I'll Follow You Down (2013)

Gabe Whyte (Rufus Sewell) staat op het punt te vertrekken naar een conventie in Princeton met het vliegtuig. Hij speelt nog een spelletje schaak met zijn zoontje Erol (Haley Joel Osment) en neemt liefdevol (verrassend) afscheid van zijn vrouw Marika (Gillian Anderson) op het vliegveld. Gabe keert echter niet meer terug en laat zijn familie verweesd en gebroken achter. Een niet geëindigd partijtje schaak is een blijvende herinnering aan hem.

Ongeveer 12 jaar later na het mysterieuze verdwijnen van Gabe, zien we Erol terug als een volwassen 21 jarige bolleboos die uitblinkt op wetenschappelijk en wiskundig gebied. Een hoogbegaafde student die de genen waarschijnlijk geërfd heeft van zijn familie die louter uit academici en wetenschappers bestaat. Een traumatische gebeurtenis brengt zijn grootvader Sal (Victor Garber) zover om hem zijn theorie te vertellen over de verdwijning van zijn vader, waar Erol met de jaren meer en meer van de overtuiging is dat zijn vader gestorven is. Volgens Sal heeft zijn zoon een mogelijkheid ontdekt om door de tijd te reizen via zogezegd “wormholes” en wou hij Einstein ontmoeten in een parallel universum.

“I’ll follow you down” gaat dus over tijdreizen. Het is zeker niet gemakkelijk om nog origineel uit de hoek te komen met zulk een gegeven, daar er al onnoembare films gemaakt zijn over dit fenomeen (Back to the Future,Looper,12 Monkeys, Terminator, About Time, Déja Vu, ….) die dan ook doorspekt zijn met actie om grip te houden op de aandacht van het publiek. “I’ll follow you down” richt zich meer op het wetenschappelijke en het emotionele. Ondanks het gebrek aan actie of spanning blijft het toch een intrigerende SF, die de bekende complicaties weeral in vraag stelt. Welke invloed heeft een wijziging in het verleden op je huidige leven ? Zal je persoonlijke situatie nog identiek zijn zowel op familiaal als professioneel vlak ? Het is in ieder geval geen flitsend jeugdig SF avonturenfilm zoals “Back to the Future” !

Toch redelijk slim bekeken van de regisseur Richie Mehta om deze low-budget indie SF te voorzien van bekende gezichten. Een “X-Files”-achtig verhaal verdient zo iemand als Gillian Anderson, die trouwens niks van haar good looks verloren is met de jaren. En Haley Joel Osment kent iedereen nog als het vertederend klein jongetje die doden kon zien in “The Sixth Sense” en op zoek ging naar zijn echte persoonlijkheid in “A.I”. Buiten het feit dat hij redelijk bijgekomen is en een ringbaardje heeft, kan je dat engelengezicht nog bespeuren in dat aangedikt gezicht. Hij kan je nog altijd zo intriest aankijken met die puppy-ogen. Vooral Anderson levert een glansprestatie als de depressieve achtergelaten eega die haar eeuwige liefde verloren is en dit verlies nooit heeft kunnen verwerken waardoor ze al die jaren al psychiatrische bijstand kreeg en zich overeind hield met medicatie. Osment heeft zijn leven terug herpakt en een leven opgebouwd samen met zijn jeugdvriendinnetje. De ongeïnteresseerde blik terwijl zijn moeder over zijn vader sprak en hun eerste ontmoeting, spreekt boekdelen.

Spijtig genoeg is het grootste gedeelte van deze film gericht op de onderlinge relaties en welke de eventuele consequenties zouden zijn, als Erol het plan om naar het verleden te reizen zou doorvoeren, op zijn persoonlijk privé leven. Het vervaardigen van de tijdmachine blijft beperkt tot het tonen van een lasmasker, ingewikkelde wiskundige formules uit de kwantumfysica en een klein gedeelte van een soort duikersklok. Het vertonen van het uiteindelijke tijdreizen zelf is redelijk beperkt en was ten tijde in afleveringen van “Dr. Who” veel beter in beeld gebracht. Tevens stoorde het me dat na de periode van 12 jaar Erol wel een enorme verandering had ondergaan terwijl zijn moeder en grootvader nog hetzelfde uiterlijk hadden. Nogal ongeloofwaardig.

Een niet zo actierijke film met mooi uitgewerkte karakterstudies en het vreselijke dilemma waar Erol uiteindelijk mee opgezadeld zit. Uiteindelijk is het niets anders dan een familiedrama waarbij de huisvader zijn gezin in de steek laat en deze laatste achterblijven met onbeantwoorde vragen. In “I’ll follow you down” is deze huisvader echter niet sigaretten gaan halen om daarna niet terug te keren, maar zit hij ergens vast in het verleden. Deze Canadese film mag zeker niet beschouwd worden als een mislukking, maar toch miste er iets en was er toch een ontevredenheid dat aan me knaagde. Het was alsof ik naar een episode heb gekeken over reisverslagen per trein, en er was geen enkele keer een fragment in de hele episode waarbij je de trein kan zien….
3*

Tijdreizen.

Deze film belicht daar eens een iets andere kant van - vooral de emotionele aspecten ervan. Op zich maakt dat het verhaal in theorie interessant, maar de uitwerking is vooral wat mat, langdradig en op de rand van saai. Het einde had eigenlijk wat eerder mogen komen, dacht ik - maar, zo lang duurt de film volgens de klok eigenlijk niet. Dat einde is overigens wel weer leuk gevonden.

Wel goed gemaakt, niks mis met camera en geluid, en de acteurs doen hun werk naar wat je mag verwachten. Wat me tijdens de film door m'n hoofd schoot is dat Gillian Anderson op de een of andere manier toch veel minder onder het X-Files stigma heeft te lijden dan David Duchovny - elke keer dat ik hem ergens in een film zie is de eerste gedachte 'hee daar heb je Mulder'. Misschien is haar hoofd gewoon wat minder kenmerkend dan dat van Duchovny...

Wat me tijdens de film door m'n hoofd schoot is dat Gillian Anderson op de een of andere manier toch veel minder onder het X-Files stigma heeft te lijden dan David Duchovny - elke keer dat ik hem ergens in een film zie is de eerste gedachte 'hee daar heb je Mulder'. Misschien is haar hoofd gewoon wat minder kenmerkend dan dat van Duchovny... [/quote]

dan moet je de serie californacation eens kijken,,,,,,ben je er helemaal van af.(hank moody is een baas)

ik zie overigens zie ik nog steeds dana scully...ze heeft daarna nooit meer een in een echt succesvolle film gespeeld.

De film begint traag. Het duurt even voordat alles op zijn plek valt.

Het tijdreizen wordt eens meer vanuit relationele kant bekeken. De techniek is onbelangrijk.

Het acteerwerk is dik in orde. Na x-files nooit meer wat gezien van Anderson. Ze liet eens de andere kant zien, veel emotie maar toch mooi ingetogen.

Het verhaal rammelt aan alle kanten. Niet erg.

Duidelijk met weinig middelen gemaakt. Verwacht geen speciale effecten.

Ik vind het de moeite van het kijken waard.