Communion (1989)

Fantastisch geacteerd inderdaad door Walken, damn. Hij heeft er dan ook de ideale uilenkop voor maar wat een gevoel en mimiek gooit hij erin.. Moet zeggen dat z'n personage ook goed geschreven is: zelfspot, sceptisch, paranoïa, cynisch en met de nodige humor. Stukken geloofwaardiger dan wanneer personages vanaf het begin alleen maar bang en overdramatisch doen. Fuck The Fourth Kind.

Het eerste deel van de film bevalt me erg goed. Behoorlijk ongemakkelijk en overtuigend, ook al heb ik niks met alien abduction. De audio is ook best sterk alleen de telkens terugkerende muziek (van Eric Clapton?) vind ik misplaatst.

Na een klein uurtje zakt het helaas in wanneer de aliens teveel screen time krijgen en stom zijn, echt te erg. Gelukkig zijn er nog wel mooie surrealistische scenes die wat doen denken aan Lynch en Jacob's Ladder maar de algemene vibe is dan minder (eng).

Zonde, het stevende zo af op vier sterren of meer, nu krap 3,5*. Desondanks een goede film die vreemd genoeg maar weinig bekend is, zeker een aanrader voor mensen met interesse in aliens, de "impact ervan op personen" en serieus acteerwerk.

Film naar het gelijknamige boek van de New Yorkse auteur Whitley Strieber. Het boek en de film beschrijven hoe de auteur en zijn gezin in aanraking komen met vreemde verschijnselen van buitenaardse oorsprong. Strieber claimt dat onbekende bezoekers hem ontvoeren en experimenteel onderzoek op zijn lichaam verrichten. Dat interessante gegeven levert een spannende en indrukwekkende film op. Omdat de auteur de geschiedenis als waarheid heeft gepubliceerd, is de film behalve intrigerend ook beangstigend.

De auteur is geen onbekende in de filmwereld. Films als Wolfen en The Huinger zijn ook van zijn hand. Het zijn films die zijn gebaseerd op fantastische ingevingen die aan het brein van de auteur zijn ontsproten. In Communion beschrijft Strieber geen fantasiewereld maar beschrijft hij zijn eigen realistische waarneming. De film is een serieus verslag van ware gebeurtenissen die de auteur behoorlijk panisch maakten.

Over beschuldigingen van derden die hem van hallucinaties betichtten, zegt Strieber dat hij niet per sé wil insinueren dat de bezoekers buitenaards zijn, maar dat hij die mogelijkheid als zeer reëel ziet. De psychologische implicaties van de gebeurtenissen zijn voor hem overigens interessanter dan sensationele overpeinzingen over het bestaan van buitenaards leven. De film focust zich dan ook meer op de psychologische gevolgen dan op expliciete horrorwaardige effecten. Dat neemt niet weg dat de scènes waarin de buitenaardsen figureren, indruk maken en beklemmend en duister aanvoelen.

Communion is een film die geen eenduidig antwoord geeft op de vraag of de ontvoeringen ook daadwerkelijk hebben plaats gehad. De film houdt terdege rekening met de mogelijkheid dat de belevenissen het gevolg zijn van de werking van een overspannen brein. Weliswaar zijn er getuigen die in het bijzijn van Strieber eveneens buitenaardse fenomenen hebben waargenomen (een helder licht en een mysterieuze aanwezigheid), maar ook die waarnemingen staan in de film open voor interpretatie.

Regisseur Philippe Mora schetst het beeld van een man die twijfelt. Een man die bang is. Een man die bezorgt is om zijn gezin en om zijn eigen geestesgesteldheid. Acteur Christopher Walken speelt de rol van Strieber fantastisch. Een typische Walken. Hij speelt Strieber als een lichtelijk excentriek en emotioneel overspannen kunstenaar, wiens narcistische inslag zijn visioenen stevig onderlijnen. Toch slaagt Walken erin om van Strieber op momenten ook een opgeruimd en humoristisch persoon te maken. Een persoon die probeert vast te houden aan zijn eigen wereldbeeld waarin geen plaats is voor ontvoeringen en experimentele onderzoeken door buitenaardsen.

Communion is een fascinerende film. Het is interessant om te aanschouwen wat het voor een helderdenkend mens betekent om met iets te worden geconfronteerd dat hij verstandelijk niet kan verklaren. Je kunt berichten over ufo’s en buitenaardse ontmoetingen gemakkelijk als onzinnig afdoen, maar toch hoeft het geen onzin te zijn. Het is Striebers’ dilemma in een notendop.

Ik heb nu zowel het boek als de film geconsumeerd en ik heb op z’n minst twijfel over het onzingehalte. Ik ben momenteel een zwevende gelovige.

Kinderachtige film uit de vorige eeuw

Vannacht gezien op prime

Ik zat meer te lachen dan te trillen van angst. De schrijver van het boek zat naar mijn mening in een midlifecrisis