Back against the Wall (2002)

James Fotopoulos maakt kleine, vaak experimentele films. Hij heeft daarbij talloze korte films en video art werk afgeleverd. Ook is hij multimedia artiest. Hij stelt installaties op, ontwerpt, fotografeert, schrijft essays, maakt muziek, en schijnt vooral een begenadigd tekenaar te zijn. Laten we eerst maar beginnen met Back Againt the Wall dan.

Een naargeestige minimalistische film, bijeengehouden door de dominante geluidsband. Daarin wellicht te vergelijken met Rabbits van Lynch, toevalligerwijs uit hetzelfde jaar. Al was deze film al af in 2000 en waren de opnames in 1999. Niet dat dat verder uitmaakt, want zoveel heeft het ook weer niet van doen met Rabbits. Naast de dominante soundtrack zit de vergelijking hem in de minimalistische setting en dialogen met langer dan normale stiltes. Deze dialogen zijn echter redelijk aards te noemen, en niet absurd. De film is geschoten in korrelig zwart/wit en bevat veel lange shots. Eerst bevinden we ons voornamelijk in het appartement van June en Levey, wat steeds meer beklemmend wordt, in de hand gewerkt door de depressiviteit van Levey. De scène waar June en Levey bezoek krijgen is er een om van te houden. Als June ervandoor gaat, zien we wat meer van de wereld om haar heen. Al blijft dat grotendeels beperkt tot wat rurale landschappen in de Midwest, om precies te zijn in het noorden van Illinois, waarschijnlijk Maple Park. Enkele ontzettend troosteloze decemberdagen, ideaal voor een film als deze. Wel moet ik hierbij opmerken dat we Levey hiervoor enkele keren met zijn vriend (en collega) Ed zien en schijnt hij niet verkeerd te schaken, maar we zien niets van June's werk in 'The Funhouse'. Verder schijnt er nog in Chicago, Sycamore en DeKalb gefilmd te zijn, niet onbelangrijk om te vermelden natuurlijk.

Levey zit dus behoorlijk uit zijn plaat te gaan bij momenten. June trekt dit niet meer en vertrekt met een louche jongere kerel (Vince) naar een huis met groot erf en een creepy opa met een jonge blonde vrouw. Daar wordt ze geronseld om vieze dingen te doen in een of andere trieste seksclub, in een cowgirl outift. Vince komt in de problemen en June zoekt uiteindelijk Levey's vriend Ed op, die er in June en Levey's oude appartement (geloof ik) een potje van maakt. Daar krijgen we op een gegeven moment een geweldig beangstigend beeld voorgeschoteld, het shot waarmee ik in eerste intantie naar deze film was gelokt. Het einde is dan jammer genoeg echt te abrupt, gewoon midden in een gesprek. Heel raar was dat. Normaal houd ik daar wel een beetje van, maar dit ging me iets te ver.

Vrij lastig aan iemand aan te raden. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die dit met plezier uitzitten. Vermoeiende, beklemmende en bevreemdende cinema, voor de liefhebber dus