The Selfish Giant (2013)

Vanaf 30 januari 2014 in de bioscoop (Cinéart)

sterk geacteerd Brits sociaal drama in de traditie van Ken Loach of de gebroeders Dardenne. Originaliteit zal je hier niet vinden maar wel een urgent en heel actueel sociaal drama dat een scherpe blik geeft op het hedendaagse Groot-Brittannie. Hard en aangrijpend zonder op een moment weg te glijden in overdreven meligheid. Brits sociaal geladen cinema op zijn best. De beste film op dag 6 van het Film Fest Gent voor mij.

Vergeet Ken Loach en Mike Leigh gerust. The Selfish Giant laat zien dat er een nieuwe generatie klaarstaat. Want was is dit een pareltje. De armoede, uitzichtloosheid en droevig stemmende Britse achterstandwijken zijn er nog altijd, maar regisseur Clio Barnard voegt daar eindelijk eens wat aan toe. Humor en een meeslepend verhaal bijvoorbeeld.

Het zorgt voor een film over vriendschap, jaloezie en verraad die aankomt als een mokerslag en waarin de twee jonge hoofdrolspelers schitteren. Gaat dat zien.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Selfish Giant (30 januari)

Subtiel.

Zeker eentje die in het rijtje nette britse drama's past. Maar net als wel vaker bij dit subgenre, heeft het net niet dat beetje om er echt wild van te worden. Prima speelduur, acteerwerk is top, grauwe troosterloze brits dorp dikke check! Maar helaas kan ik als niet eens de grootste kenner van het britse drama er zo een paar opnoemen die aan deze eisen voldoen. Ik ben zuinig met me sterren. Zeker niet omdat het slecht is maar voor mij op dit moment niet iets waar ik erg naar opzoek ben.

3 sterren.

Wauw, wat een pakkende film.

Prachtig en troosteloos neergezet in al zijn eenvoud.

Mooi acteerwerk van iedereen, maar voornamelijk van de jonge acteurs.

Heel overtuigend.

En een wending in de film die ik misschien wel had kunnen zien aankomen, maar die ondanks dat als een mokerslag aankwam.

Indrukwekkend pareltje!!

Een dikke 3 sterren zeker waard

Sluit ik me volledig bij aan. Behalve dan dat ik die mokerslag totaal niet zag aankomen en die daarom des te meer aankwam. Niets dan lof over deze brilliante film die me zeker nog lang zal bijblijven. 4.25*

Prachtige verfilming van het achterbuurtleven in de buitenwijken van Engeland met een verhaal dat zo uit het leven gegrepen is. Ontzettend sterk acteerwerk van met name de twee hoofdrolspelertjes en ook een pluim voor de "tussenshots" die een soort vreemde rust brachten tussen al het drama. Mooier dan dit gaat het dit jaar niet meer worden schat ik in.

Net als veel anderen ontkom ik er niet aan om te vermelden dat dit weer een film is uit de lange traditie over de Britse lagere klassen. Tot de elite van die groep, zoals Fish Tank en The Loneliness of the Long Distance Runner, behoort The Selfish Giant niet. Niettemin behoort dit toch zeker tot één van de meer geslaagde films over het onderwerp.

Het fijne is vooral de focus op een vriendschap tussen twee jongens. Op zich ook weer niet zo heel uniek, maar het werkt wel en geef het geheel een hart. Over het algemeen vind ik kinderen als hoofdfiguren wat minder interessant dan volwassenen, maar de jongens hier hebben erg goed uitgewerkte karakters en ze zijn boeiend. Het helpt ook dat ze echt twee goede acteurs hebben kunnen vinden, die ook nog eens kennelijk het tegenovergestelde van hun werkelijke persoonlijkheden spelen (in werkelijkheid is Chapman de ingetogene en Thomas de drukke). Best indrukwekkend dat zo'n jonge acteur als Chapman zoveel woede met zo'n overtuiging kan brengen.

Die woede is ook iets wat me in de film trok. Hoe kon een kind van zo'n leeftijd al zoveel met zich meedragen? Barnard doet fantastisch werk om dit begrijpelijk te maken en ze brengt er veel nuance in aan. "Nuance" is ook het sleutelwoord voor dit hele project. Hoewel dit een van de meer duistere films in zijn genre is, is het ook één die juist geregeld ook het pessimisme aan de kant weet te schuiven voor positieve karaktermomenten en toepasselijk luchtige scènes. Het wordt zo gedaan dat het geheel nooit zijn verstikkende kracht verliest, maar tegelijkertijd goed kan ademen. De keuze om het einde toch van wat hoop te voorzien, door Kitten zichzelf te laten opgeven en door de vergeving van de moeder als afsluiting, had sentimenteel of vals kunnen uitpakken, maar past hier compleet doordat de eerdere nuances dit al min of meer aankondigde.

