Monkeybone (2001)

Vreselijk frustrerende film dit. Prachtige decors en schitterende vormgeving, maar dankzij het idiote verhaaltje en de beschamende acteerprestaties van de hele cast (met name Brendan Fraser) kwam ik er amper doorheen. Jammer hoor, want er is duidelijk ontzettend veel werk in de film gestoken.

1.5 sterren.

Geniale ramp die bijna onmogelijk oninteressant is te noemen, maar toch vooral barslecht is.

Doorheen de film heerst er een wtf gevoel. Alsof Lynch een kindvriendelijke versie van Eraserhead wou maken. Weirde abstracte figuren en decor, maar extreem kinderlijk gebracht. Dit wordt op de spits gedreven in de zwart/wit nachtmerries. Weird en creepy maar tegelijkertijd ook iets voor jongetjes van 8.

Zwaar minpunt zijn de live action acteurs (blijkt echt niks voor Selick), Frasier is echt enorm irritant. Maar ook de CG poppetjes zijn ruk, Monkeybone is de gehele film ook stikvervelend. Verder best een los verhaaltje waar doorgeraced wordt, het zijn dan uiteindelijk ook vooral de decors en inelkaargeknutselde (heeft dit echt veel geld gekost?) personages die de boel doen opleven.

En dat is best tof om volgen, jammer genoeg is de film erachter echt niet om aan te zien en geregeld echt enorm vervelend. En dat contrast is absoluut interessant, maar het maakt er nog steeds geen goeie film van.

Boeiender dan ik vooraf had ingeschat, ook veel irritanter. Had verder ook niet veel van de film verwacht, maar toch aardig om up to date te zijn met Selick, met Coraline in het verschiet.

1.5*, briljante ramp van een film.

Brendan Fraser

Laat ik hem eens nemen als lijdend voorwerp van mijn review. Verbaas me elke keer weer als ik hem zie in een film wat die daar doet. Niet dat het een hele slechte acteur is. Maar toch vrij inwisselbaar, kan me ook niet voorstellen dat er iemand is die omwille van hem naar een film gaat. Dat gezegd is het in deze film niet zijn schuld dat het mis gaat. Daar zorgt de CGI en de live action voor. Ben het volkomen eens met OH, Selick is een man die thuishoort bij de kleipoppen met wellicht zo nu en dan een goed getimde CGI om iets wat niet te doen is met het klei op te vangen. Hij weet sfeer en fijne belichting in de droomwereld vrij goed te regisseren. Maar als we in de echte wereld komen lijken er geen lampen meer te bestaan en ziet alles er heel saai uit. Vreemd het lijkt erop dat die dan geen zin heeft en graag weer terug wil naar de studio.

Gelukkig doet die dat binnenkort dan weer, hiervoor krijgt die nog een redelijke 2.5 sterren. Om de droomwereld alles ernaast is niet Selick zijn kopje thee.

Leuke film

vooral grapig met die aap

ik geef hem een

*2,75

Het is vrij duidelijk waarom deze film mislukt is: de film heeft duidelijk niet voor ogen wat de juiste doelgroep moet zijn. Aan de ene kant zitten er een hoop banaliteiten in die uitermate goed in de smaak zouden vallen bij een jong publiek, maar aan de andere kant zitten er stukken in die dermate freaky zijn, dat het vraagt om een ouder publiek. Een scene als het moment waarop Miley in een schilderij getrokken wordt dat rechtstreeks uit Eraserhead lijkt te komen, was behoorlijk onaangenaam.

De grootste kritiek die ik op Monkeybone zou uiten is voornamelijk het feit dat het wel heel erg op Beetle Juice lijkt qua stijl en concept. Lichtvoetig en zwartgallig tegelijk en daarin ook meteen wat onsamenhangend, terwijl qua design Downtown niet heel veel lijkt te verschillen van de onderwereld uit Burton's film. Tegelijkertijd is het voor mij lang geleden dat Burton een film maakte die zo heerlijk fout was, dat ik deze stijl nu eigenlijk nog best verwelkomde.

Qua personages is het een beetje hit and miss. Fraser doet heerlijk zijn best en blijft gewoon een fantastisch acteur als het op komische situaties terecht komt, maar Monkeybone zelf is toch wel een gruwelijk vervelend personage waarvan ik me gewoon niet kan voorstellen dat iemand daar van die smerige tekenfilms als in het begin van de film van zou willen maken.De film deed me verder wel weer beseffen hoeveel ik Bridget Fonda mis in films, want het blijft toch een bijzonder leuk actrice. Whoopi Goldberg kan ik daarentegen nooit uitstaan, maar de mogelijkheid om haar hoofd te zien ontploffen wilde ik niet afslaan.

Monkeybone is totaal niet goed en qua humor zal hij veel mensen echt niet liggen, maar tegelijkertijd heb ik uitzonderlijk genoten van die typische stomme momenten als Fraser die uitzonderlijk goed als Jack Black acteert nadat Monkeybone in zijn lichaam is teruggekomen en de allerbeste scene was toch echt het moment waarop de hoofdpersoon terugkomt in het lijf van een overleden atleet die met gebroken nek op een operatietafel ligt, terwijl de dokters zijn organen er uit aan het halen zijn. Het moment waarop hij daarna zijn nek aan een stok vasttaped om zo te voorkomen dat hij steeds scheefzakt, is hilarisch.

Maar toch, ondanks alle slechtheid, de inconsistente stijl en enkele behoorlijk mislukte scenes, valt er toch een hoop te genieten van het acteerwerk en de erg leuke special effects. Blijft verder onmogelijk om duidelijk te kunnen aangeven voor wie de film nu geschikt is, maar gelachen heb ik alles bij elkaar toch behoorlijk veel!

Selick op niveau.

Veel heb ik nog niet van de beste man gezien, maar wel genoeg om te weten dat hij als regisseur veel te bieden heeft aan de huidige filmwereld. Met Monkeybone maakt hij met zijn talenten een overstap naar een ander soort film. Waar sommigen zijn films namelijk voor de animatie kennen zal hier met deze film maar beperkt aan z'n trekken komen.

Niettemin kent de film visueel een aantal geniale momenten, zeker op stukjes waarin het Downtown wordt gepresenteerd. Echt briljant naar voren geregisseerd. Geen scene slaat op creatief vlak de plank mis, alle interieurs worden tot op het bot versierd en ieder personage weet op z'n eigen manier onderscheidend te zijn. Misschien door de grote hoeveelheid aan kabaal wat moeilijk te slikken, anderzijds nog altijd lekker knallend.

Fraser kan uiteraard irritant worden gevonden, maar zeker in de eerste helft past hij eigenlijk best goed in de film. Het hoort bij de humor en met de nogal dwaze omgeving wordt dat degelijk gecombineerd. Enkele grapjes slaan aan en het tempo is aangenaam. Het is pas wanneer we Downtown verlaten dat de film qua niveau echt naar beneden begint te kelderen.

Zeker omdat de echte wereld de eerste helft niet bepaald kan bijbenen en Selick duidelijk moeite heeft om op de humor te kunnen leunen. Creatief is het allemaal wel, maar de lijntjes eromheen zijn toch wat uitgekauwd. Mocht de vormgeving de film niet hebben kunnen ondersteunen, dan was Monkeybone snel vervelend geworden, maar de eerste helft is gewoon te noemenswaardig om de film te blijven negeren.