Child of God (2013)

Net aan een voldoende 3 sterren dus

Eigenaardig filmpje met een eigenaardig verhaal..

Voortreffelijk gespeeld door de hoofdrolspeler....wat een mafkees zeg.

Franco heeft maar een heel klein bijrolletje trouwens...verder blijft de film wat vlak en mis ik iets van spanning...het einde is ook niet mijn ding...

Uiteindelijk niet slecht.

McCarthy's belangstelling voor extreme isolatie, perversiteit en geweld komen in de gelijknamige film van niemand minder dan James Franco cinematografisch sterk in beeld. Hierbij houdt Franco de drie hoofdstukken van het boek aan, met een beschrijving van het steeds groter wordende isolement van de protagonist van de samenleving. Scott Hazes prestatie als Lester Ballard is een ongekend succesvolle bijdrage bij de uitvoering van deze film. Met zijn voorbereiding waarbij hij alleen leefde in grotten en 20 kilo aan gewicht verloor om deze uitdagende rol te vervullen geeft hij hiermee briljant gestalte aan de complexe waanzin van Ballard.

Soms schokkende film die de aandacht goed weet vast te houden verder goede acteer prestaties en mooie locaties . Prima regie debuut van James Franco, hou je van perversiteit en geweld dan zit je hier gebakken en de film laat ook zien dat je na je dood nog niet veilig hoeft te zijn.

Was lichtelijke terleurgesteld in de film. Soms had ik het gevoel dat er van de hak op de tak werd gesprongen. Ik zag beelden maar de reden waarom ze in de film zaten was soms erg vaag. Ook de keuze voor het in hoofdstukken delen vond ik zelf niet geslaagd. En dan was er nog de voice- over die af en toe langs kwam en die ik minder vond. Maar goed er zat ook perversiteit Necrofilie en die was opzich wel vreemd en shockend.

Een indringend en zeer rauw portret van een geïsoleerd levende en door de samenleving uitgestoten gek. Intrigerend, fascinerend, walgelijk en ziekmakend.

Het gebruik van grauw gekleurde beelden accentueerde de grauwe en verschrikkelijke leefwereld van de hoofdpersoon. De muziek was bijzonder en ging op en neer van desolate somberheid naar hilarische vrolijkheid. De geestelijke gesteldheid van de hoofdpersoon deed dat ook.

Ondanks de verschrikkingen waaraan de hoofdpersoon zich overgeeft, is er ruimte voor humor. Verlichting in het duister. Het hield me op de been.

De cameravoering was sterk. Dicht op de huid. Erg confronterend. Soms te confronterend, naar mijn smaak. Als kijker voelde ik me ongemakkelijk. Knap gedaan, dus.

Haze speelt als dorpsgek de sterren van de hemel. Walgelijk goed.

Haze speelt op zich best bewonderenswaardig, maar dat is ook het enige punt aan de film waar ik iets voor opbrengen kan. Het verhaal is wat te doelloos en op de rand van langdradig, hier en daar wat te overdreven - vooral in de beelden die dan shockerend zouden moeten zijn, viel me dat op. Kolderiek haast, en dat kan toch nauwelijks de bedoeling geweest zijn - de film wordt er vooral onevenwichtig van.

De beelden zijn passend bij de sfeer - kil, grauw en wat vervreemdend. Ook erg lelijk, en hoewel het misschien passend is, fijn kijken wordt het er nou ook weer niet van. De cinematografie lag me überhaupt niet erg. Alleen het einde is dan wel weer erg goed.

Vraag me wel wat af of er iemand iets van deze film zou vinden als een onbekend iemand de regie gedaan had, in plaats van Franco. Als regiedebuut vond ik het in ieder geval niet heel indrukwekkend, dan lag het debuut van Gosling me toch beduidend beter.

Als je zoiets tot een goed einde wil brengen heb je echt een geweldige acteur in de hoofdrol nodig. Helaas krijg ik voornamelijk het idee naar een theatershow van Bert Visscher te kijken ... al doet hij hier dan wel weer dingen die ik hem in z'n shows nog niet zie doen. Oh nee dit is geen lach-of-ik-schiet-comedy dit is een duistere thriller en dus ontspoort acteerwerk compleet met de inhoud.

Bijzonder onaantrekkelijke film over een bijzonder onaantrekkelijke man. Een plattelandsjongen die het snot achteloos uit zijn neus laat lopen, zijn achterste niet afveegt, een voorkeur heeft voor travestie met zelfgemaakte pruiken en als klap op de vuurpijl de liefde bedrijft met net overleden vrouwen. Als dat je ding is dan is dit je film, maar aan mij was dit nochtans niet besteed. Misser van de vlijtige acteur/regisseur Franco die weliswaar durf heeft om zo een bedenkelijk boek om te zetten naar film, maar zich beter had kunnen afvragen of iemand hier op zat te wachten. Helpt misschien als je Child of God als een komedie kan zien, maar had het gevoel dat dit toch als zeer serieus te nemen bedoeld is. Ben er ook nog niet uit of hoofdrolspeler Haze nou een erg goede of zeer slechte acteur is, voorlopig hou ik het er op dat zijn gekke bekken trekken show meer thuis hoort in een ander type film. Wel een mooi, wrang eindshot als dit stuk ondeugd zijn vrijheid tegenmoet loopt met op de achtergrond de schitterende natuur en bergen van zijn geboortestreek.

Daring Franco.

Als regisseur een beetje iemand die allerlei hoeken opzoekt in de hoop gewoon publiek te trekken. Ik denk dat hij daarbij een beetje zoekt naar een balans tussen literatuur en gewoon vermaak voor het publiek. Deze film was in ieder geval gebaseerd op een bekend, maar uiterst controversieel boek.

De film kan profiteren van een aardig grauwe setting en vooral een uitermate interessant hoofdpersonage, dat eigenlijk alleen mogelijk gemaakt wordt omdat Haze alles inzet om een redelijke prestatie af te leveren. Ik mag het wel, een acteur die echt trots is op zijn rol ondanks dat het nogal vreemd is. Bijzonder personage maar het levert perfect werk op om tegenaan te kijken.

De film zal waarschijnlijk wat slimmer op papier zijn want zelfs zonder het bronmateriaal bestudeerd te hebben kan ik makkelijk zeggen dat de film wel probeert interessant te zijn maar eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is als dat het bronmateriaal zelf potentieel is. Die drie hoofdstukken voegen weinig toe, in principe is de film namelijk voortdurend hetzelfde. Haze die gewoon zijn eigen vreemde ding doet dus.

De film doet z'n best af en toe controversieel en gewaagd uit de hoek te komen maar eigenlijk valt het allemaal nog mee. Het is interessant om eens te zien, maar het kan nauwelijks op z'n benen blijven staan als film die over de 100 minuten heen wil gaan. Het voelt eigenlijk vooral wat doelloos aan, aangezien Franco niet regisseur genoeg is om ook echt een gevoel of angst over te brengen. Altijd jammer.