Predestination (2014)

Saaie, duffe en langdradige sf-thriller. De film komt maar niet op gang, en weet te scoren op één punt: een twist, die vervolgens wel jammer genoeg wordt uitgemolken waarbij het allemaal nogal voorspelbaar wordt. Slap. 1,5*

Bovendien zit er volgens mij een plotgat in (spoiler:) Het was me in ieder geval niet duidelijk hoe de omgebouwde vrouw haar gezicht verbrandt. Waar kwam die explosie vandaan, en hoe raakte ze daarin verzeild? Wat had ze daar te zoeken? Het lijkt alsof ze daar de terrorist is waartegen de barman het opneemt, maar dat kan niet want de barman wordt veel later pas terrorist (met het nieuwe gezicht) nadat hij het eerst tegen de terrorist op gaat nemen en hem neerschiet, dus als omgebouwde vrouw was ze nog lang geen terrorist, terwijl ze zich in de film op dat moment wel zonder aanleiding zo lijkt te gedragen.

Goede Sci-fi film, die in het begin misschien wat saai is, maar later zeker de moeite waard wordt. De eerste ongeveer 35 minuten begrijp je de film nog en verwacht je dat de rest van de film heel voorspelbaar wordt. Daarna begint het echt een ''mindf*ck-film'' te worden.

Nadat de film af is gelopen, moet je er nog even over nadenken en verwerken, maar daarna begrijp je het allemaal toch.

De meeste films met een tijdmachine zijn heel ongeloofwaardig, maar hier komt het nog redelijk geloofwaardig over.

Ethan Hawke doet het trouwens heel goed.

Voor mensen die van thrillers of sci-fi's zonder ruimteschepen en buitenaardse wezen houden, is dit zeker een aanrader.

Redelijk idiote film eigenlijk. Ik ben altijd zeer gecharmeerd van Ethan Hawke, hij is de reden dat ik deze 'Predestination' ben gaan kijken. Tja, een omgebouwde vrouw (naar man), die zichzelf terug in de tijd neukt, toen-ie nog een vrouw was. Hoe verzinnen ze het. Best geinig en dankzij de fijne uitwerking van de Spierig broertjes is dit een erg vermakelijke film geworden. Oké, naar het einde toe ontspoort één en ander, maar ik vond het best leuk allemaal. De opbouw van het verhaal in de bar doet de film ook goed. Leuke prent.

Sterke sf-thriller, die het vooral van de tweede helft moet hebben. Want nadat je in de openingsscenes goed in de rit wordt gezet voor dit genre, vraag je je het ruime half uur erna best wel af waarom de ontmoeting tussen de barman en de schrijver zo lang moet duren; waar is die mysterieuze en thrillersetting van de eerste minuten? Geduld blijkt het kernwoord.

Niet dat het eerste deel slecht is, het vertelde verhaal is zeker interessant, maar het lijkt onlogisch na het begin. Naarmate de film vordert, blijkt waar het goed voor is. In het tweede deel tapt de film uit een iets ander vaatje en wordt er langzaamaan meer uit de doeken gedaan en komen er twistjes en twisten om de hoek kijken. Het grote nadenken is begonnen. Ik heb regelmatig de film op pauze gezet om bij mezelf na te gaan of ik het nog begreep of om terug te redeneren: daar hou ik van!

Tijdreisfilms zijn altijd lastig wat betreft het ontwijken van plotgaten. Net als paradoxen. Maar laat dat laatste nou een belangrijke leidraad zijn.

Voornaamste tip is dan ook: blijf kijken, ook al boeit het eerste deel niet genoeg. Het verhaal zit goed in elkaar en is, ook niet onbelangrijk, bijzonder genoeg om je bij het rollen van de aftitels met een 'what the fuck' achter te laten. Zeker een film om over na te praten/lezen.

Verfilming van een boek van Heinlein. Dat zal dan net een van de weinige zijn die ik niet gelezen heb... staat me tenminste niks van bij, en in m'n boekenkast staat het ook niet. Maar, het idee is leuk, misschien niet het meest interessante tijdreis-idee ooit maar toch goed genoeg om een film uit te spinnen. Hoewel de aanloop wel wat traag is, en vanaf de aap die halverwege uit de mouw komt is het niet moeilijk om de rest van de intrige te raden - dat ligt er op dat moment ook wel wat erg dik bovenop. Toch is het best een aardige film, en dat komt vooral door de goede beelden en het prettig vreemde spel van Snook en Hawke.