Ook fijn: Barnard wijst hier niet te veel met het vingertje naar de sociale situatie om te verklaren waarom deze twee jongens er zo slecht voorstaan. Het is slechts één factor, maar even belangrijk zijn de keuzes die de hoofdfiguren zelf maken en hoe hun persoonlijkheden zijn. Het ADHD van Arbor en zijn simpele manier van denken zijn met name net belangrijk als zijn afkomst.

Misschien blijft de echte verrassing hier wat uit en vond ik het jammer dat er slechts enkele mooie shots in zaten, terwijl het merendeel bijna volgens het handboekje gefilmd was. Dat doet echter allemaal nauwelijks afbreuk aan dat dit een mooi, ontroerend portret van twee jongens is.
4*

Goed verhaal over de onderklasse dat er helaas niet alles uithaalt omdat het bij vlagen iets te dik wordt aangezet. Zo'n brutaal mannetje als Arbor kun je alleen maar omarmen en de vriendschap met Swifty is goudeerlijk. Het is jammer dat in het eerste half uur de personages (moeder en broer van Arbor en de familie van Swifty) op een vrij karikaturale manier worden neergezet met heftig, expliciet acteerwerk en begeleide teksten. Dit haalde de film wat omlaag en vervolgens wordt er door Barnard (en haar team van vrouwelijke producers) een ietwat poëtischere lijn ingezet dat resulteert in een hartverwarmende laatste twintig minuten. Hier komen ook de wat mooiere shots aan bod. Al met al een goede film, die hier en daar wat steken heeft laten vallen. 3,5*

BAM! Deze film slaat in ! ( bij mij )

Een prachtige film !

A must see !

Veel lovende kritieken voor dit Brits drama. Nochtans wederom en opnieuw het zoveelste dramaatje met norse en brutale half-marginale types in een verpauperd Engeland met werkloze en kansarme gezinnen. Het begint wel erg herkauwd te worden. Na vele Ken Loach films en talrijke andere gelijkaardige films (denk maar aan Tyrannosaur en de door OneRing genoemde voorbeelden) kan Clio Barnard geen nieuw leven inblazen aan het genre.

Een documentaire-achtig geloofwaardig, ongepolijst en troosteloos vriendschaps- en loyaliteitsdrama met het noodlot als bittere ondertoon in de vorm van een realistisch en moedeloos milieuportret. De regisseuse ging zonder pardon of genade op weg naar de onvermijdelijke catastrofe. Haar grondtoon was grauw en grijs (als mist en motregen) en de camerabeelden maakten indruk. De cast speelde uitstekend; des te bijzonderder is dat beide hoofdrolspelers nog nooit voor de camera hadden gestaan.

Aardig drama, leuk om een keertje gezien te hebben.

Rauw, deprimerend drama die zich afspeelt in een britse achterstandswijk met veel kansarme gezinnen.Twee van die gezinnen worden belicht en met name de jonge telgen hiervan.

Via ijzerwaren en koperdiefstal proberen zij de kost te winnen voor hun ouders.

Puik acteerwerk van met name de jonge cast.

Doordat er nauwelijks een soundtrack wordt gebruikt oog de film nog meer sober en grauw.

3.5*

Ik sluit me aan bij de lovende kritieken over dit meesterlijk in elkaar gezette drama.

Een must-see wat mij betreft

Na vele lovende kritieken gaan kijken, maar wat een tegenvaller... Vond er weinig aan, ik hou van filmhuis films, maar dit vond ik echt niks,

FIlm gaat over 2 jongens uit arme gezinnen, die beide problemen hebben zowel sociaal als op geld gebied en dan proberen de jongens geld te verdienen met ijzer verkoop.

het acteerwerk was sterk, maar toch wist de film me niet te pakken waardoor het saai en traag werd..

jammer

2*

Zeer sterk deprimerend geacteerd Brits sociaal drama waar na mate de film vordert mijn sympathie voor de kleine jongen Arbor gespeeld door een fenomenale rol van Conner Chapman steeds minder werd. Daar in tegen werd mijn voorkeur voor de grotere jongen Swifty gespeeld door Shaun Thomas steeds groter. De film hakt er stevig in en laat je achter met een kil en leeg gevoel... Een dikke zeven plus dus 3.5*

Sterk Brits stukje sociaal realisme, waarbij Barnard niets tot de verbeelding over laat. De uitvloeisels van de crisis in het Noorden van Engeland schetst met grauwe beelden het uitzichtloze bestaan van de onderklasse. Ontzettend krachtig weergegeven is de wrede situatie waar kinderen hierin een heilloos bestaan leiden. Hierbij is het acteerwerk subliem en maakt dit het samen met de sterke regie tot een juweeltje van formaat. De poster is trouwens erg pakkend, met basale elementen uit de film.

