Moby Dick (1956)

Voorlopig zo'n beetje het enige wat een beetje in de buurt komt van een verkorte, maar essentiële versie van het verhaal van Captain Ahab en zijn Moby Dick.

Peck blijft toch de vlotte gentleman, maar hij brengt de rol van Ahab ontzettend geloofwaardig.

Hij heeft ook vrij spel met zijn monologen, die hij met een strak gezicht brengt.

De semi-religieuze drijfveren van Ahab zijn krankzinnig, maar de kapitein heeft zo'n krachtige persoonlijkheid dat je overtuigt raakt van zijn noodzaak.

Prima verfilming van een geweldig verhaal.

Moby Dick is een film die me wel enigzins heeft verrast, de film ziet er visueel namelijk dik in orde uit. Nergens had ik het gevoel dat er vanaf een set geacteerd werd en regelmatig word je bediend met mooie shots van de varende boten.

Ook de walvissen vielen me 100% mee, ik had echt bordkartonnen beesten verwacht. Hierboven wordt beweerd dat ze levende walvissen hebben gebruikt, maar de bronnen voor deze uitspraken blijven schuldig tot nu toe. Maar zelfs Moby Dick ziet er indrukwekkend uit. Het grote, witte monster ziet er (vooral voor die tijd) erg realistisch uit en is behoorlijk angstaanjagend.

Helaas ben ik ondanks het prachtige visuele aspect niet overdonderd door de film.

Ondanks de haast prachtige sprookjesachtige manier van vertellen is de film behoorlijk langdradig. Er zitten echt een HE-LE-BOEL dialogen in tussen een paar van die vissersboeren die nergens over gaan. Veel geneuzel over god en het lijkt op veel momenten te erg op een Shakespeare uitvoering. Vooral de rol van Peck lijkt haast wel een wandelende gedichtenbundel uit de naam van god.

Gelukkig maakt de film het op het einde nog goed met een episch gevecht tussen Moby Dick en Ahab.

Toch jammer, ziet de film er is bijzonder fraai uit, is de inhoud weer onder de maat waardoor ik tot de conclusie kom dat dit een gemiste kans is.

2,5*

Redelijke film waarin een kapitein van een walvisvaarder jacht maakt op de grootste walvis genaamd Moby Dick. Ondanks het avontuurlijke uitgangspunt is de film wel wat langdradig. Verder een aantal spectaculiare scenes (vooral het einde), en een goeie rol van Gregory Peck als de markante kapitein Ahab.

Een geweldige avonturenfilm...

Ouderwetse leuke film...

Mooi klassieke muziek...

Prima acteerwerk (onbekende acteurs)...

Prima opname (jaartal 1956...)

Prima verhaal...

Zeker aanrader...

(geen breedbeeld, alleen 4:3)...

still...

Klassieke verhaal...

Charmant taalgebruik.

Het authentiek aandoende taalgebruik is charmant en Peck speelt met verve een bezeten walvisjager, maar de film is toch een beetje gebeten door de beruchte tijdstand. Sommige scènes komen wat knullig over en de film bezit ook een ietwat lange speelduur. Toch is deze klassieker nog steeds de moeite waard. Met name wanneer een van de jagers zijn eigen dood voorziet, beleeft de film een spannend hoogtepunt. Ook de uiteindelijke confrontatie mag er nog steeds zijn.

Goed.

tja het is een oude film en in het begin is er aardig wat Yoohoo Yoohoo en horlepiep

maar uiteindelijk wordt er toch het ruime sop gekozen en begint het avontuur van kapitein

Ahab en zijn fantatisme op jacht naar Moby Dick

het moet wat geweest zijn allemaal in 1956, maar nu...

ach mooie beelden en ik weet ietsiepietsie meer over het verhaal, het boek staat immers

al jaren ongelezen op de plank

3,5

Ik ken het verhaal niet zo goed, heb het boek niet gelezen. Ik ken Moby Dick natuurlijk wel en de strijd van kapitein Ahab tegen de witte walvis. Het verhaal is een avonturenfilm, maar tegelijkertijd ook een verhaal vol symboliek en religie. Dat ligt me wat minder, maar het avontuurlijk is er gelukkig nog. Deze film zou wat de films betreft het dichtst bij het originele verhaal staan. Wat goed is om een beeld van het boek te krijgen.