Goeie film waarin een barman een persoonlijk verhaal aanhoort van één van zijn klanten. Een uiterst origineel en bovenal ingewikkeld plot over tijdreizen, dat uiteraard ook gepaard gaat met de nodige paradoxen. Vanwege de complexiteit van het verhaal, lijkt niet alles even goed uitgewerkt. Sarah Snook valt op in een uitstekende en bijzondere dubbelrol. Met gemak 3.5 sterren.

Een complexe maar goed in elkaar stekende tijdreis film.

Zoals bijna altijd bij dat "genre"is het handig om open te staan voor rare plots.

Wel moet ik bekennen dat de twist op het einde erg ingewikkeld vind,en dit in mijn ogen iets is om om zijn minst twee keer te kijken.

Het geboorte verhaal van jane is een van de meest verknipte die ik ken.

Maar het zal altijd fictie blijven.

Het bewijs dat mensen nooit zullen tijdreizen,is het feit dat er om dit moment niemand rondloopt uit het verre verleden dan wel uit de toekomst.

Man bezwangert zichzelf als vrouw met zichzelf als kind om zichzelf als baby door zichzelf als oudere man te ontvoeren. Voeg toe het hele tijdreisgebeuren en je bent wel even bezig om het één en ander te doorgronden, maar het geheel voelt veel te veel als een gimmick ipv een echte hersenkraker, en aan het eind blijft de kijker dan ook niet zozeer verward als wel teleurgesteld achter. Hele aparte overgang ook van de eerste helft (een erg goed verhaal) naar de tweede (zwakker en zwakker met al die twists en turns). Snook steelt de show met een mooie rol.

Redelijk verwarrende mindfuck is dit. Wel op een leuke manier met een beperkt aantal karakters! Het hele plot wordt (zeker in het begin) rustig uit de doeken gedaan met sterk acteerwerk van Ethan Hawke en Sarah Snook. Op het eind wèl even nalezen hoe en wat , maar zo heel gecompliceerd zit het ook weer niet in elkaar.

What the fuck was dit voor een mindfuck!

Ik heb het in het algemeen niet zo op tijdreizen. Veels te vermoeiend maar deze film is een uitzondering.

Het begint rustig met een gesprek tussen twee personen in een bar en door het bizarre verhaal blijf je aan de buis gekluisterd. Boeiend.

Een intrigerende film waarbij ik nog niet helemaal door heb hoe een en ander in elkaar zit.

Over een tijd nog maar eens herkijken om het beter te begrijpen.

Het stuk in de bar waarin 'the unmarried mother' zijn/haar levensverhaal vertelt is redelijk sterk, een mooie aanzet voor een sterk einde hoopte ik. Maar helaas, vanaf het moment dat het husselen met de tijd begon kon ik het nog maar moeilijk volgen. Het 'verhaal' was wel duidelijk maar ik vond het totaal niet bijster goed, het viel mij tegen. Tweeënhalve ster, puur voor het eerste gedeelte.

Toch wel een hele lekkere sf die me een beetje deed denken aan memento.. ik ben verrast, heerlijke mindfuck !! 4 ☆

Bijzondere mindfuck, dat mij tijdens de film deed boeien, naarmate ik de puzzel opgelost had, weet ik niet zo goed wat ik ervan moet vinden... Het verhaal is nogal ongeloofwaardig.De film speelt aardig open kaart met de kijker, en verklapt misschien soms net even iets teveel. Prima om eens een keertje te kijken.

“You know, sometimes I think this world deserves the shit storm that it gets.”

Een lekkere hersenkraker. Op zich laat Predestinaton niet veel vragen open ter interpretatie, maar tijdens het kijken van de film had ik soms geen idee waar de regisseurs heen wilde. Maar alles zit goed in elkaar, en zeker het eerste gedeelte is erg sterk. Vooral het verhaal rond The Unmarried Mother is sterk, en Hawke en Snook doen het goed. Bij dit soort films is het belangrijk dat je acteurs hebt die het ingewikkelde verhaal een menselijk gezicht geven, en het allemaal goed weten te verkopen.

