Dallas Buyers Club (2013)

Nog niet zo lang geleden nog speelden Matthew McConaughey en Jennifer Garner samen in de weinig bijzondere romantische komedie Ghosts of Girlfriends Past (2009). Vijf jaar later zijn de twee wederom samen te zien en wel in deze film van Jean-Marc Vallée. Garner heeft in die vijf jaar niet bepaald noemenswaardige prestaties geleverd, maar voor McConaughey geldt eerder het tegenovergestelde. Met titels als The Lincoln Lawyer (2011), Mud (2012) en Killer Joe (2012) is hij bezig met een indrukwekkende hot streak. Mag Dallas Buyers Club aan deze serie worden toegevoegd?

Een simpele vraag die een simpel antwoord verdiend; volmondig ja. De dagen waarbij McConaughey simpele, ontblote personages speelt in matige romcom’s, lijken definitief voorbij. Deze veelbelovende acteur liet in films als A Time to Kill (1996), Amistad (1997) en Contact (1997) reeds zien weldegelijk te kunnen acteren en lijkt nu daadwerkelijk zijn talent volledig te benutten en weer serieus kan worden genomen. In Dallas Buyers Club is de man werkelijk fenomenaal als een homofobe, louche cowboy die het HIV-virus heeft opgelopen en daarbij ook niet vies is van een pilletje en een pintje. McConaughey weet te overtuigen in deze rol en speelt zowel de dramatische als de komische scenes met speels gemak waarbij een bepaalde mastrubatiescene een hoogtepuntje is. Tegenspeler Jared Leto verdiend minimaal evenveel lof voor zijn rol als de positief ingestelde, transgender Rayon. Leto gaat helemaal in zijn rol en is geloofwaardig vanaf de eerste minuut. Het gekibbel tussen de twee is bij tijd en wijle hilarisch en de ontstane vriendschap voelt echt aan. De film kent een fijne vaart gedurende zijn speeltijd van twee uur en het verhaal, dat serieuze thema’s behandeld als aids en legaliteit van medicijnen, zet aan het denken. Een meer dan terechte kanshebber voor de Academy Awards.

Best een goede film die wat inkakt in het tweede gedeelte er waardoor ik een wat matige nasmaak overhield. De aanloop is sterk met goed wat tempo erin, echter zodra de film zich sterker ontwikkeld als drama wordt het geheel wat te passief en mist het scherpte. Ik zag ook liever dat er meer ingezoomd zou worden op de strijd met de FDA. Helemaal aangezien de 2 ondersteunende karakter samenvoegingen van mensen zijn (aldus als we Cinema.nl mogen geloven: Onwaarschijnlijke partners in crime - Cinema.nl Filmrecensie ).

Schitterend in beeld gebracht stukje drama over de wil om de dood zolang mogelijk te blijven ontzien, ondanks deze terminale ziekte. We zien in Ron Woodroof een wrak van een persoonlijkheid, die na zijn diagnose ontpopt in een protagonist die zijn kont tegen de krib zette. In het begin van de jaren tachtig zien we de overduidelijke rol van de farmaceutische industrie, om de markt te willen veroveren op het gebied van aidsbestrijding. De strijd van Ron Woodroof met alternatieve supplementen uit private hand winnen hierin terrein. Een lagere dosis AZT werd in combinatie later toegepast en redde vele levens. Het verhaal is ondanks de tragedie luchtig van opbouw en aan humor ontbreekt het zo nu en dan zeker niet. Jared Leto en met name Matthew McConaughey zetten het geheel zeer geloofwaardig neer, en hun in schrale conditie gebrachte lichamen typeren de symptomen van afbreuk op een confronterende manier.

Een film gemaakt over een ziekte zelf kan misschien wat saai ogen, maar wanneer je een film zo aanpakt als Dallas Buyers Club en je alleen richt op de personages die met de ziekte te maken krijgen en je ook nog eens zulke fantastische acteurs deze rollen laat spelen, dan heb je goud in je handen en dat is precies wat Dallas Buyers Club is. Een film die je raakt in je hart en je karakters geeft waar je om gaat geven wat komt door het zeer overtuigende acteerwerk van zowel Matthew McConaughey als Jared Leto met Jennifer Garner die op de achtergrond de film in balans houdt. Een film die je niet snel vergeet en laat nadenken over hoe oneerlijke sommige situaties kunnen zijn met karakters die je niet snel vergeet en naar mate de film vordert steeds meer om gaat geven.