De verhaallijn is toch wel apart. Eerst draait het rond Ismael en later vooral rond de kapitein waarbij het originele hoofdpersonage pas op het einde terug naar de voorgrond komt. Ook is Gregory Peck wat miscast, iets wat hijzelf trouwens ook vond. Maar zoals wel meer met filmmaatschappijen die meer met geld dan film bezig zijn, moest de hoofdrol gespeeld worden door een bekende naam en werd dat Peck. Orson Welles speelt de rol van priester, een rol die Gregory Peck later nog zou spelen in de miniserieversie van Moby Dick.

We spreken de jaren '50 wat goed is voor spektakelfilms, maar telijkertijd ook moet werken met de middelen uit die tijd. Het schip is vooral zeer mooi, wat ik me nog herinner uit de film Treasure Island, waarin dit schip ook nog gebruikt werd. Treasure Island heb ik nog op een groot scherm gezien (niet in de jaren '50 natuurlijk). De aanvallen zijn minder spektaculair en vooral het einde is met momenten wat knullig.

Een aangename film dus, al voel je wel de mankementen hier en daar. Het is een jas die wel lekker zit, maar waar je toch al de gaten in ziet. De film zou deels ook als inspiratie dienen van Jaws. Weliswaar is die film gemaakt naar het gelijknamige boek, maar had Spielberg in z'n achterhoofd ook Moby Dick zitten. Hij wilde zelfs een fragment uit deze film gebruiken in Jaws, maar dag ging niet door omdat Peck niet helemaal tevreden was over zijn prestatie.

Enigszins ben ik wel eens benieuwd hoe een film als dit er anno 2013 zou uitzien, al betwijfel ik of een verhaal als Moby Dick in deze tijd nog actueel genoeg is voor het grote publiek.

Aardige verfilming van het bekende boek van Herman Melville. Aardig acteerwerk, met een degelijke Gregory Peck als kapitein Ahab. Het acteerwerk zat hier en daar wel tegen het theatrale aan. De walvisjacht en alles eromheen zag er prima uit, zeer overtuigend voor die tijd.

In de jaren '50 was Moby Dick vast een heel spektakel, maar nu komt het nogal verouderd over. De hoogdravende dialogen inclusief de continu aanwezige christelijke ondertoon helpen nou ook niet bepaald mee. Alleen de walvis Moby Dick zelf is de moeite waard om te zien. Met Jaws en alle technische uitdagingen daarvan in het achterhoofd zag dit er ook nog relatief goed uit. De strijd tegen hem aan het einde van de film is dan ook het hoogtepunt.

Een dappere onderneming die er niet alleen nog altijd prachtig uitziet qua opnames op "zee", schepen, koppen, klederdacht, roei- en jaagscènes, maar die ook een serieuze poging waagt om iets van de filosofische lading van de roman over te brengen aan de hand van de monologen van Ahab en de bezwaren van Starbuck.

        Grootste probleem voor mij is en blijft toch de casting van de beide hoofdpersonages. Gregory Peck doet ontiegelijk zijn best, ziet er goed uit en heeft de perfecte sonore stem voor Ahab, maar met zijn 38 jaar had hij gewoon nog niet de gravitas die nodig is voor de rol: "The film required more. At the time, I didn't have more in me." Meestal komt hij toch wel overtuigend over, maar bij de echt intense momenten (zoals zijn "To my anger now add your own"-toespraak tegenover de matrozen) zie ik toch opeens weer de tastende Peck in plaats van de donderende Ahab. Het negentiende-eeuwse New-England-Amerikaanse Engels met zijn statige formuleringen als "touch not the rope" en "I set ye a task" en al die andere "ye's" en "thee's" –hoe authentiek en begrijpelijk ook– komt mij daarbij soms zó gekunsteld over dat het mij ook niet echt helpt om de willing suspension of disbelief in stand te houden. Ik wíl graag Ahab in plaats van Peck zien, maar helaas zie ik op zulke momenten toch de acteur. (Zou Daniel Day-Lewis niet de ideale Ahab zijn?)

        Richard Basehart daarentegen heeft gewoon een te nietszeggende uitstraling en uiterlijk voor de rol van Ishmael: ook al moet hij dan functioneren als neutrale verteller door wiens ogen de toeschouwer het verhaal ondergaat, hij is gewoon niet interessant genoeg om de aandacht vast te houden, en daardoor kijk ik teveel op een afstand naar Ahab, ik voel diens gekte niet (althans niet wanneer Ishmael hem ziet, wel wanneer Ahab zich bijvoorbeeld tegenover Starbuck uitspreekt). Bovendien is hij voor mijn gevoel te oud: ik zie bij Ishmael een jonge man van een jaar of 25 voor me, terwijl Basehart hier al 40 jaar was, zelfs twee jaar ouder dan Peck dus!