Intrigerende, complexe SF-thriller gebaseerd op All You Zombies, een kort verhaal van Robert A Heinlein uit 1959. In 1981 is tijdreizen uitgevonden en Ethan Hawke speelt een elite-agent die van deze technologie gebruik maakt om bepaalde gebeurtenissen uit het verleden te voorkomen, waaronder een serie bombardementen door de zogenaamde Fizzle Bomber. Anno 1970 werkt hij echter als barkeeper en spreekt hij met een man [Sarah Snook] die een column schrijft onder het pseudoniem ‘The Unmarried Mother’. De man gaat een weddenschap aan voor een fles drank dat zijn levensverhaal het meest bizarre verhaal is dat de barkeeper ooit heeft gehoord. Wat volgt is een boeiende parabel over seksuele identiteit, zelfbeeld en de rampzalige paradoxen van tijdreizen. Ik ben normaal gesproken allergisch voor zogenaamde ‘intelligente’ SF-films als Looper en Inception, maar dit is een bijzonder aangename uitzondering waarvan de fans van het genre zeker van zullen genieten. Snook en Hawke leveren bovendien uitstekend werk af.

Goed acteerwerk, goede sfeer en redelijk verrassend einde.

Met name in de eerste helft van de film werd ik meegezogen in het verhaal. Sf gaat voor mij vooral om de emoties van de personen en de dilemma's en deze film zet je zeker aan het denken. Het einde was bijna een teleurstelling omdat ik graag had gezien dat de loop doorbroken zou worden en dat de hoofdrolspeler het geluk zou vinden, iets waarvan ik het niet echt weet. Waar je nog over na kunt denken is de rol van de agency, voor dat deel moet je de film nog een keer zien. Dat tijdreizen paradoxen kent die niet echt logisch te verklaren zijn daar heb ik mij niet aan gestoord. Het lijkt allemaal wel te kloppen in dit verhaal. De actie heb ik niet gemist, de film is voor mij boeiend door de thema's als eenzaamheid, teleurstelling en liefde die mij iig geraakt hebben.

Voor mij een geslaagde film die ik een 4,5 geef.

Na een korte actievolle intro bestaat de eerste 50 minuten uit een boeiend verhaal dat een personage aan een barman verteld. Tot zover was dit een interessante film.

Maar... Dan slaat de film om in een gecompliceerd, absurd sciencefiction evenement, wat totaal niet mijn ding is.

Al bij al is het grootste deel van de film genietbaar, jammer van het rommelige einde...

Een echte pure timetravel-film. Zo eentje waar je op einde alles nog eens goed op een rijtje moet zetten om het snappen. Want op einde denk je echt what the f*k heb ik nu gezien… De schrijver van dit verhaal moet echt wel goed nagedacht hebben over het scenario. Dit is zo complex dat ik het mij niet meer herinnerde toen ik de film een eerste keer zag bij de release in 2014. Hou echt wel van dit genre films en dit is er toch wel eentje dat meer dan geslaagd is. Als je niet houdt van tijdreizen laat je deze best links liggen.

4*

Wat als een mens zichzelf opnieuw mag uitvinden gekoppeld aan de beperkingen en overtuigingen die de mens in zich draagt. Hoe zwaar is het innerlijke gevecht tussen zelfliefde en liefde ten opzichte van de boosheid en daarmee gepaard gaande overige gevoelens. Is de binnenwereld ook de buitenwereld en vice versa. Knap in elkaar gezette film gekoppeld aan paradigma's. Scenery had nog wat beter gekund, doch wellicht lag dit aan het budget.

Krankzinnige film waarvan de eerste helft een soort psychologisch Kammerspiel voor twee lijkt te zijn, totdat de ontwikkelingen té bizar en de toevalligheden te onwaarschijnlijk worden zodat er diverse alarmbelletjes gaan rinkelen, waarna in de tweede helft de plot in overdrive gaat en de contouren van een enorme WTF-ervaring langzaam maar zeker duidelijk worden. Tijdreizen is bijna een cliché geworden, maar in deze film gebeurt er werkelijk wat nieuws mee doordat de levens van de personages er zo door ontwricht worden, zodat de opeenstapeling van extreme wendingen mij misschien duizelt, maar ik toch ook emotioneel geraakt word. Los daarvan komt het toch maar zelden voor dat ik bij een film tot de laatste seconden niet weet waar het heen moet gaan of hoe de plot afgewikkeld zal worden, en wanneer dat gebeurt dient de film gekoesterd te worden. Zeer sterk spel van Sarah Snook, maar ook de scènes met de met een pet getooide Ethan Hawke in de wasserette mogen niet onvermeld blijven. Goede muziek ook (van één der regisseurs).

