Escobar: Paradise Lost (2014)

Het mooie aan deze film is toch wel het feit dat de regisseur beschikt over een geweldenaar als Benicio Del Toro, die zijn rol als de koning van cocaïne met verve weet neer te zetten. Het sterke aan deze film is de vertolkte rol van Escobar door Del Toro, die zichzelf wist te presenteren als de liefhebbende echtgenoot, vader en een zeer vereerd persoonlijkheid onder het volk, maar in feite een meedogenloze drugskoning was. Het personage Nick wat gespeeld wordt door Josh Hutcherson is een heel ander verhaal en eigenlijk kon het bij mij maar wat weinig indruk maken. Je zag hem duidelijk worstelen in zijn rol en de grens tussen fictie en feiten werd hiermee in zijn algemeen wat klungelig en weinig indruk makend uitgebeeld.

Goed verhaal.

Ietwat fictief, voor zover duidelijk, voor zover het het hoofdmotief uit het verhaal betreft - hoewel daar toch ook wel elementen van de waarheid in zouden zitten. Wie zal het zeggen, veel getuigen zullen daar wel niet van overgebleven zijn. Pablo zelf zal het niet meer navertellen.

Waar het verhaal in ieder geval goed in slaagt is om een beklemmende en angstaanjagende sfeer neer te zetten. Hutcherson lijkt daar wel deels goed voor gecast - precies de goede sukkelige uitstraling - maar heeft wat te weinig diepte om daar een indrukwekkende invulling van te maken. Benicio del Toro compenseert dat dan weer moeiteloos, zet een geniale Escobar neer en straalt in elk opzicht geloofwaardig de nietsontziende drugskoning uit. Indrukwekkend.

Mooie film maar wel om misselijk van te worden , wat een beest is die Pablo Escobar de laatste 45 min zijn extreem spannend en je zit dan wekelijk op het puntje van je stoel. Josh Hutcherson als Nick zet een zeer goede rol neer net als Benicio Del Toro als de zieke klootzak Pablo Escobar. Verder mooie authentieke locaties en een goede soundtrack. Een dikke acht dus 4.0 *

In deze film wordt een beeld geschetst van de impact van de heer Escobar op kleine schaal, in familiekring. Dit is een interessant uitgangspunt maar de uitwerking houdt niet over wat mij betreft. Zo is het eerste uur saai en traag te noemen. Het laatste deel is echter spannend en krikt mijn waardering wat op.

Del Toro speelt niet de hoofdrol, maar brengt de film wel naar een hoger niveau. Hutcherson is een saai acteur, maar dat hindert dankzij Del Toro, de mooie setting en de prima opbouw (goede balans tussen romantiek, drama en thriller) van het verhaal niet echt.

Uitstekend filmpje. Enige nadeel vind ik die irritante Hutcherson. Heeft echt zo'n hoofd wat je wil stompen.

Verder een fijn verhaaltje wat eerlijk gezegd best een leuke insteek heeft met dat vriendje van het nichtje ipv standaars rise en fall

Del Toro is altijd fijn om te zien, grappig om hem eens met Colombiaans accent te horen.

Weinig mis mee.

Zwakke productie over een gringo die een relatie begint met de favoriete nicht van Escobar.

De ruime eerste helft van de film is een inkijkje in het familieleven van Escobar met in het centrum steeds aanwezig de relatie tussen gringo en nicht. Alles koek en ei. Geen bijster spannende zaken. Niet interessant. Af en toe een tipje van de criminele sluier opgelicht, maar niets zorgwekkends. Het duurt en het duurt.

Het wachten is op de dramatische ommekeer in het verhaal. Die ommekeer komt, maar wel erg laat in de film en is slechts op momenten geslaagd.

De setting, de sfeer en de scenes an sich zijn eigenlijk wel ok. Daar ligt het niet aan. Het is de onwaarschijnlijkheid van de gebeurtenissen in combinatie met een immer grimassende en hol acterende gringo Hutcherson die een aanslag op het inlevingsvermogen vormt. Wat een gebrekkige acteur, zeg!

Ik was op een zeker moment niet meer in staat om over de onwaarschijnlijkheid van het verhaal heen te kijken. Het geloof was weg.

De enige acteerprestatie van formaat komt op naam van Del Toro. Hij zet een fantastische Escobar neer. Wat mij betreft had de maker hem veel meer in het middelpunt mogen plaatsten.

Dat had waarschijnlijk een interessantere en overtuigender film opgeleverd.

