemeter gebruiker niet zal kennen.

Het acteerwerk is van een hoog niveau, de karakters worden snel neergezet door een combinatie van overtuigend spel en natuurlijke dialoog. De accenten zijn best pittig om te verstaan maar daarvoor zijn er gelukkig ondertitels.

Zeer sterk film.

NB Arbor is niet echt een voornaam in Bradford. Het is een verwijzing naar Clio Barnard's vorige film, een zeer sterke en experimentele documentaire over het leven van de toneelschrijfter Andrea Dunbar. De documentaire uit 2010 heet The Arbor omdat Andrea Dunbar's eerste toneelstuk The Arbor heete en zij opgroeide de zeer arme en criminele Brafferton Arbor in de Buttershaw Estate van Bradford. Dunbar schreef over wat ze kende (armoe, alcoholisme, uiteenvallen van gezinnen) en Barnard is gefascineerd door diezelfde situaties.

Het zou wel een campagnefilm van Monica De Coninck, minister van Werk, geweest kunnen zijn. Zij voerde onlangs werkcheques in om laaggeschoolde werkloze jongeren aan een baan te helpen. Want in tijden van recessie en werkloosheid steekt criminaliteit alsmaar de kop op en dit is waar het om gaat in The Selfish Giant. Clio Barnard frist Oscar Wilde’s gelijk genaamd sprookje op in de vorm van een sociaal drama met een sneer naar het hedendaagse Verenigd Koninkrijk en het kapitalisme.

Ondanks het aanhoudend gehamer van hun ouders op het feit dat een diploma halen een noodzaak is, worden Arbor en Swifty van school gestuurd wegens wangedrag. We volgen de dagelijkse sleur van beide tieners, van claustrofobische huiskamers tot de grauwe buitenwereld. Beide families hebben het moeilijk om hun rekeningen te betalen en daarom besluiten de twee protagonisten met goede bedoelingen bij te verdienen bij de schroothandel van Kitten, de zelfzuchtige reus van het verhaal... Arbor, die steeds meer en meer wil, laat zich leiden tot het kapitalistisch denken en vergeet wat uiteindelijk echt het belangrijkste is in zijn leven.

De keuze voor de twee hoofdrolspelers viel op twee niet-professionele acteurs die in het echte leven veel gelijkenissen hadden met Arbor en Swifty. Op deze manier kregen de personages extra gestalte. Barnard haalde naar verluidt haar inspiratie bij het Iraanse Sid (1998). Vooral Conner Chapman tilde zijn personage, Arbor, enkele niveaus hoger en niet uitsluitend op karakteriserend vlak. Naar het einde toe geeft hij de film net dat ietsje meer, wat het begin van zijn acteercarrière vooralsnog betekende.

Slechts één keer werd er vanaf de horizontale as gefilmd om de nadruk op de morele onbalans te leggen. Een leuk gegeven maar hier miste Barnard de boot. Op deze manier lijkt het of de shot erbij geplakt werd. Desondanks is haar eerste fictiefilm bijzonder geslaagd, een naam die we zeker nog zullen horen op de komende film festivals.

Film die je meteen onderdompelt in een white trash milieu in de buurt van Bradford. Arbor is een tamelijk onuitstaanbaar joch die met zijn vriend Swifty de straten afstruint op zoek naar oude metalen.

De setting is uiterst grauw en rauw en het acteerwerk is prima.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Ook geschikt voor jeugdfilm...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Minder deprimerend dan ik vooraf had gedacht, deze film met als thema de onderkant van de Britse samenleving.

Het is een aangrijpend drama met een erg goed acterende jonge cast. Zeer overtuigend!

Rauw Brits drama dat net als soortgelijke films in het genre heel 'au naturel' in beeld is gebracht. De lagere klasse en achterstandswijken ogen ontzettend deprimerend en armoedig, iets wat Ken Loach en Mike Leigh ook al veelvuldig in hun film hebben laten zien. In dat opzicht dus weinig vernieuwend, maar altijd de moeite van het kijken waard.

Hoewel het verhaal met de twee jonge hoofdpersonen wel interessant en aangrijpend is, wist het me emotioneel niet genoeg te raken. Dat lag eigenlijk nog het meest aan Conner Chapman, die de rol van Arby vertolkte; zijn beperkte range aan emoties maakte dat zijn spel me niet altijd overtuigde.

Voor de rest is er weinig mis met deze film. Hoewel een 3,5 een gemiddeld cijfer lijkt, wil ik het een bescheiden aanrader noemen, al was het alleen maar omdat het een welkome afwisseling is van de gemiddelde blockbuster-actiefilm waar je tegenwoordig mee om de oren geslagen wordt.