Gewoon een prima film. Niks meer en niks minder.

Leuke film, voor een paardenmeisje...

Wat een mannetje is die kleine Arbor. Heerlijk. Goed gespeeld door Chapman. Wat een akeligheid trouwens die armoede en alle ellende die er bij komt kijken. Iedereen behandelt elkaar zo ruw en onvriendelijk en alles ziet er zo verpauperd uit. Droevig ook hoe Arbor en Swifty een beetje uit elkaar drijven.

Wel is de film af en toe wat aan de simpele kant. Zo'n scène waarin Arbor zijn moeder troost geloof ik niet helemaal op een of andere manier. Dat het allemaal wel eens op een slechte manier af kan lopen kun je al snel aanvoelen, maar door de uitwerking vond ik het toch wel een heftige scène als Arbor en Swifty een schok krijgen. Ik hield mijn adem in. De scènes daarna zijn ook echt goed uitgewerkt. Een waardig einde voor een heel aardig film. Een royale 3.5*.

Uitstekende film over twee jongens die spijbelen van school om zo schroot te verzamelen. Een rauw en realistisch sociaal drama dat zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving. De vriendschap tussen de twee jongens wordt mooi neergezet, vooral ook vanwege het naturelle acteerwerk. Een aantal aangrijpende momenten zonder dat het sentimenteel wordt.

Eén van de weinige films die op mij een geweldige indruk hebben achtergelaten. Ik heb geboeid gekeken van begin tot eind met indrukwekkend jong acteer talent. Heeft niet voor niets prijzen in de wacht gesleept. Iedere jury was onder de indruk van deze film. Vooral het einde zal mij (niet alleen ik denk ik) lang bijblijven. Een "Must see" vind ik.

filmoloog

Het stoort me ergens wel dat Britse independent filmmakers blijven vastklampen aan dit cliché Engeland met hoge werkloosheid, probleemgezinnen en marginalen. En om moralistisch te doen, moet er wel iets mislopen met de hoofdpersonages, hier die electrocutie

Intussen zitten we 35 jaar verder, en zou een update van de sociale situatie eens geen kwaad kunnen. En mijn reactie is zeker niet zo overdreven gezien ik films als Kes, This is England en Ratcatcher uitermate positief beoordeeld heb. Maar inderdaad, met de recentere films over dit onderwerp ben ik de laatste jaren wat bitsiger geworden door het gebrek aan innovatie. Ik weet niet hoeveel films van dit genre je al bekeken hebt, maar als dit de allereerste is kan ik je cijfer zeker begrijpen...

Och kan er nog wel 20 opnoemen. Maar wat heeft het voor zin? Je kan ze ook zelf gaan googlen. Dit zal heus niks aan mijn mening over deze film veranderen.Ik heb alles gezegd wat ik daarover te zeggen had. Als het je niet bevalt dat ik hier 2,5* sterren voor geef, ga me dan gerust feliciteren bij Ratcatcher. Zelfde genre, veel beter.

In deze lijst vind je al flink wat sociale drama's terug... genoeg?

- britflicks.com

Noem er dan eens 20 van de afgelopen tien jaar. Ik heb je link bekeken maar wat ik in die lijst zie zijn Britse films van verschillende genres. Ik tel maar een aantal films die over dat cliché Engeland met hoge werkloosheid, probleemgezinnen en marginalen gaan. En dan ook nog gespreid over een periode van 35 jaar. Ik vind je reactie wat magertjes. Je hebt het over "Kes", een film van meer dan 40 jaar geleden. Je noemde "Fish tank" uit 2009 die in Cannes een terechte prijs heeft gewonnen, een film die een goed hedendaags beeld schept over de uitzichtloosheid van een ongelukkig tienermeisje in een typische achterstands wijk, schitterend weergegeven, wat is daar mis mee. Misschien moet ik ook maar "Oliver Twist" noemen zowel de 1948 versie als de 2005 versie van Roman Polanski. Zoals je ziet kom ik je tegemoet , nu de 17 andere nog.