Laggies (2014)

Oké.

Ondanks dat ik ze meestal nog wel redelijk beoordelijk, word ik wat moe van de kloof die tussen indie en Hollywood gedicht is, zeker op komisch gebied. Beide kampen zijn zowaar zo sterk naar elkaar toegegroeid dat het veelal vis noch vlees eenheidsworst is die geserveerd wordt, terwijl de typische indie/Hollywood werkjes steeds moeilijker te vinden zijn.

Comedy is dramedy geworden. Dat wil zeggen dat het best luchtig is enzo, maar dat je toch 90 minuten naar depressieve huilbakkessen zit te staren. Liefst schijnt de zon niet te hard, hebben de hoofdpersonages serieuze problemen met hun leven en zoeken ze steun bij mensen die het al even lastig hebben. Een flauwe glimlach tussendoor moet dan garant staan voor het comedy gedeelte. Kusje hier en daar voor de romantiek, maar uiteindelijk is het toch veelal drama.

Nu levert dat hier (en wel vaker trouwens) geen vervelende films af, maar het verdient ondertussen wel een eigen aanduiding want als ik ga zitten voor een romcom wil ik iets vluchtigs en zonnigs, niet jankerds met problemen. Soit, Rockwell mag weer de show stelen, verder aardig geacteerd, best leuk gebracht etc etc ... maar een romcom wil ik dit niet noemen.

3.0*

Aardige film, maar zoals gezegd, met een comedy of een romcom heeft het erg weinig te maken. Zelfs in het dramedy genre zijn er films waar meer om te lachen valt, en zelfs als je leedvermaak meetelt. De romantiek is ook al vrij ver te zoeken - tenminste, ik zie het er niet in.

Toch is het dus best een aardige film. Vooral eigenlijk door het natuurlijke spel van Knightley en de mooie interactie met Moretz, die combinatie werkt onverwacht goed.

Wat gaan veel van dit soort films toch gebukt onder hun afgeraffelde, domme en tegenstrijdige eindes, als of de filmmaker halverwege de opnames opeens zelf verliefd geworden is en de wereld alleen nog maar als een warme felgekleurde plek kan zien waar de zon altijd schijnt en de vogeltjes Minnie Ripperton deuntjes fluiten, gatverdamme zeg. En ik vroeg me na een half uur nog wel af wat iedereen nou zo zat te klagen: herkenbare thematiek, ongemakkelijke situaties, scherpe humor en een Knightley die nog altijd dunner is als mijn strijkplank maar blijkbaar wel wat heeft bijgeleerd sinds haar vroegere rollen. Of we haar dan maar sympathiek moeten vinden is een tweede. Ze is even leuk (die buddha, haha) maar evolueert scene voor scene meer in een uberbitch met eigenschappen waar het mannelijk geslacht (eerder, en nog steeds) altijd om wordt bestraft (egocentrisch, ongevoelig en ons pik achter na lopend) in dit soort filmpjes en komt daar gewoon doodleuk mee weg, haar overgevoelige metro vriendje ijskoud aan de kant schuivend. Nu was die vriendengroep van haar wel heel irritant burgerlijk en snapte ik haar beweegredenen wel maar het gaat om het gemak waarmee het gebeurd en waarmee ze vervolgens naar de andere kerel stapt, alsof nu opeens al haar problemen opgelost zijn en als klap op de vuurpijl Moretz ook nog even aanmoedigt om de jongen die ze leuk vind bij zijn date weg te trekken. Nee, echt een slechte film is het misschien niet als je de eerste helft in je achterhoofd houd, ideaal vermaak voor op een sombere regenachtige dag als die van vandaag, maar Shelton zal veel moeten doen om haar geloofwaardigheid terug te krijgen. (2,5*)

Het is misschien dan wel een typisch indie filmpje en vrij voorspelbaar, toch heb ik met plezier de film gekeken. De sfeer is heel prettig en dat had ik ook wel verwacht van deze regisseuse na Your Sister's sister. Voor zo'n kleine film wel een vrij opvallende cast. Leuk om Keira weer eens in zo'n luchtige rol te zien. Geen heel bijzonder acteerwerk, maar ze is wel gewoon heel leuk hierin. Zelfde geldt voor Chloë, blijft een talentvolle actrice en vrij veelzijdig al. Al is de echte ster natuurlijk Sam Rockwell. Deed me beetje denken aan zijn rol in The Way Way Back. De humor is ook wel fijn. Een typisch filmpje voor de rustige zondag.