Erg gave sciencefictionthriller met een boel originele vondsten en fijne wendingen. Ethan Hawke en Sarah Snook zijn daarbinnen perfect gecast als tegenspelers en regiebroeders Michael en Peter Spierig brengen het met een fijne visuele afwerking. Het eerste uur vormt daarbinnen merendeel een inleiding, maar evenzeer afgewerkt met een fijne stilering en degelijk acteerwerk. De opbouw is bovendien geregeld perfect onder de controle en draagt sterk bij aan de uitkomst. Het tempo ligt daarnaast hoog en er is genoeg aan de hand om niet te vervelen. Uiteindelijk wekt de film niet zozeer een gevoel bij de kijker op buiten overtuiging, maar dat is dan ook meteen de enige redenering waarom Predestination niet hoger scoort.

Behoorlijk.

Leuk geschoten film. Een vrij korte zit voor een genre dat meestal redelijk lijvige blockbusters oplevert. Predestination begint vrij klein, en doordat de schaal amper vergroot is het vrij snel duidelijk welke kant het plot opgaat. Dat is mijns inziens nogal ver gezocht. Iets té, zelfs. Zoals altijd bij tijdreizen mag je je ook niet té veel vragen stellen bij de logica van de "tijdreisregels". Maar ik heb niet het idee dat ik naar een slechte of onevenwichtige film heb gekeken. De film ziet er goed uit en Ethan Hawke en een bij momenten op Leonardo DiCaprio gelijkende Sarah Snook acteren allebei goed.

3

Ethan Hawke is tijdreiziger. Hij reist naar het verleden om catastrofale gebeurtenissen te voorkomen. Best leuk en door mij jaren geleden ook goed gewaardeerd. En die constatering deed een beetje pijn. Na afloop van de film ontdekte ik dat ik hem in 2014 al eens had bekeken. Gewaardeerd met 3.5* ook nog. Tijdens het kijken was ik me daar totaal niet van bewust. Ik kon me werkelijk niets meer van de film herinneren. En dus keek ik wederom met frisse blik naar een vermakelijke film.

Leuke film. Gemaakt met een beperkt budget door Michael en Peter Spierig. De film ziet er echter helemaal niet uit als ware hij onder budgetarme omstandigheden gemaakt. Camerawerk, montage en setdesign zouden in een grotere productie niet misstaan. Ook het verhaal is interessant. In een vertelling binnen een vertelling neemt de thriller die als basis ergens in de jaren 70 is gesitueerd, aanvankelijk een kijkje in het verleden door middel van flashbacks. De film vergezelt Hawke vervolgens op diverse momenten in zijn bestaan. Een beetje verwarrend soms, zoals dat nu eenmaal gebeurt in films over tijdreizen die met sprongen in de tijd variërende stadia in de ontwikkeling van de hoofdpersoon laten zien.

In een sleutelscène wordt Hawke uitgedaagd een grap te vertellen. Dat lukt moeizaam. De grap is niet erg leuk, maar legt wel de kern van het verhaal bloot. “Wat was er het eerst?”, vraagt Hawke. “De kip of het ei?”. Voordat Hawke het antwoord kan geven, heeft de persoon met wie hij een dialoog heeft, het antwoord al paraat. “De haan”, zegt hij. Deze korte dialoog geeft precies aan waar het in de film om draait. Wie is de haan, de kip en het ei in Predestination. En wie was er het eerst. En is die vraag wel relevant, want misschien heeft het tijdreizen daarop geen enkele invloed en is iets als het lot simpelweg bepalend voor de loop der dingen.

Prima film. Interessant verhaal en interessante personages. Ook prettig zijn de wat duistere atmosfeer en een goed spanningsveld. En als je zin hebt kun je onderwijl en achteraf nog wat nadenken over tijdparadoxen enzo. Predestination is echter nog steeds geen film die mij lang zal bijblijven, vrees ik. Na afloop van de film was ik er ook weer klaar mee. De film levert prima vermaak voor het moment. Niet voor de langere termijn. Zijn lot is wederom de vergetelheid, vermoed ik.

Niet onaardig, maar gaf wel tijdens de zit (rit) een gevoel van: hoe knopen we de eindjes nu weer aan elkaar dat het nog enerverend overkomt. Als een scenarioschrijver mag spelen met tijd als een gegeven, dan kan er natuurlijk veel. Mooie observaties als: "It's never too late to be who you might have been" en "no ties to the future". Hier had Nolan zich beter op kunnen concentreren dan dat misbaksel Tenet. Aan het eind werd toch teveel gekozen voor gekunstel dan voor een bevredigende afdronk.