Madrid, 1987 (2011)

Opgesloten worden in een badkamer met een blote Maria Valverde. Dat lukt je zelfs nog niet in je stoute dromen. Kijken dus naar Madrid 1987 en je kunt net als Miguel je wellustige blikken laten glijden over het goddelijke lijf van Maria. Maar zelfs dat verveelt na een poosje en dan moeten ze wat met elkaar: oude man en jong meisje. Hij wil maar één ding en zij wil gewoon uit die badkamer.

David Trueba ontwijkt behendig alle valkuilen. Die van oude bok en jong blaadje, die van twee verwante zielen die elkaar ontmoeten, die van de intellectuele ontmoeting of de vader-dochter-relatie. Zo heel veel bijzonders gebeurt er dus niet. Het is net het echte leven. Hij lult zich een slag in het rond met al zijn levenswijsheden en intellectuele hoogstandjes om indruk op haar te maken. Voor de kijker minstens zo vermoeiend als voor haar. Ze laat hem een tijdje z'n gang gaan tot ze zijn luchtballon venijnig doorprikt.

De allesbeheersende vraag is natuurlijk: hoe komen ze die tijd door en doen ze het of doen ze het niet. Dat blijft tot het laatste moment spannend.

Boeiende film. Mooie meid.

Een oude arrogante schrijver papt aan met een jonge vrouw. Zo raken ze anderhalve dag opgesloten in de badkamer. En daar speelt zich de film dan ook voor het overgrote deel af. Het is allemaal supersaai en draalt maar door over met name wat de man allemaal denkt. Wat vooral ontbreekt in de film is chemie. Chemie tussen de twee hoofdrolspelers en chemie naar de kijker. En dat is toch essentieel bij een film die het vooral van de dialogen moet hebben.