Treurig, maar prachtig verhaal. De film geeft een goede sfeer van de armoede in beide gezinnen van de jongens. Mooi acteer werk. Zeker de moeite waard om te kijken.

Een Britse film over een sociaal achtergestelde klasse maakt steeds indruk.

Ook deze "The Selfish Giant" waarin 2 jongeren, steeds meer afglijdend in losbandigheid, gemakkelijke prooien zijn in de macht van scrupuleloze, geldzuchtige individuën, die gebruik maken van de zwakte van diegenen die de jongeren op het rechte pad moeten houden.

Heel veel handcamerawerk, maar ook allerminst opbeurende beelden van hoogspanningsmasten en hoogovens die het mistroostige en de brutaliteit die de jongeren ervaren, accentueren.

Acteerwerk in deze film is best in orde, maar vooral de rol die de kleine Conner Chapman vervult blijft toch wel hangen.

Een rauw drama met een somber verhaal dat zeer realistisch over komt. De ventjes spelen nog best aardig en de sfeer van een achterbuurt is goed neergezet. Toch vond ik het niet helemaal geweldig, het tempo ligt erg laag en echt heel interessant vond ik het nou ook weer niet. Er had van mij wel iets meer mogen gebeuren.

The selfish giant brengt ons wederom naar een verpauperde troosteloze Engelse voorstad (Bradford) waarbij de inwoners weinig perspectieven hebben over hun toekomst en waarbij armoede heerst. De film doet me wat denken aan bijvoorbeeld Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine of van enkele films van Ken Loach. Maar ook Mike Liegh of de gebroeders Dardenne hebben onder meer deze paden al bewandeld.

Centraal staan de twee jonge tieners Arbor en Swifty. Beiden - De één onder invloed van de andere - worden geschorst op school en trachten snel geld te verdienen door ijzerschroot te verzamelen en te verkopen. Als tiener is een paar tiental pond makkelijk en snel verdiend, maar erg veel toekomst bieden dergelijke jobs niet. Thuis hebben ze het ook niet makkelijk met enerzijds een drugverslaafde broer en anderzijds een schuldenlast binnen het gezin waarbij de deurwaarder even vaak langskomt als de postbode.

De schroothandelaar Kitten is een vreemd figuur. Voor beide jongens is hij de hoop op een betere toekomst, maar is het voor hen niet altijd duidelijk dat hij hen meer kwaad dan goed doet. De kinderen leiden een losbandig bestaan, weg uit de vertrouwende en zorgzame omgeving van volwassenen. Net daarom komt de vriendschap tussen Arbor en Swifty het best uit de verf. Het rotjochie dat Arbor is bij momenten ook ontwapenend wanneer hij opkomt voor zijn beste vriend. The selfish giant is een aanrader voor wie houdt van rauwe drama's in miserabele achterbuurten met weinig hoop of geluk. Kleine aanbeveling en een dikke 3,5* waard.

Deze film heeft mij erg geraakt. Ik vind het acteerwerk ontzettend goed, heel realistisch, en het was niet moeilijk om in het verhaal te komen. Het kwam vrijwel gelijk binnen. De film is erg verdrietig. Ik moest het na afloop even laten bezinken. Sterk en mooi werk. 4,5*

Goede film maar ook wel weer 'standaard' film over de Engelse laagste sociale klasse. Het beeld dat wordt neergezet is rauw, ongepolijst en doet denken aan de films van Ken Loach (maar dan wat rauwer en minder vriendelijk). Acteerwerk is goed en overtuigend, eigenlijk van de volledige cast. Wat de film bijzonder maakt is hoe het thema vriendschap hier is uitgewerkt. De twist aan het einde van film komt onverwacht en geeft de hele film een wat bedrukte lading. Geen feel good movie. Op momenten misschien wat traag en ik had een moment dat ik dacht 'er mag nu wel iets gebeuren'. Dat gebeurde dus ook maar wat laat in de film. Maar als je in bent voor een goed maar rauw Engels drama en je niet terug schikt voor wat tragere films, dan is deze een aanrader. Al met al 3,5 sterren.

De film nog eens bekeken. Hij kwam me nog steeds goed voor de geest. En dat is toch een teken dat de film de vorige keer wel indruk gemaakt had. Vorige keer was ik kennelijk gevallen over de acteerprestaties. Dat heb ik nu helemaal niet meer. Ik vond nu eigenlijk dat er zelfs best goed geacteerd werd. Het blijft wel een erg triest verhaal met een vreselijk einde.