Buiten Josh Hutcherson (en eigenlijk die hele romance met die knappe lachebek) om een erg overtuigende film deze 'Paradise Lost'. De film bouwt het verhaal goed op. Benicio Del Toro is fenomenaal als Escobar. Maar hij is dan ook één van de betere acteurs van deze tijd. Naar het einde toe wordt het steeds beter, als iedereen achter Nick aanzit. Spannend en meeslepend. Heb me prima vermaakt met deze prent.

Aardige film over een jongen die verliefd wordt op een meisje wiens oom Pablo Escobar blijkt te zijn. Geen biopic over Pablo Escobar zoals de titel wellicht doet vermoeden, maar wel een boeiend verhaal. De opbouw is wat onevenwicht en hier en daar had het wat beter onderbouwd mogen zijn. Wel onderhoudend en natuurlijk is Benicio Del Toro uitstekend gecast.

Benicio Del Toro was en is geknipt voor de rol van Pablo Escobar maar de overige acteurs en het rommelige verhaal helpen niet echt mee.

De duistere ondertoon vond ik wel geslaagd en ook was de film best boeiend maar toch had er met dit materiaal wel meer gedaan kunnen worden.

Wel een ruime voldoende dankzij de al eerder genoemde Del Toro.

Onderhoudende film met een excellente Del Toro als El Patron. Je voelt de dreiging en macht die hij over alles en iedereen heeft.

Ook hoofdpersoon Nick was met zijn enigszins onozele sullige uitstraling prima gecast als doodgewone jongen die toevaliig verliefd wordt op het nichtje van El Patron en zich daarmee onbedoeld in het wespennest van de organisatie begeeft. Dilemma's en overlevingsdrang zijn dan de hoofdthema's van de film geworden.

Spannend.

In "Escobar: Paradise Lost" wordt een fictief romantisch verhaaltje verweven met het leven van de Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar.

De Canadese surferboy Nick (Josh Hutcherson) wordt smoorverliefd op de jonge Maria (Claudia Traisac) en ontdekt dan tot zijn schrik dat haar pappie de beruchte Pablo Escobar (Benicio Del Toro) is. Al snel zit Nick tot over zijn oren in het criminele circuit.

Het levert een ruige Romantiek / Thriller film op, met veel beelden van het landschap van Colombia en een knappe rol van Benicio Del Toro, die veel dreiging aan zijn personage weet mee te geven.

Wederom maar eens een film over Pablo Escobar bekeken. Onlangs de versie gezien met Javier Bardem als Escobar en een tijd geleden de Netflix-serie Narcos. Laatstgenoemde is onovertroffen en zet deze speelfilms volledig in zijn schaduw.

Toch is dit best een vermakelijke film, zeker het laatste uur is uitstekend.

We zien een Canadese surfer die verliefd wordt op het nichtje van Pablo, wat natuurlijk uitmondt in een gruwelijke finale waarin je als kijker getoond wordt hoe gruwelijk Escobar te werk ging.

Voordat die finale begint ben je als kijker getuige van een uitermate saai eerste uur, daarna wordt het pas boeiend en is het echt de moeite waard om de film af te zien.

Benicio Del Toro is een uitstekend vertolker van Escobar, wederom laat hij weer zien een acteur van wereldklasse te zijn. Josh Hutcherson ben ik normaal gesproken geen fan van, maar hier presteert hij prima.

De film eindigt erg goed, daarom gewoon een prima voldoende. 3*

(schoon) familie heb je niet voor het uitkiezen

Recentelijk zag ik Loving Pablo, die mij behoorlijk tegenviel omdat de film geen eigen smoel had en hierdoor overbodig was. Escobar: Paradise Lost voelt minder overbodig, omdat er gekozen wordt niet opnieuw hetzelfde verhaal te vertellen. Ditmaal wordt er gekozen om de focus te leggen op de relatie die de hoofdrolspeler heeft met Escobar, op het moment dat hij een relatie krijgt met diens nichtje. Loving Pablo probeerde de focus ook te weerleggen door het verhaal te vertellen vanuit de relatie die Pablo zelf met verslaggeefster Virginia Vallejo had, waarbij de fout al snel gemaakt werd dat in grote lijnen alle gebeurtenissen zoals ze in de Netflix serie ook al voorbij kwamen, opnieuw de revue passeerde. Dat dit ditmaal vanuit het standpunt van Virginia Vallejo gebeurde, voegde daar weinig aan toe omdat de hele film nog steeds alleen draaide om Escobar en de bekende gebeurtenissen om hem heen.

Je zou dan kunnen zeggen dat Loving Pablo beter beoordeeld zou worden door mensen die Narcos niet gezien hebben, maar dit is slechts hooguit half waar. Narcos werd niet voor niks een serie, simpelweg omdat de gebeurtenissen die zich voltrokken rondom de val van Escobar, bijna niet in een film te verwerken zijn, zonder dat ze afgeraffeld aanvoelen. Dit was precies wat er gebeurde in Loving Pablo.