‘Dallas Buyers Club’ Review | Filmtakers

Zeer sterke begin, maar wanneer de ''Dallas Buyers Club'' begint daalt de hele film. De 2e stuk kan ik zelfs saai noemen. McConaughey doet het zeker goed, maar zijn uiterlijk (uiterlijk in de film) ziet er beter uit dan zijn acteerwerk.

Je hebt hier absoluut een punt! Zelf heb ik deze film 3.5* gegeven. Als het tweede gedeelte zo sterk zou zijn geweest als het eerste, dan had ik zeker een hoger cijfer gegeven.

Altijd?

Misschien pluk ik iets verkeerd uit de context (film nog niet gezien), maar vermoed van niet. Ik denk dat die overlevingsdrang eindig is, in de zin dat niet iedereen tot ontzagwekkende lengtes gaat om maar te blijven overleven.

Ik heb mezelf altijd voorgenomen in de voorbeschouwing van wat ik definieer als ondraaglijk en uitzichtloos lijden uit te checken. Nou is dat een rekbare definitie en je weet nooit wat je doet als het ècht zo ver is, maar ik weet zeker dat er mensen zijn die zich eerder gewonnen geven dan het moment dat de dokter meldt dat er in het ziekenhuis weinig meer is dat ze voor diegene kunnen doen.

Je bent niet verplicht medicijnen in te nemen. Een medicijn kan aanslaan bij de een , terwijl het bij de ander in het geheel niet aanslaat.

In die zin bedoelde ik dat je altijd je eigen proefkonijn bent!

Je wilt toch beter worden lijkt me. Dus waarom zou je het niet proberen. Bij nieuwe medicatie geldt dat helemaal als je bijvoorbeeld meedoet in een onderzoekstraject. Maar goed, we dwalen teveel af.

Opzicht wel een aardig drama dat zeker in het eerste uur weet te boeien, maar daarna wordt het helaas wat te langdradig en ook wat saai. Het verhaal zit best goed in elkaar (ook de uitvoering) en is vooral door het toedoen van Matthew McConaughey en Jared Leto het kijken waard. Met name de eerste speelt zeer goed en overtuigend. Ook een petje af voor de realistische fysieke gesteldheid van beide acteurs in deze film. De flut rol van Jennifer Garner als dokter stelt weinig voor en is ook bepaald niet overtuigend.

Persoonlijk vond ik dit meer een film voor leuk om gezien te hebben, maar meer ook niet. Daarvoor was de film eigenlijk niet echt aangrijpend of schokkend.

Aldaar de film het onderwerp van deze discussie is, blijft het een interessant vraagstuk. Als je terminaal bent, dan weet je dat het eindig is. Dat staat sowieso vast.

Je eigen spanwijdte kan ver reiken, maar weegt nooit op tegen bepaalde ziektesymptomen.

Uiteraard stond de film centraal in het begin van de jaren tachtig, en dus het begin van aids. Op dat moment is de discussie dus anders te voeren, dan wat we nu voor mogelijk kunnen houden.

glansrol voor Mc conaughy!!!, en idd zakt de film in halverwege, maar blijft toch boeien,

oscar voor Mathew!

Ik vond het eerste stuk al slaapverwekkend. Gelukkig tijdig af gezet.

Het was al weer even geleden dat we naar de film waren geweest. Dus wij vonden het wel weer tijd. En dit keer dus voor deze dramafilm gekozen. In het theater, niet de bios. Wat een film als deze behoorlijk kan helpen zo zonder popcorn gooiende en mobiel checkende jeugd om je heen.

Achterover leunend kwamen we al snel in het wilde leven van Woodroof. Vermakelijk en snel in beeld gebracht kregen wij al snel een goed beeld hiervan, voor het geval we dat nog niet hadden door middel van het lezen van het plot.
Dit sloeg al snel om toen Woodroof zijn diagnose te horen kreeg. Zijn vechtlust bleef, maar hij had het er wel moeilijk mee. Eigenwijs en argwanend naar Rayon ook. Het was wel mooi om te zien hoe die twee met elkaar omgingen. Ergens rond dit gedeelte van de film krijgt de film meer diepte. En wordt het steeds gemakkelijker om met Woodroof mee te leven.
De film stopt ook net genoeg tijd in de scenes in Mexico. Waar hij wordt geholpen door een onwijs relaxte dokter. Ik kan begrijpen dat Woodroof het goed met hem kan vinden.
Zijn weg vervolgd zich als hij zichzelf en anderen gaat helpen door de club op te richten. Een handige manier om nog iets goeds te kunnen doen met je ziekte, lijkt mij, terwijl je ondertussen zakenman speelt. Opnieuw blijken Woodroof en Rayon een goed team.
Heel het script werkt op het grote scherm, maar ik vind die scenes met W & R nog het leukste en ontroerendste overkomen.