3.5*

Aardige film over een verloofde, jonge vrouw die er een weekje tussenuit knijpt om te bedenken wat ze wil. Een wat saai begin, maar de personages worden langzaam wel boeiender. Het heeft verder niet al te veel om het lijf, maar kijkt wel gemakkelijk weg en wordt nergens vervelend. Een aantal leuke dialogen en een fijne cast.

Een matige komedie/romantiek film...

Saai verhaal...

Een redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Komedie is mijn smaak niet...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Wel leuk dat ik deze film gevonden heb en toegevoegd...

Redelijk, in inder geval zeker onderhoudend. Film zal wel iets serieus proberen te duiden over het moeilijke bij het onderhouden van je relatie, maar is lange tijd te oppervlakkig. Pas als Rockwell in het verhaal wordt geïntroduceerd komt er wat venijn in de vertelling, resulterend in een verrassend einde. Ik had namelijk verwacht dat Keira, een ervaring rijker welliswaar, weer definiief terug zou keren bij haar verloofde, maar niets van dit alles.
Laggies heeft veel profijt van de aanwezigheid van Knightley en Rockwell die beide echte mensen van vlees en bloed neerzetten. De vriendschap tussen Knighley en Moretz(die altijd acteert alsof ze niet goed heeft geslapen) komt echter niet goed van de grond, en is er debet aan dat veel mensen al zullen zijn afgehaakt bij het te tamme, humorloze eerste gedeelte.

Matig.

Als je kijkt naar Amerikaanse cinema die gemaakt is voor tieners en volwassenen dan is Laggies eigenlijk het veiligste resultaat waar je maar tegenaan kan lopen. De film includeert zowel jonge als oude mensen en probeert zich te identificeren met beide partijen. Het probleem is dat het er eigenlijk gewoon geen seconde in slaagt.

Shelton stelt maar weinig voor als regisseuse en daarmee is Laggies een best lelijke film geworden met saai kleurgebruik en nog saaiere regie. Dit soort reguliere cinema is op de dag van vandaag eigenlijk gewoon onzichtbaar, en in dat opzicht ben ik wel blij dat het publiek steeds meer verwacht van een film op visueel niveau. Dan krijgen films zoals Laggies namelijk (en gelukkig) niet te veel aandacht.

Het acteerwerk is nog wel aardig, al vond ik Knightley nergens sterk of bovengemiddeld. De bijrollen worden ook ingevuld door relatief bekende namen, en niemand speelt echt slecht. Toch mis ik gewoon rollen die goed spelen, maar de regie maakt ook van alle personages nogal standaard en "normale" figuren. Ik kon ook geen moment met ze meeleven.

Verder mist deze film gewoon een sterk verhaal. Ik lees berichten die beweren dat je een vrouw moet zijn om de film te begrijpen, en dat zal best kunnen. Dat betekent niet dat je je film op de meest simplistische manier hoeft in te kleuren. Het ziet er gewoon saai uit voor nu, en voor een film die juist de intentie heeft om je mee te nemen in het verhaal valt het dus vies tegen.

Per definitie is Laggies zeker niet een onaardige film met aardig acteerwerk en een redelijk tempo, het is gewoon zo dat de film zo ver zijn pad binnen blijft dat ik me als filmliefhebber nog afvraag waarom ik het überhaupt wil volgen allemaal. Ik kan de hele film namelijk al zowat voorspellen vanaf 10 minuten, en dat lijkt me in de hedendaagse tijd gewoon niet meer de bedoeling.

Hoewel haar vrienden en leeftijdsgenoten zich berusten in een huwelijk en een vaste baan raakt Megan [Keira Knightley] in paniek wanneer haar vriend Anthony [Mark Webber] haar ten huwelijk vraagt. Hoewel ze zijn aanbod accepteert besluit ze haar leven te ontvluchten. Daartoe duikt ze onder bij de 16-jarige Annika [Chloë Grace Moretz] die ze kort daarvoor heeft ontmoet en die woont bij haar alleenstaande vader Craig [Sam Rockwell]. Sam Rockwell heeft de beste momenten maar ook Knightley en Moretz leveren prima werk af in deze coming-of-age komedie waarbij je je echter regelmatig afvraagt waar Megan zich zo druk over maakt. Interessant voor liefhebbers van de drie hoofdrolspelers, maar heeft weinig om het lijf.