Paradise Lost gooit het over een hele andere boeg door in te zoomen op de relatie tussen Pablo, Nick en diens geliefde, en de gebeurtenissen die er om Escobar heen afspelen, meer naar de achtergrond te verplaatsen. Nick is de focus. Dit is een goede zet, want hoe Pablo aan zijn einde komt en de gebeurtenissen die zich hiervoor voltrokken, kennen we onderhand wel. Met de opzet zit het dus wel goed, al kon het met de uitwerking beter. Een ding die Loving Pablo bijv. wel beter deed, was een geloofwaardigere Pablo neerzetten -buiten het feit dat hij bijna heel de film Engels praatte-, terwijl deze Pablo juist al zijn geloofwaardigheid verloor op het moment dat hij overging op de Engelse taal. Ook vond ik zijn hele voorkomen een stuk minder sterk ten opzichte van Bardem en Moura.

Een ander probleem was de speelduur, waar gemakkelijk een half uur van had afgekund. Sommige scènes worden te lang uitgesponnen waardoor de film soms onnodig saai wordt. Het slot, -Spolier alert: het loopt niet goed voor Nick af- die duidelijk twee gezichten van Escobar lieten zien vond ik sterk, maar de rest van dit verhaal had vlotter verteld kunnen worden en had daarnaast te weinig om het lijf om echt te blijven hangen nadat de credits over je scherm rollen.


3,0*

Bij tijd en wijlen redelijk film, waar naast de altijd geweldige Del Toro, vooral scriptmatig veel aan valt op te merken met betrekking tot Nick.

Om meteen bij het goede te beginnen, na de aanloop problemen krijgt de film toch wel een heel aardig sfeertje en doet de soundtrack het goed met een Hans Zimmer aandoende tonen. Del Toro is in zijn gebruikelijke doen altijd een genot om naar te kijken en zet de controlerende en overheersende baas prima neer. En eigenlijk vind ik het jammer dat er niet meer momenten in zitten zoals de ontmoeting tussen Nick en Drago. Las dat Escobar verantwoordelijk werd geacht voor achtduizend moorden. Van mij hadden er ten behoeve van de dreiging en sfeer nog meer van zulke momenten in gemogen. Zijn beruchte kreet 'zilver of lood' heb ik niet opgemerkt, de auto vol kogelgaten die hij steevast aan zijn bezoek presenteerde als die van Bonnie en Clyde wel dan wel weer, en dat klopt dus.

Het slechte van de film en/of script is toch gewoon de aanwezigheid van Nick en de gang van zaken. Behalve dat de start-up met Maria amechtig aanvoelt, kan ik me daarnaast niet voorstellen hoe iemand die alle kenmerken van een minimalistische surferdude heeft, zo gemakkelijk meegaat in het materialistische en puissante leventje. 'Pablo handelt in cocaïne, een exportproduct.' No suprises there...als het geregisseerde huwelijksaanzoek je al niet gillende weg laat rennen van een dergelijke gek als Escobar dan zou je toch zekere stevig achter het oor krabben over het daarvoor genoemde. Toch duurt wel heel lang voor Nicky eens oppert dat ze wellicht andere oorden op moeten zoeken, iets dat niet alleen slapjes overkomt, maar qua realisme veel eerder naar voren had mogen komen vooral als westerling zijnde. Nick komt in die zin over als een plichtmatig, naïef, ongeloofwaardig en ruggengraatloos karakter, en dient slechts als kijkbuis voor de kijker en onnodig moreel kompas.

Lost Paradise drijft dan ook vooral voor het grootste deel op de aanwezigheid van Del Toro. Daarnaast is Traisac nog wel de moeite waard van het aanzien, en is het einde aardig. Een film met zo nu en dan redelijk momenten maar vooral ook niet meer dan dat.

Uitstekende film over het leven van Escobar.

Een beetje zoals Titanic: de laatste jaren van Pablo Escobar zijn historisch gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar het liefdesverhaal tussen Nick en Maria is verzonnen. Toch geeft het een mooi beeld van hoe deze familie met elkaar omging, de koelbloedigheid, hoe je erin verstrikt raakt en er ook niet meer uitkomt. Maar ook hoe geliefd hij was onder de armen in Columbia. Prima opbouw van de spanning met een zenuwslopend hoogtepunt aan het einde. Iedereen is uitstekend gecast en acteert prima. Eigenlijk niet veel op aan te merken. Af en toe verspringt de film op en neer in de tijd wat niet direct helder is. In het begin acteert Traisac wel heel erg één-dimensionaal, maar later verdwijnt dat gelukkig volledig. Erg solide. 3,5 ster.