Home Sweet Home (2013)

Niet al te bijzondere home invasion film.

Het begint wel sterk en naargeestig met de moordenaar die al in het huis aanwezig is en waarin je hem op de voet volgt met zijn voorbereidingen. Het is dan echt wachten op het nietsvermoedende stelletje dat net thuiskomt. Langzaamaan maakt de moordenaar – die wel erg veel weg heeft van een Michael Myers kloon - dan zijn moves.

Het jammere is, is dat de film dit iets te letterlijk heeft genomen. Het gaat veel te langzaam en er gebeurt simpelweg gewoon te weinig om de film interessant te houden.

Dat heeft denk ik ook deels te maken met het inwisselbare stel en de moordenaar zonder echte motief. Nu maakt mij dit op zich niet veel uit, mits er flink wat horror aanwezig is. En daar is de film wat gebrekkig in, er is in de tweede helft geen spanning meer aanwezig en het onheilspellende sfeertje is ook weg. De film kent wel een redelijke plottwist, maar dat is het wel.

Al met al een matige horror die nergens boven het gros uitsteekt.

2,0 Sterren.

Vond 'm wel te doen. Het stikt van de home invasion films maar deze begint creepy rustig en is verfrissend vanuit het perspectief van de indringer in plaats van de slachtoffers. Wanneer dat kantelt wordt de film echter ook minder en wil het niet echt spannend worden.

De traagheid werkt in het begin erg positief maar ging me halverwege ook tegenstaan, dat eeuwig langzame geloop van iedereen. Een tempoversnelling in scenario en soundtrack had de film denk ik veel goeds gedaan (zoals A l'interieur, waar het in het tweede deel een beetje naar neigt maar dus onvoldoende).

De laatste tien minuten zijn gelukkig wel helemaal raak. Vind het juist prettig dat er een motief ontbreekt; sadisme, macht, de kick, het is een psycho, daar is het motief eigenlijk al. De gewelddadigheden zijn (te) schaars maar wel met overtuigende gevolgen: één klap met een golfclub of je neus aan gort geslagen, dan doe je even niets meer.

Het 'twistje' kon me niet zo gek veel interesseren, het einde zelf gelukkig wel, lekker genadeloos en onverwacht. De regisseur Morlet (of Morley vongens de credits) doet het vrij goed maar net als Mutants is het allemaal nét niet stabiel genoeg.

Sterk.

Alleen al voor de uitvoering alleen verdient deze film een véél hoger gemiddelde. Uiterst gecontroleerd, in lijn met de killer van de film, wordt alles in beeld gebracht. Dat leidt inderdaad niet tot een hoog tempo, maar daar is het de film ook helemaal niet naar.

Wel eens dat het tweede deel niet brengt wat het eerste deel belooft. Eerste deel duidelijk het sterkst, vooral dat omdat de focus op de killer ligt. Vond het een leuk gegeven dat Morlet eigenlijk "plotholes" van andere films uit het genre afgaat en laat zien hoe makkelijk deze op te vullen zijn. Jammer dat de focus in het tweede deel verlegt wordt naar de familie.

Ook érg jammer dat het mysterie van de moordenaar niet in stand gehouden wordt. Hij legt het (deels) af, want films als deze eigenlijk nooit ten goede komt. Jammer dat Morlet het dus niet echt op niveau weet af te maken, al blijft de stilering tijdens het tweede deel van de film ook op erg hoog niveau.

Genieten. Koud, berekend en klinisch sfeertje dat het net allemaal wat ijziger maakt dan in veel soortgelijke films.

3.5*

Deze film kent een fraaie start met een mooie spanningsopbouw, over een stel wat beter niet thuis had kunnen komen. Gedurende de tweede helft klapt het geheel helaas helemaal in mekaar. Het lijkt alsof de inspiratie is verdwenen en dit zie je dan ook duidelijk in het verdere verloop. Het overgebleven slachtoffer en haar belager lijken dan ook een geheel eigen leven te leiden binnen het huis en van spanning is dan nog amper sprake. De uitwerking is in details hier en daar wat slordig en het camerawerk met belichting van een niet zo heel sterk niveau. Gelukkig is de speelduur vrij kort, waardoor je de film niet geheel zal afkraken, maar het is wel typisch zo'n geval waarvan je kan zeggen dat er meer in had gezeten.

Er had meer ingezeten. De geheimzinnigheid aan het begin is mooi. Je denkt wanneer gaat het gebeuren. Daarna wordt het snel afgeraffeld en zie je de plot al mijlen van te voren aankomen.

In het eerste half uurtje is Home Sweet Home nog best vernieuwend. Het is interessant om een film te openen met de moordenaar en alles van zijn kant te beleven. De langzame, stilistische shots werken daarbij ook erg goed. Het siert de film dat het niet kiest voor een snelle vertelling of heftig handheld camerawerk, maar juist hele doordachte en trage shots gebruikt. Het zorgt voor een koude en kille sfeer. Dit past uitstekend bij de killer, die geraffineerd te werk gaat en overal de tijd voor neemt. Zelfs als zijn slachtoffers eindelijk thuis zijn, laat hij ze nog even rustig hun eigen gang gaan, hij heeft duidelijk geen haast om zijn spelletje te laten beginnen.

Helaas houdt Morlet dit in het tweede deel van zijn film niet vol. Zodra de aanval op het stel is gestart, blijven we niet langer bij de killer, maar volgen we voornamelijk Sara, een vrij nietszeggend en saai personage. Spanning is in dit tweede deel ver te zoeken als we Sara voor de zoveelste keer door het huis zien strompelen en ze zich moet verstoppen voor de moordenaar, die ergens in het huis rondloopt. Het zijn dit soort scènes die we net iets te vaak hebben gezien. En ook andere clichés komen om de hoek kijken, als het laten vallen van een sleutel bij een ontsnappingspoging of een bal die langzaam van de trap stuitert.

Wat dat betreft was de film een sterke toevoeging geweest voor de home invasion-films als de toonzetting en het originele perspectief van de opening was doorgetrokken. De kalme en kille sfeer blijft, maar door het gebrek aan interessante content en de komst van een hoop clichés verliest de film zijn kracht en zakt enorm in. Met als resultaat de zoveelste home invasion-film met een Michael Myers- kloon, twee oninteressante slachtoffers en een krakende houten vloer. In de laatste paar minuten van de film gooit Morlet er als uitsmijter nog wel een vrij aardige twist uit, maar dat haalt de film jammer genoeg niet meer uit de middenmoot.

2,5 sterren.

Best aardig. Grote voordeel van film is dat het niet teveel weggeeft, het motief en de dader blijven lang onbekend. Het masker dat de dader draagt en het feit dat je zijn gezicht niet ziet en stem niet hoort helpt goed mee aan de sfeeropbouw.

Het koppel zelf is niet veel soeps. Zij nemen, zoals we vaker zien in dergelijke films, onlogische keuzes. Ondanks dat blijft het spannend. Less is more, in dit geval, met toch oog voor detail.

Positieve verrassing.