In dit geval ga ik Leto eerder noemen dan anderen. Want vanaf het eerste moment dat hij in beeld was gaf hij de film zo’n lekkere boost dat ik het naast de andere bekenden bijna jammer vond als hij niet in een scene zat. Het was te merken dat hij onderzoek had gedaan, ik vond het er heel geloofwaardig uitzien. Daarnaast had zijn karakter inderdaad een typetje kunnen worden, en gedeeltelijk was dat ook nog wel zo. Door de manier waarop hij liep (lol), keek, praatte. Maar hij gaat nergens zo over de top dat het niet meer zou passen op onze Roze Maandag (waar men helaas steeds iets normaler doet) of de Gay Parade.
Ook McConaughey was vanaf het begin zijn karakter hoor. Zeker wel. Dat was ook in alles te merken. McConaughey kreeg uiteraard het meeste te doen in het dramatische gedeelte. Ik kon aan alles aflezen dat hij ook echt leek te voelen wat hij daar hoorde te voelen. Kwam ook zeer authentiek over.
Dat geldt ook voor eigenlijk bijna alle bijrollen. Ik was alleen minder weg van Garner. In vergelijking met de anderen had ik wat moeite haar te geloven. Zij had nog wel wat verder mogen gaan vat mij betreft. De scene met de gaten in de muur was hierdoor minder goed dan hij had kunnen zijn. Maar ook met die in het ziekenhuis of op andere plekken.

Zeker een film om te zien als dit je ding is. Ik heb een minpunt, en het is niet helemaal in mijn straatje.
Vandaar 3,5*. Maar anders had hij zeker meer gekregen.

Een van de meest indrukwekkende rollen van Matthew McConaughey in zijn carriere tot nu toe.

Net als Christian Bale in "the machinist" was Mc Conaughey vele kilos afgevallen om volledig op te gaan in zijn rol als aids patient. En dat doet hij zeer overtuigend. En zo ontstaat er een mooi portret van een man die zich in eerste instantie verzet tegen de ziekte aids maar vooral de strijd tegen de machtige en corrupte medicijnen industrie in samenwerking met de amerikaanse overheid. Prachtige rol, prachtige film ook.

4*

”God sure was dressin' the wrong doll when he blessed you with a set of balls.”

Aardige film, die vooral voortgestuwd wordt door een prima optreden van de acteurs hier. Matthew McConaughey kiest de laatste paar jaar duidelijk andere rollen en dat begint nu toch langzaam aan wel zijn vruchten af te werpen en daarnaast laat hij zien dat hij een behoorlijk veelzijdig acteur is. Hij speelt hier een buitengewoon sterke hoofdrol, waarin hij van een enorme klootzak langzaam aan wat sympathieker wordt. Jared Leto is misschien nog wel beter in zijn bijrol van travestiet. Geweldig om te zien hoe hij speelt met zijn stem, maar daarnaast nooit vervalt in een typetje, maar te allen tijde een levensecht personage is en blijft. Vooral de wisselwerking tussen hem en McConaughey is buitengewoon goed en daarnaast zijn beide heren fysiek behoorlijk vermagert om hun rol nog wat overtuigender te maken. Jennifer Garner verbleekt daarbij toch wel enigszins.

Het probleem van Dallas Buyers Club zit hem dan ook niet zozeer in het acteerwerk. Het is meer het script dat op sommige momenten niet helemaal overtuigend is. In de eerste helft loopt het allemaal nog wel enigszins vloeiend, maar in de tweede helft hapert het hier en daar toch wel wat. De medicijnkeuringsdienst wordt zeer negatief afgespiegeld en van enige objectiviteit rondom dit best heftige onderwerp, lijkt dan ook nooit sprake te zijn. Daarnaast slaagt men er niet in om me echt te raken, wat bij een onderwerp als deze, met zulke interessante personages en sterke rollen toch niet al te moeilijk had moeten zijn.

Wat resteert is een degelijke film, die vlot wegkijkt, dankzij de prima acteerprestaties en een vrij goede montage. Los daarvan had een objectievere benadering de film zeker veel goed gedaan. Nu is het allemaal te veel een kant op en daardoor op sommige momenten ook wat te eentonig. Zonder de twee top rollen had dit weleens een erg vergeten film kunnen zijn.