        Gelukkig wordt Ishmael vaak geflankeerd door de charismatische Friedrich von Ledebur als Queequeg, die nota bene niet eens bij de belangrijkste acteurs wordt genoemd. Hij ziet er echt prachtig uit, met zijn lengte, zijn tatoeages en zijn strakke blik. Briljante verschijning. (De vrouw die bijbels staat uit te delen wanneer de matrozen zich aan het begin van de reis inschepen is Iris Tree, actrice, dichter en Ledeburs vrouw.)

        Ondanks mijn bezwaren ben ik eigenlijk toch wel onder de indruk van deze film, vanwege de redenen die ik in mijn eerste alinea heb genoemd, maar ook vanwege kleine lichtgevende momenten zoals het dansje van de scheepsjongen bij Queequegs aangekondigde dood – in zo'n kleine scène laat Huston plot, sfeer, personages en poëzie even perfect samensmelten. Misschien is deze film geen unqualified success, maar zéker meer dan een interesting failure.

Ik vind dit nog steeds de beste verfilming van het klassieke verhaal van Melville, in mijn jeugd heb ik het boek verslonden. Onlangs werd de film uitgezonden op AMC en kon de film dus eindelijk weer eens een keer zien. Ook al is de film halfweg de jaren 50 gemaakt, de makers zijn er in geslaagd om er een zeer authentieke film van te maken, dat komt omdat de opnames overal ter wereld werden gemaakt, de zee opnames werden voor de kust van Portugal en de Canarische eilanden en in de Ierse zee, verder werden oude havens van Wales, Ierland en die van de oostkust van de verenigde staten bezocht om hun gebouwen uit de tijd waarin dit verhaal speelt. De afvaart van de Peqoud werd zelfs in Nantucket gefilmd. Deze originaliteit in locaties en aankleding maken dit verhaal en tijdsgeest zeer geloofwaardig in mijn ogen.

Misschien doen de special effects nu wat oubollig aan, op sommige momenten zijn die echter wel overtuigend. Vooral de jachtscenes roepen de nodige spanning op. Dat komt omdat tussen die opnames originele jachtscenes worden gebruikt die scenes werden gefilmd voor de kust van Portugal en Madeira waar toentertijd nog met sloepen op de walvissen werd gejaagd.

Ik denk nu ook te weten waar Hitchcock het geluid voor de birds vandaan haalde, vergelijk het geluid uit de scenes waarin de sloepen stil liggen als ze op de witte walvis wachten maar eens met enkele scenes uit de birds

Mag je deze film een literaire verfilming noemen, ik denk van wel, dat komt omdat het heel dicht bij het boek blijft en door de dialogen die zo een beeld geven van het puriteinse oosten van Amerika en al klinkt het allemaal wat hoogdravend, het past uitstekend bij de film.

Hierboven geven enkele scribenten aan dat Peck niet op zijn plaats was als Ahab, hij zou te jong zijn.

Als je kijkt wie er nog meer werden genoemd om deze zware rol te spelen, dan denk ik dat Peck de juiste keus was en ik vind dat hij juist een zeer overtuigende Ahab neer zet. Mede door de haardracht en kostumering, maar ook de camerastandpunten wanneer hij in beeld is en de belichting komt hij tot zijn prestatie. De belichting is zodanig dat op sommige momenten de bezetenheid van zijn gezicht af straalt, die scenes zijn zeer intens. Peck was een acteur welke alle rollen aankon, of hij nu een zeeman, leger officier, advocaat of professor moest spelen, hij deed dat altijd op een zeer geloofwaardige manier, ook in deze rol.

Peck wordt in de bijrollen goed ondersteund door Genn als gewetensvolle stuurman Starbuck die probeert Ahab van zijn voornemens af te brengen.

De belangrijkste rol naast Peck echter, die van Ishmael, komt niet uit de verf. Hij is de observator, de man die het meemaakt en overleefde om het verhaal te vertellen, die rol zou flamboyant en doordringend moeten zijn, maar Basehart maakt er een soort grijze muis van en dat is jammer.

Wel zijn er leuke kleine bijrollen van Royal Dano als gestoorde zeeman en Orson Welles als dominee.

De leukste bijrol is die van Ledebur, ja ik heb echt op IMDB moeten kijken wie deze acteur was, in zijn rol als Queequeg. Hij had niet veel tekst wel prachtige tattoos en was zeer indrukwekkend door zijn aanwezigheid.

De film is aan de lange kant, het had wat korter gekund, maar de film kent ook veel opwindende momenten, denk alleen maar aan de jacht scenes of aan de scene met het St Elmusvuur, die maken de lengte meer dan goed.

