Mababangong Bangungot (1977)

Een Filipijnse taxichauffeur droomt van een sprookjesbestaan als astronaut. Geïnspireerd door Amerikaanse radio-uitzendingen richt hij halverwege de jaren zeventig een fanclub op voor raketarchitect Wernher von Braun. Wat blijft er van zijn dromen over als hij de derde wereld daadwerkelijk verlaat voor een reis naar het westen?

Perfumed Nightmare (Mababangong Bangungot) is bij uitstek geboren op de montagetafel: het ritme van de film wordt bepaald door de associatieve wijze waarop 16mm-beelden uit de Filipijnen, Parijs (het ‘tussenstation’ richting een gehoopte eindbestemming in de VS) en Zuid-Duitsland (de wieg van Von Braun) aaneen gemonteerd zijn. De som van beeld en voice-over is als een reislogboek waarin regisseur annex hoofdpersoon Kidlat Tahimik zijn lokale, en deels autobiografische perspectief probeert toe te passen op de plaatsen die hij bezoekt.

Volledige stuk

Ironisch, maar ook bitter en boos en een film die flink schopt. Boven alles een film die filmtaal probeert te maken. Het resultaat is een mengvorm tussen documentaire en fictie die vooral in de montage ontstond. Beelden lijken zonder geluid opgenomen op 16mm en later is er een geluidband aan toegevoegd. De film schopt tegen kolonialisme, kapitalisme en religie en zet dat tegen de volwassenwording van de hoofdpersoon gespeeld door en met de naam van de regisseur die tijdens de film zijn kleine dorp verlaat en in Parijs terecht komt. Gaat ook over het verlangen iets te worden wat je nooit gaat worden en het moment dat je de conclusie trekt dat dat niet komen gaat. Ik vond het zeer boeiend en erg eigenzinnig. Soms in zijn associaties onnavolgbaar, maar ook vol jeugdige bewijsdrang.