Deux Hommes dans Manhattan (1959)

Ik snap de lage beoordeling van deze film niet. Blijkbaar hebben ze bij IMDb een betere smaak .

Het is een uitstekende film die mooi opgezet is. Veel verwarring wordt er gezaaid en de morele keuze komt goed aan bod. Denk dat dit onderwerp hedendaags nog steeds actueel is.

Het is niet de beste thriller, maar toch zeker een aardige. Af en toe was de overgang tussen scènes wat abrupt. Dat was jammer.

Vooral goed was de muziek. Creëerde een mooie sfeer en ik kreeg af en toe een beetje een Hitchcock-gevoel. Ben erg benieuwd naar meer van Melville.

3,5*

Ik hoor dan weer bij de groep die niet goed snapt waarom dit op minder dan 3 staat. Goed, een meesterwerk is het niet en dat Melville zelf de hoofdrol speelde is niet een van de beste castingkeuzes in zijn films. Maar ik vond dit zeker niet lelijk en heel prettig stijlvast. Tikje rafelig en soms weinig subtiele montage, maar dat vind ik wel lekker en dat is bovendien bij alle vroege Melvillle films zo. Met een beperkt verhaal waarin Melville de kunst van het weglaten al beheerst. Tel daar bij op New York in neon en een fijne jazzsoundtrack. Niet veel mis mee.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze film zich zou afspelen in Parijs. Melville had er zelfs al 20 minuten film geschoten. Nadat Charles de Gaulle president werd van Frankrijk in 1959 werd dat plan afgevoerd. Het scenario draaide namelijk om een president en zijn minnares en dat werd niet meer geloofwaardig geacht of in lijn met de persoonlijkheid van de Gaulle (die ook een hele reputatie had als oorlogsheld). Het scenario werd aangepast met de focus op een Frans delegatielid bij de Verenigde Naties dat zich cfr. de titel volledig afspeelt in New York.

Jean-Pierre Melville staat niet alleen in voor regie en scenario maar neemt ook nog een hoofdrol op zich als onderzoeksjournalist. Het is visueel echt genieten van de settings New York by night anno 1958. Volgens mij vind je hier meer NY views dan in eender welke Amerikaanse film uit die periode. Regie en fotografie zijn voortreffelijk met veel clair obscur belichting in noir traditie. Het oogt als een noir en is het dat ook inhoudelijk? Alleszins zien we mooie dames - potentiële femmes fatales - de revue passeren, op een bijna opzichtige wijze. Ook is er heel veel muziek in de film - jazz uiteraard. Het eerste deel van de film oogt als een mystery detective maar nadien gaat het dan toch een andere kant uit met de focus op een moreel vraagstuk voor Pierre Grasset die de rol heeft van persfotograaf.

Het is noir en het is geen noir. Het is een spielerei, de blik van een buitenstaander (Melville) op Amerikaanse filmconventies. Onbedoeld heeft het af en toe ook iets komisch om de Fransen met hun vet accent bezig te horen in Manhattan. Ook de manier waarop de femmes fatales acteren - het wordt allemaal gelijk uitvergroot om noir clichés waar te maken. De nadruk ligt meer op de aanwezigheid van noir devices dan op een plot die naar het eind toe verandert in een ander soort vertelling. In feite sluit Deux Hommes dans Manhattan meer aan - of is een vooruitblik op - de nouvelle vague die niets liever zal doen dan spelen met filmconventies. Melville toont zich een brugfiguur tussen oude en nieuwe cinema. En intussen heeft hij me uitstekend vermaakt. Wat een prachtige filmposter ook!