Jammer van de rol van Basehart, anders was dit voor mij, ondanks dat het een oudje is, een perfecte film geweest.

Helemaal eens met de kritiek op de casting. Baseheart is te oud (en ook te vlak) en Peck te jong voor zijn rol. Al zegt leeftijd ook weer niet alles, Orson Welles was ook pas een jaar of 40 terwijl hij toch een aardige rol heeft als oude priester. Mooie scene was dat ook, in die als schip ingerichte kerk. Peck doet het ook weer niet zo slecht maar Ahab was toch een mysterieus, larger than life figuur, en van dat mysterie blijft net te weinig over. Al was zijn einde, vastgebonden aan Moby Dick, wel weer geslaagd.

Verder is Moby Dick een degelijke avonturenfilm met een religieuze en filosofische ondertoon. De jacht op de walvissen zag er wel erg realistisch uit en ik vroeg me tijdens het kijken regelmatig af of het geen beelden waren van echte walvissen. Het blijken bij nader inzien inderdaad geen special effects. Treurig maar ja, andere tijden...

Nee , liever eet men vlees uit de supermarkt fijn voorverpakt van dieren vetgemest en opeengepakt geboren om gegeten te worden

Maar dat is weer een heel andere discussie - en ook geen helemaal persoonlijke aanval trouwens .

De film heb ik vandaag nog eens gekeken,lekker lui op de bank vanaf een dvdtje . Mooi ouderwets avontuur, maar op een gegeven moment wordt de film wel wat ...langdradig.

Het duurt eigenlijk ook zo lang dat wanneer uiteindelijk de witte walvis verschijnt het mij allemaal niet meer zo kan schelen en ik merk dat ik al lang uit het verhaal ben.

Jammer, want de eerste helft van dit zeemansverhaal kon mij wel degelijk boeien. Ook stoorde de rolbezettingen mij nergens. Alles theatraal, zoals we gewend zijn uit die tijd.

Een derde kijkbeurt zal er ook nooit meer in zitten vermoed ik. Voor een spannendere walvis kijk ik dan liever pinocchio nog eens met mijn dochters.

Een klassieker met een ontzettend bekende titel waar ik opzich wel naar uitkeek deze eens te proberen, en de film stelt gelukkig niet te teleur.

De film trapt op degelijke wijze af en de typerende oude uitstraling past ongelooflijk goed bij de film. De film is alweer 66 jaar oud en hoewel dat volgens sommigen te zien is vind ik dat ontzettend meevallen. Sterker nog, ik vind het de sfeer verhogen, en dat de film met zijn miniatuur bootjes en walvis een ontzettend gun factor krijgt. Ziet het er matig uit? Ja, voor deze tijd natuurlijk wel. Maar in het tijdsbesef van '56 was dit toch gewoon knap gemaakt. Fraai is trouwens de scene in de kerk met Orson Welles als pastoor/dominee die een wel heel bijzonder spreekgestoelte bestijgt. De zee geeft en de zee neemt, zoveel is duidelijk na de preek en anders vertellen de vele gedenkstenen dat wel. Vroeger, toen schepen van hout waren en mannen van staal zou mijn fysiotherapeut wel zeggen...

Het schip is bijzonder met zijn ornamenten bestaande uit walvis onderdelen, de bemanning een rariteiten kabinet, toch blijft de blikvanger en weirdest of allemaal kapitein Ahab nog even uit beeld. De film begint toch echt te draaien met het verschijnen van Moby Dick's nemesis. Samen met dat zien we toch een overtuigend en realistisch beeld van de walvisvaart gedurende die tijd. Moet toch een beangstigende ervaring geweest zijn om op zo'n manier speelbal te zijn in een roeibootje tegenover een enorme walvis. Een sublieme fase qua sfeer is die waar een bemanningslid overboord is gevallen en men last heeft van de hitte, windstilte en paranoia. De voice over is haast poëtisch en Ahab laat merken tegen het waanzinnige aan te zitten en maar één ding op de agenda te hebben. Minstens net zo mooi is de scène waar ze in hun bootjes zitten, Moby Dick ondergedoken, en er talloze meeuwen rond de mannen zweven als een soort van onheilsteken. Zo wordt ook fraai opgebouwd naar de finale clash.

Moby Dick stelde dan ook niet teleur en is wat mij betreft een uitermate kunstige film voor '56 met een uitstekende rol van leading man Gregory Peck en eerlijk gezegd kan ik weinig minpunten bedenken. Fijn film dit hoor.