3,0*

Dan heb je een hele goede keuze gemaakt. Alleen niet eerlijk he op een film stemmen die je niet helemaal hebt gekeken.

zeer goede film, die het Dillema laten zien van aids patiënten die door de Amerikaanse staat geen goede medicijnen kunnen krijgen en via een andere weg zoeken.
Matthew McConaughey speelt een zeer goede rol en als je de laatste film van hem ziet, kiest hij zijn rollen ook echt uit. beetje de Redneck/cowboy kant op.
moet zeggen dat het goed uitpakt bij hem.
en dan Jarred Letto die als transeksueel erg sterk speelt, en maakt zeker een kans op een oscar, Matthew trouwens ook.

Bizar, paar jaar terug ontliep ik de films van McConaughey nog en nu is hij juist de grote man. Weer een uitstekende rol van hem. En ook Jared Leto is fantastisch. Garner vind ik dan weer zoals gewoonlijk een saaie Miep. Het verhaal is sterk, maar vond de tijdsprongen af en toe een beetje too much. Maar het blijft natuurlijk schandalig zulke organisaties zo werken.

4*

Een behoorlijke inhoud die prachtig vertolkt wordt door de cast.

Een verhaal over een zeer ernstige ziekte en zijn commerciële tegenpoten haalt altijd de media.

En als je zo'n verhaal rond aids, drugs, homo's, traverstietes enz. in een andere wereld stopt komt dit vrij onmogelijk over. Maar gebaseerd op een waar verhaal moet dit toch allemaal mogelijk zijn. Tot in het absurde toe en met het nodige sarcasme naar de medische wereld.

Misschien wat langdradig verhaal. Toch de moeite om te zien richting vrij van denken en doen voor jezelf.

Vandaar mijn 4,0*

Dat is een discutabel punt. Iedere film die ik helemaal af kijk, krijgt sowieso minimaal 2.0*.

Maar iedereen houdt er wel zijn eigen stemmethodiek op na en da's ook prima.

Gemaakt om een Oscar te winnen en dat zie je aan alles. Het is ook bepaald geen compliment want Dallas Buyers Club mist vooral oprechtheid en een hart. Het verhaal verdient het nochtans om verteld te worden, maar de manier waarop laat zeer te wensen over. Het begint al met het script. De manier waarop McConaughey van een homofoob uitgroeit tot een Amerikaanse held ligt er te dik bovenop, net als het verhaal over acceptatie en het personage van Jared Leto.

McConaughey en Leto zijn uiteindelijk overigens wel de enige reden dat deze film boven de middelmaat uitstijgt, maar meer dan een dikke voldoende zit er echter niet in. Laat staan al die Oscarnominaties.

Kijk hier voor een uitgebreide recensie: Filmmad.nl | Recensie: Dallas Buyers Club (23 januari)

Jammer is dat de paar kleine zijwegen in het verhaal die er zijn niet nodig waren geweest. De rol van Jennifer Garner als dokter Eve Saks en de romance die daar bij hoort is eigenlijk overbodig en leidt af van het verhaal van Woodroof. De strijd die Woodroof voert is interessanter dan een onuitgewerkt verhaal over de strijd tussen het personeel in een ziekenhuis. Dat is jammer omdat het verhaal van Woodroof mooi en betrokken wordt verteld en in beeld gebracht. Een klein smetje op een verder mooie film.

Gastrecensie Dallas Buyers Club (Merijn Wierenga) - Filmhoek.nl

Hier ben ik het roerend mee eens, ik had het niet beter kunnen zeggen.

Zeer overtuigende Dramafilm, met glansrollen van Matthew McConaughey en Jared Leto. Die hebben heel wat over gehad voor hun rollen ook. Allebei heel wat kilo's verloren. 4,5 Ster.

I swear it, Ray, God sure was dressin' the wrong doll when he blessed you with a set of balls.