Net als meerdere mensen hier ken ik de kern van het verhaal wel maar heb ik Moby Dick nimmer gelezen. Het idee voor de verfilming kwam van John Huston zelf. Hij had het eigenlijk met zijn vader in de hoofdrol gepland, maar die ging iets te vroeg dood. De studio wilde een ster en toen werd het Peck, hoewel die wat jong was voor de rol, want bij de opname eind dertig. Wat volgt is een ouderwetse verfilming die behoorlijk theatraal is (zeker Peck, die trouwens ontevreden was over zijn rol), maar die de kern van het boek blijft verrassend goed overeind voor een studiofilm en meer dan een avontuur blijft het een verhaal van een gevaarlijke obsessie van een man die het laat overslaan op een groep.

Huston liet de film financieren door de mensen die al een ander pet project van 'm van de grond hadden gekregen. Namelijk Moulin Rouge. Hij ging ver boven budget. En had een wat ingewikkelde rechtentoestand waardoor de film pas twee jaar nadat hij gefilmd was ging draaien.

Een half jaar terug heb ik het boek gelezen. Dat leek me enigszins onverfilmbaar. Het basisverhaal over de jacht op de walvis kan wel verfilmd worden, maar de rijkdom erom heen wordt lastiger. Pagina na pagina beschrijft Ishmael van alles over de walvisvaart. (Te uitgebreid overigens naar mijn smaak, de roman zelf zakt te ver naar de achtergrond en dramatisch werkt het boek dan ook niet).

Nu wel, deze film richt zich dus als verwacht op het basisverhaal en wordt hiermee ook een vrij eenvoudige film die weliswaar wat thematiek (Christelijke vooral) erin verwerkt maar vooral een leuke avonturenfilm is. De film ziet er trouwens echt uitstekend uit. Zeker voor iets uit de jaren 50 maar nog steeds kan de film ermee door. Filmisch is de film niet heel bijzonder en qua acteren is het wel wat houterig allemaal maar al met al kijkt de film wel aardig weg zonder echt te imponeren (vooral dat dit ding 70 jaar oud maakt het imposant maar anno 2024 maakt zoiets dan veel minder indruk). 3,0*.

Ahab is geen pure schurk, en de witte walvis geen eenvoudig kwaad. De christelijke moraal die de mens boven de natuur stelt (met desastreuze gevolgen) wordt in Moby Dick indrukwekkend verbeeldt. Huston's verfilming sluit goed aan bij Melville's bedoeling om een waarschuwing te geven tegen monomanie, hoogmoed en de destructieve gevolgen van een obsessieve zoektocht naar controle over de natuur.
Melville schreef zijn roman in een tijd van snelle industriële groei, expansiedrift en opkomend kapitalisme in de Verenigde Staten. Moby-Dick dient als een allegorie op de Amerikaanse ziel en haar potentieel voor zelfvernietiging.



-De Pequod, het schip van kapitein Ahab, symboliseert Amerika: een multiraciale bemanning onder leiding van een autoritaire, wraakzuchtige kapitein (Ahab), gedreven door een obsessieve zoektocht naar wraak op en beheersing van de natuur. (De Pequot is een Indianen stam die in 1600 grotendeels werd gedood in een oorlog met de kolonisten)
-De jacht op Moby Dick weerspiegelt de expansiedrift, de exploitatie van natuur, en de illusie van absolute beheersing.
-Ahab is de mens die de natuur uitdaagt in naam van wraak, macht en vooruitgang, wat leidt tot collectieve ondergang.

Het is razendknap dit vuistdikke in barokke taal geschreven boekwerk terug te brengen tot de essentie in een film met een speelduur van 110 minuten. Huston legt de nadruk op hoe Ahab's obsessie de bemanning infecteert
Zijn waanzin verspreidt zich als een virus. Door rituelen (de met bloed gemengde drank en de collectieve eed "Death to Moby Dick!") bindt hij de bemanning aan zijn doel en de uiteindelijke ondergang.. Chris Hedges benadrukt in zijn toespraak in Santa Monica op 13 oktober 2013, getiteld The Myth of Human Progress and the Collapse of Complex Societies, dat dit de medeplichtigheid van de massa illustreert: de samenleving laat zich verleiden door beloften van rijkdom (de gouden munt als beloning), en valse hoop, en zwicht voor destructieve doelen ondanks innerlijke twijfel. De obsessie transformeert een diverse bemanning in een instrument van collectieve zelfmoord, parallel aan hoe hedendaagse consumptiecultuur en ideologieën kritisch denken onderdrukken.

(Dit is een meesterwerkje)


Ik zeg: Scheren!!!