Men zal het waarschijnlijk nog tot treurens toe herhalen dat het acteerwerk van Matthew McConaughey onweerlegbaar van topniveau is. Maar toch ... het acteerwerk van Matthew McConaughey is van topniveau ! Nadat ik hem bezig zag in "The Lincoln Lawyer" waar hij op een doorsnee manier een advocaat speelt die vanuit zijn Lincoln werkt, kwam er al een glimp naar boven van acteertalent in de film "Mud". Een niet zo alledaagse film waar je van moet houden maar die al liet zien dat hij geen doorsnee acteur was. De metamorfose die hij maakt in "Dallas Buyers Club" is spectaculair. Fysiek zal het al een hele opoffering geweest zijn om jezelf zo te vermageren totdat je bijna vel over been bent. Het beeld als hij langs Rayon in het ziekenhuis ligt en zijn ziekenhuispyjama een graatmager been blootgeven, is schokkend op dat moment. Hoe hij de heethoofd Woodroof vertolkt is soms echt om van te genieten. Met zijn Texaans accent waarmee hij soms vlijmscherp uithaalt om dan daarna om te schakelen naar een vleiende en verleidende toon. Het is een echte gladjakker die van alle geneugtes van het leven proeft : Sex,drugs and Rock 'n Roll. Ik moet toegeven dat ik de eerste momenten echt moest kijken of hij het wel was. Zo onherkenbaar met die grote snor, pilotenbril,stetson op zijn hoofd en graatmager lichaam. Het moment dat hij in het ziekenhuis het bericht krijgt te horen dat hij Aids heeft, is memorabel. De manier waarop hij daarop reageert is een perfect beeld van een heteroseksuele,homohatende en injectienaald-vrije persoon uit die periode die vanzelfsprekend in een ontkenningsfase geraakt en de veronderstelling Aids te hebben, vlakaf verwerpt. In plaats daarvan trekt hij naar zijn camper en organiseert samen met zijn drinkebroers zoals vanouds een wilde orgie met veel drank,cocaïne en gewillige rodeo-dames.

Ook Jared Leto speelt de rol van Rayon op een briljante manier. Een travestiet die het goed voorheeft met Ron, maar door deze laatste op een vernederende manier wordt uitgespuwd. Het moment dat Ron zelf door zijn oude vrienden uitgespuwd wordt (trouwens ook een sterk fragment) en ze hem mijden alsof hij een leprapatiënt is, is een kantelpunt om Rayon te gedogen aan zijn zijde. De plagende opmerkingen die hij nog maakt moet Rayon zich laten welgevallen. Leto kwam overtuigend over als verslaafde maar aantrekkelijke travestiet.

Over het algemeen is de hele film een wisselwerking tussen dramatische momenten zoals de monopoliserende rol die de FDA speelt op vlak van gelegaliseerde medicijnen en dat de winstmarges preciezer worden bekeken dan de effectieve genezende uitwerkingen van bepaalde medicatie. En langs de andere kant zijn er de humorvolle momenten zowel bij conversaties met een rad van tong zijnde spraakwaterval zoals Ron, als in de talrijke grappige situaties die zich voordoen. Daarlangs is de vriendschapsband die zich langzaamaan ontwikkeld tussen Ron en Rayon de rode draad doorheen de hele film.

Eerlijk gezegd was het enorm onderhoudend totdat de club opgericht werd. Van daaraf werd het iets minder en werd het eigenlijk meer een saaie voorstelling van Ron die de wereld rondreist op zoek naar leveranciers en nieuwe medicijnencocktails. En Ron die weeral moet vechten tegen de FDA, terwijl hij langzamerhand aftakelt (alhoewel dat laatste eigenlijk niet zo expliciet wordt getoond). Een sterk,humorvol en ontroerend begin dat merkelijk minder begint te boeien naar het einde toe. Persoonlijk vind ik de rol van Eve door Jennifer Garner ook maar dunnetje en een minieme bijdrage aan het geheel. De uitgeprocedeerde arts in Mexico vond ik vergeleken met haar een veel interessanter typetje.

In "Philadelphia" verzwakte de film door de cliché rechtbank taferelen erbij te slepen. Hier is het, het steeds weer opboksen tegen een overheidsinstantie zoals de FDA, dat begint te irriteren. Maar ondanks dat is het een dijk van een film, met twee glansprestaties door voor mij op dit moment twee glansacteurs.

3,5*

Net gezien vanaf Blu Ray. Een prima drama met vooral een prima acterende McConaughey en Leto, dat staat buiten kijf. Alleen vertoont deze film eigenlijk hetzelfde euvel als "The Wolf of Wall Street", namelijk: de regisseur weet maar niet te stoppen, waardoor ook deze film in herhalingen valt en er gemakkelijk een half uur uit had gekund. Knap dat je zoveel kilootjes af durft te vallen voor een rol, maar of een daar een film beter van word? Dat niet, is mijn mening. Blijft over een zeer degelijk drama waar prima naar te kijken valt, maar ik heb betere films gezien. 3,5 *

Twee geweldige acteerprestaties in een dijk van een film. Absoluut een aanrader.

4*

Een film die mij zeker gepakt heeft...een film die mij stil kreeg ,dat zegt genoeg!

Prima acteerwerk van de twee heren. De vriendschap en de strijd om te overleven is sterk in beeld gebracht. Knap is ook dat het nergens weeïg wordt.

Soms heb je van die films waarvan je misschien nog wel meer onder de indruk bent van het acteerwerk, dan het verhaal an sich. Wat een acteerprestatie van Matthew McConaughey!